Mahallelerimiz vardı mahalle kültürümüz
Birde komşularımız komşuluklarımız vardı
Şimdilerde nerede ise unutulan unutulmaya mahkûm edilen
Biz çocukken
Mutlu çocuklar vardı mahallelerde
Saatlerce oyun oynayan
Her gün kendi dünyalarını kuran çocuklar vardı
Hayallerimiz kısıtlıydı bilmezdik çok fazla bir şey
Yeterliydi mutlu olmamız için yine de
Yollar sanki çocuklar için yapılmıştı
Kocaman top sahalarımız vardı
Ama sanal değil gerçek hem de en gerçeğinden
Kendi topladığımız taşlarla yapardık kalemizi
Kızlı erkekli oyunlar oynardık
Biz çocukken
Biz çocukken
Cinsiyet ayrımı bilmezdik
Bizlere öğretilen cinsiyet ayrımı değildi
Kardeşçe yaşamayı öğrendik
Tabi ki kavgalarımız oluyordu
Barışıveriyorduk çabucak
Kimin nereli olduğu da önemli değildi
Fakir ya da varlıklı bunları da bilmezdik şimdiki gibi
Biz çocukken
Beyaz atlı prense inanırdık var olmasa da
Bütün kızlar prenses erkekler prensti
Yani aslında inanırdık çocuk olmanın güzelliğine
Hiç kullanılmamış çocuksu kalplerimiz vardı
Bilmezdik kötülük ne demek
Güzel şeylerle sevgiyle doluydu çocuk kalplerimiz
Biz çocukken
Daha çok gülerdik daha az ağlardık
Mesela ip atlamaktan hiç korkmadım ben
Düşsem de dizlerim kanasa da başlayıverirdik kaldığımız yerden
Yâda bilirdik köşe başından bir teyzemiz koşardı hemen
Kanayan yaramıza merhem olmak için
Bir anne şefkati ile
Biz çocukken
Küçükken minicik bedenimiz ellerimiz vardı
Minicik isteklerimiz vardı
Ama kocamann yüreğimiz vardı
Bir gülerdik ki ama taaa kalpten gözlerimizin içi de gülerdi
Gölgelerimizden oyunlar yaratırdık
Biz çocukken
Bütün masal kahramanları arkadaşımızdı biz çocukken
Onlarla yatardık hayaller kurarak
Onlarla kalkardık sabah oldu mu?
Hani kötülüklerle savaşan tommiks teksas zagor vardı

Biz çocukken
Artık onlarda yoruldular vazgeçtiler
Kötülüklerin peşinden koşmaktan
Bizleri bırakıp gittiler sessizce
Biz çocukken
Dört mevsim vardı doyasıya yaşadığımız
Şimdi mevsimler ya yaz ya kış oldu
Yaşayamıyoruz baharları
Her mevsim hormonlu yiyecekler satılıyor
Dünya kadar paralara
Ne eriğin tadı kaldı nede
Karpuz kabuğu denize düşmeden yenilmez dediğimiz
Karpuzun tadı
Biz çocukken
Biz diyorum çünkü kalabalıktık çok
Yani aslında biz diyebileceğimiz kadar çoktuk
Küçücük kollarımıza sığdırıyorduk
Tüm sevdiklerimizi
Sonra bir büyüdük bir büyüdük
Koskocaman açtığımız kollarımız boş mu kaldı
Yoksa sığdıramadık mı sevdiklerimiz
Biz olamadık aslında bir daha
Sen ben olduk
Yoksa büyürken çok mu küçüldü kocaman kollarımız
Ne dersiniz dostlarım
Ne oldu bizlere
Sevgi ve saygılarımla

Dikkat!

Yorum yapabilmek için üye girşi yapmanız gerekmektedir. Üye değilseniz hemen üye olun.

Üye Girişi Yap Yeni Üyelik

Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.