İlk defa evden, aileden ayrılıp okula yeni başlayan çocuklarda okul korkusu yoğun olarak yaşanırken, aşırı korumacı ailelerden gelen çocuklar okul korkusunu daha yoğun yaşıyorlar.

Okula başlamanın çocuk ve ailesi için yepyeni ve önemli bir evredir. Okul korkusu genelde ilkokul cağında ortaya çıkar. Okul çağındaki çocuklarda okula karşı beliren yoğun direnç durumudur. Diğer bir deyişle evden ayrılma, anne ilgi ve sevgisini kaybetme korkusudur. Okula gitmek istemeyen gitse bile sınıfa girmeyen çocukların yaşadığı duygu durumu’ olarak tanımlarken, okula başlamanın belli bir zihinsel ve duygusal olgunlaşma, sorumluluk alma, anne babadan, aileden bağımsızlaşma becerisi gerektiğini söyledi. Bağımlı ailede yetişen, sorumluluk verilmemiş, özerklik kazanamamış çocuklarda zeka düzeylerinde bir sorun olmasa da okul korkusunu yoğun yaşar. Aşırı korumacı ailede yetişmiş, arkadaş deneyimi olmayan, sorumluluklarını bilmesi ve üstlenmesine fırsat verilmemiş çocuklarda evden kopup, okula başlama sorun oluşturabilir. Zekası yeterli olsa bile çocuk ruhsal yönden okula hazır değildir. Okul çağına gelmiş olmasına karşın, evin koruyucu sığınağından, anne ve babasının kanatları altından çıkmak istemez.

Okul korkusunun çözüme kavuşturulmasında aile, hekim, öğretmen işbirliği çok önemlidir. Eğitim, aile ve öğretmenin birlikte yürüteceği zorlu bir iştir. Çocuğun okula başlamasıyla öğretmen çocuğun hayatında en etkin ve vazgeçilmez bir kişi olur. Öğretmen tutumlarını çocuğun ihtiyaçları doğrultusunda esnetebilmeli, çocuğun okulda kalmasını kolaylaştıracak, kaygısını azaltacak etkinliklere yönelmelidir.

Kendinizi çocuğunuzun yerine koyunuz ve duyduğu kaygı ve endişeyi anlamaya çalışınız. Çocuğunuzu okula gitme zorunluluğu nedeniyle cezalandırmayın, küçük düşürücü sözlerle aşağılamayın. Sabırlı, kararlı ve tutarlı tavır içinde olun. Sorunu görmezlikten gelmek, bir sonraki yıla havale etmek ancak çözümü zorlaştırır. Okula gitme konusunda ödün verilmemeli, mutlaka okula gitmesi sağlanmalıdır. Bu çözümün yarısıdır. Vedalaşmalar çabuk ve kısa süreli olmalı, ayrılıkların doğal olduğu hissettirilmeli. Çocuğun kendini terkedilmiş ve yalnız hissetmesine yol açacak davranışlardan kaçınılmalı. Çocuğunuzda okul korkusu var ve bu konuda sorunu çözmede yetersiz kalıyorsanız bir çocuk psikiyatrisinden yardım isteyiniz.

ÇOCUK GELİŞİMİNİN ÖNEMLİ PARÇASI OYUN

Oyunlar evden eve kültürel değişiklikler gösterir. İlişki bazlı bu oyunların özellikle faydalı olanı yoktur. Her türlü oyun çocuk için faydalıdır.

1-2 yaş arasındaki çocuk bu tanımlama kapsamında ‘paidia’ oyunları oynar sıklıkla. Bunlar bir kişiyle, özellikle erişkin ve hatta annenin katıldığı oyunlardır. Oyunu başlatan sıklıkla erişkindir, şarkılı ve hareketli, oyuncakların kah yer aldığı kah olmadığı (böyle zamanlarda da beden parçaları oyun elemanı olurlar) bu oyun aniden başladığı gibi aniden de sonlanır. Oyun süresi genellikle birkaç dakikayla sınırlıdır. Çocuğun katılmayı bıraktığı zaman oyun sonlanır. Erişkinin başlattığını çocuk sonlandırmış olur. Çocuklar kendi aralarında oyunu yürütemezler. Erişkin oyunun sürmesi için gereklidir.

Oyun oynama ve hoş zaman geçirme isteğinin çocuktan değil ebeveynden gelmektedir. Çocuk için sadece hoş zaman geçirme aracı olan oyun, çocuğun sosyalleşmesine yardımcı olur. Oyunlar hoş zaman geçirme aracıdır. İlişkiyi daha sağlıklı ve doyurucu hale getirir.

Oyunsuz kalmış çocuk ilişkisiz çocuktur. İlişkisizlik ise sağlıksız bir durumdur. Bu nedenle bulunan her fırsatı oyun zamanı olarak değerlendirmek çok abartılı bir durum değildir. 1-2 yaş grubu çocuk yürümenin gelişmeye başlamasıyla birlikte bağımsız olma girişimlerinin de başladığı bir döneme girmiştir. Annesine gizli bir bağla bağlı gibidir. Birçok ihtiyacını hala kendi başına sağlayamaz, ancak uzaklaşma çabaları da sergiler. Kendi başına buyruk olma, inatçılık, yeme-içme ve tuvalet gibi öz bakımında önemli değişikliklerin hızlı bir biçimde sergileme temel ve ortak özellikleridir. Diğer tüm özelliklerinde değişikliler sergilese de inatçılık ve tutturuculuk her alana yayılmıştır. Kendi güçlerinin de farkına varıp bunları sınamaya ve göstermeye başlamıştır. Çiş ve kaka günlük hayatta önceki döneme göre çok daha önemli yer tutmaya başlamıştır. Çevrelerini tanıma girişimlerinde de küçük kaşif olmuşlardır.