Geçtiğimiz günlerde İstanbul’daydım. İstanbul’u çok severim. Denizini, tarihini, sokaklarını, her köşesinden ayrı bir hikâye çıkan o kendine has hâlini… Fakat bu defa şehrin güzellikleri kadar, o güzelliklerin arasında yaşamaya çalışan insanların hayatları da dikkatimi çekti.

Daracık sokaklar, karşı binaya elini uzatsan değecek kadar yakın apartmanlar… Pencereden baksan komşunun evindesin. İki oda bir salon evlere ederinden fazla ödenen kiralar… İnsan düşünmeden edemiyor: Bu kadar para verip bu kadar dar bir hayata sığmaya gönüllü olmak!

Üstelik aynı parayla kendi memleketinde çok daha geniş bir evde, daha ferah sokaklarda, daha sakin bir hayat yaşamak mümkünken…

Peki, insan neden kendine bunu yapar?

Elbette herkesin bir hikâyesi var. İşi vardır, mecburiyeti vardır, çocuğunun eğitimi vardır. Büyük şehirde yaşamak zorunda olanlara sözümüz yok. Yaptığı iş, kazancı ve yaşam standardı gereği İstanbul’u tercih edenleri de anlayabiliyorum. Benim aklımın almadığı, böyle bir mecburiyeti olmadığı hâlde büyük şehrin kahrını çekmeye razı olanlar.

Aynı parayı kazanıyorsun. İstanbul’da ay sonunu getirmek için hesap makinesiyle yatıp kalkıyorsun; kendi memleketinde o parayla çok daha rahat bir hayat kurabiliyorsun.

Ama yok! İlle de büyük şehir!

Nedir bu büyük şehir sevdası? Adresimiz İstanbul olunca hayatımızın da bir sınıf atladığını mı düşünüyoruz? Yoksa memlekette yaşamak biraz mahcup olunacak bir şeymiş gibi mi geliyor bize?

İstanbul’un ışıkları güzel de o ışıkların altında yaşamanın faturası pek bir kabarık. Trafiği, kalabalığı, telaşı, bitmeyen koşturmacası…

İstanbul’un güzelliklerinin tadını en çok turistler çıkarıyor gibi geldi bana. Biz uzaktan bakınca İstanbul’da yaşayan herkesin Boğaz kıyısında çayını içtiğini, tarihî sokaklarda gezindiğini, hafta sonlarını güzel mekânlarda geçirdiğini sanıyoruz. Oysa işin aslı pek öyle değil. İnsanlar koşturmacadan başını kaldırıp manzaraya bakacak vakit bile bulamıyor.

Ben İstanbul’u yine severim. Gezmek için, görmek için, deniz kenarında oturup bir çay içmek için… Ama gezmek başka, orada yaşamak başka. İnsan birkaç günlüğüne gittiği bir şehre hayran kalıyor da orada yaşayanların her gün neyin mücadelesini verdiğini görünce düşünmeden edemiyor.

Memleketime döndüğümde kendi hayatımın kıymetini bir başka anladım. Meğer ne büyük bir rahatlığın içindeymişiz! Geniş evler, daha sakin sokaklar, tanıdık yüzler, ulaşılabilir bir hayat… Üstelik bunların çoğunu öyle sıradan görüyoruz ki elimizdekinin değerini anlamak için uzaklara gitmemiz gerekiyor.

Hadi gelin, biraz da kendi memleketimizin kıymetini bilelim. Belki de büyük hayaller kurarken burnumuzun dibindeki güzel hayatı gözden kaçırıyoruz.

Ne dersiniz, bazen adres küçültüp hayatı büyütmek de mümkün olabilir.