Koca bir yaz daha bitti.
Ne ara başladı, ne ara temmuz oldu, ağustosun sonuna geldik, anlayamadık.
Daha dün “Bu yaz ne yapacağız?” diye plan yapıyorduk. Şimdi takvim önümüzde, yazın son yapraklarını çeviriyoruz.
İşin tuhafı, bunu yalnızca ben söylemiyorum. Kime sorsanız aynı cümleyi duyuyorsunuz:
“Zaman çok hızlı geçiyor.”
Sanki zamanın freni patladı da yokuş aşağı gidiyor.
Günler vızır vızır geçiyor ama akşam olduğunda insanın elinde avucunda pek bir şey kalmıyor. Sabah kalkıyoruz, işler güçler, koşturmaca, birkaç telefon görüşmesi, biraz telaş, biraz yorgunluk…
Derken gece.
“Bugün de bitti.”
Ertesi gün aynı.
Sonra bir bakıyorsunuz hafta bitmiş. Ay bitmiş. Mevsim bitmiş.
Yıl bitmiş.
Biz çocukken bir yaz bitmek bilmezdi. Çünkü her günün içinde başka bir şey vardı. Yeni bir oyun, yeni bir arkadaş, ilk kez gittiğimiz bir yer, ilk kez yediğimiz bir şey…
Çocuk zihni dünyayı merakla dolduruyordu.
Şimdi ise pazartesi pazartesiyi, salı salıyı kovalıyor.
Aynı yollar, aynı işler, aynı ekran, aynı telaş…
Hafızamız da birbirinin kopyası günleri uzun uzun saklamıyor.
Belki de bu yüzden geriye dönüp baktığımızda koskoca bir yılın birkaç fotoğraftan ibaret kaldığını hissediyoruz.
Bir de yaş aldıkça zamanın başka bir yüzüyle tanışıyoruz.
Dün kucağınıza aldığınız, sevdiğiniz, oyunlar oynattığınız bebeğin bir bakıyorsunuz düğün davetiyesi geliyor.
“Bir dakika… Bu çocuk ne ara büyüdü?”
Bu da demek oluyor ki o çocukla beraber biz de büyüdük; yani yaşlandık.
İnsan kendi yaşını takvimden değil, sanki başkalarının değişiminden anlıyor.
Zamanın hızına yetişemediğimiz doğru. Ancak vakit iyice daralmadan günlerimizin içine biraz hayat koymayı öğrenmemiz gerekiyor.
Hızlı akan zamana, çabucak biten bir ömre ah vah etmek yerine bugünden itibaren yaşadığımızı fark edelim.
Mesela…
Bir bardak çayı acele etmeden, keyifle içmek.
Sofrada telefonu bir kenara bırakıp gerçekten konuşmak.
Bir çocuğun anlattığı saçma sapan hikâyeye kahkahayla gülmek.
Uzun zamandır aramadığımız bir dostun sesini duymak.
Bir akşamüstü, hiçbir yere yetişmeye çalışmadan gökyüzüne bakmak.
Çünkü hayat dediğimiz şey, böyle küçük anların birikiminden oluşuyor.
Belki de bundan sonra kendimize sormamız gereken soru bu değil.
“Zaman ne ara geçti?” yerine,
“Ben bu zamanın içinde ne kadar vardım?”
Öyle ya da böyle geçecekse hiç olmazsa güzel ve anlamlı geçsin.