İnsan bazen susarak konuşmaz… alışarak susar.
Başta rahatsız eder bazı şeyler. İçine oturur, “bu böyle olmamalı” dedirtir. Hatta bir süre insan kendi içinde tartışır: düzeltmek ister, anlamaya çalışır, ses çıkarmaya niyetlenir. Ama zaman geçer.
Ve zaman, her şeyin üstüne ince bir örtü serer: alışkanlık.
Bir bakmışsın, yanlış dediğin şey artık gündelik hayatın bir parçası olmuş. Eskiden seni rahatsız eden ne varsa, bugün sadece “normal” diye geçiyor zihninden. Normalleşen şey ise artık sorgulanmıyor. Sorgulanmayan şey de değişmiyor.
İşte tam burada sessizlik başlıyor.
Çünkü yanlışa alışmak, bağırmamak değildir sadece.
Daha derin bir şeydir: tepki vermemeyi öğrenmektir.
İnsan tepki vermeyi bıraktığında, yanlış büyümeye başlar. Önce küçük görünür, sonra görmezden gelinir, sonra kabul edilir. En sonunda da kimse onun bir “yanlış” olduğunu hatırlamaz bile.
Bir şehir düşün… herkesin bildiği ama kimsenin konuşmadığı şeyler var. Herkes farkında ama herkes meşgul. Herkes rahatsız ama herkes alışmış. Ve en tehlikeli cümle orada çıkar:
“Böyle geliyor, böyle gidiyor.”
O cümle, aslında bir tespit değil… bir teslimiyettir.
Çünkü alışmak, bazen hayatı kolaylaştırır gibi görünür. Ama aslında insanı içten içe küçültür. Duyarsızlaştırır. En sonunda insan, yanlışla doğru arasındaki farkı hissetmez hale gelir.
Ve hissetmeyen insan, artık değişim de istemez.
İşte o noktada sessizlik başlar. Ama bu sessizlik dışarıdan değil, içeriden gelir. Kimse susturmaz; insan kendi kendini susturur.
En ağır sessizlik de budur zaten:
Konuşma hakkı varken bile konuşmamayı seçmek değil… artık konuşmanın bir şeyi değiştirmeyeceğine inanmak.
Ve belki de en çarpıcı gerçek şudur:
Yanlışa alıştığın her an, biraz daha susarsın… ve fark etmeden sessizliğe dönüşürsün.