Meşhur ekonomamızı unutmak mümkün mü koşa koşa giderdik para harcayacak başka yerimiz yoktu ki

aslında para harcamaya da ihtiyacımız yoktu karnımız aç desen kimin evi olsa doyururduk karnımızı.

Büyüdük koca gençler olduk hiç kötü gözle bakmadık birbirimize erkek arkadaşlarımız abilerimiz kol kanat gererdi bizlere

mümkün mü idi biri bizleri rahatsız etsin bu kadar da korunaklı geçirdik gençliğimizi.

Bazı günler dışarı çıkamazdık fabrikadan yayılan külden.

Annelerimiz çamaşırları yıkar mis gibi asarlar kül olarak geri alırdık.

Ama olsun hepimiz çok sevdik bu külden dünyayı öğrendik yıllarca külle yaşamayı.

Bir televizyonumuz vardı varsın sansürlü olsun.

Şimdiki televizyonlar gibi zehir kutusu değildi ya .

Salı günleri yerli film beklerdik.

Pazar günleri ise western film kuşağı vardı eurovizyonumuz vardı bunları beklerdik kah bir komşumuzun evinde kah kendi evlerimizde.

Asalet sıradandı bütün büyüklerimizde vardı olağan birşeydi. Annelerimiz babalarımız her daim şık ve güzeldiler

Özel günlerde verilen davetlerde en şık kıyafetleri ile şenlendirirlerdi misafirhanemizi

Bütün meyveleri manavdan değil ağacından kopararak yedik o zamanlar bazen çocukça çalmak isterdik ağaçlardan çocukça heyecanla.

Okul yıllarımız geliyor aklıma ahh en en güzel yıllarımız

Siyah önlük beyaz yakalarımız saçlar sıkı örgülü beyaz kurdelalı tokalarımız.

Sadece önlük modellerimiz değişik olurdu o zamanlar çünkü şekilcilikte yoktu hepimiz eşit idik

Aslın da bilmiyorduk marka giyinmeyi o neydi ki o zamanlar ?

Özenle hazırladığımız yıl sonu müsamereleri grapon kağıdından elbiseler giydik

Hiç unutmuyorum topuk burun oyunu oynadık.

Kimi zaman lale devri çocukları olduk.

Ama olmazsa olmazımız mutlaka mandolin çalardık bununla büyüdük

Haftada bir gün bize verilen süt tozları ile bisküvitleri beklerdik.

Canım öğretmenlerim hepinizi saygı ile anıyorum ellerinizden öpüyorum

Rahmetli olanlarI ise yad ediyorum.

Ya aklıma geldi de biraz daha büyüdük bizlere emeği geçen koreli Mehmet amcam Niyazi amcam Kazım amca halit amca az mı kahrımızı çektiler minnetle rahmetle anıyorum.

Postacımız vardı birde mektup beklerdik ya o zamanlar yada bayramlarda kartlar hazırlardık postaneye verir karşılıklarını beklerdik. Bayramlarımız nasıl da güzeldi

Annelerimiz kendileri giyinmez bizlere her bayram yeni giydirilerdi mutlaka.

Ayakkabılarımız baş ucumuzda sabah olsa diye uyuyamazdık harçlıklarımızı toplasak diye sabahı zor ederdik.

Sonra mı sonra baktım ki birdenbire büyüdük kanatlanıp uçtuk ayrı ayrı yerlere ayrı şehirlere yaşamlara ,

Yıllarca unuttuk birbirimizi. simalarımızı, adlarımızı.

Öğrendik ki bu geçen yıllar zamanında çok kayıplarımız olmuş babalarımız analarımız bazı arkadaşlarımız bizleri terk etmiş

Buradan ayrı ayrı hepsine rahmet diliyorum

.

Anılarımızı tazelemek geçmişi yad etmek yeni gibi birbirimizi bulmakta çokk güzel

Bizler ailelerimiz sayesinde bunları yaşadığımız için özel insanlarız

Bu yüzdendir ki aileme anneme babacığıma minnet borçluyum.

SEVGİ VE SAYGILARIMLA

Dikkat!

Yorum yapabilmek için üye girşi yapmanız gerekmektedir. Üye değilseniz hemen üye olun.

Üye Girişi Yap Yeni Üyelik

Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.