Hayatımız boyunca bize hep sevginin emek olduğu öğretildi.

Bir ilişkiyi ayakta tutan şeyin fedakârlık, sabır ve çaba olduğu söylendi. Haklıydılar da... Çünkü emek verilmeden hiçbir şey büyümez. Ne bir dostluk, ne bir evlilik, ne de bir aile bağı.

Ancak çoğu zaman önemli bir ayrıntıyı unuttuk:

Sevgi yalnızca emek vermek değildir. Aynı zamanda o emeğin görülmesi, hissedilmesi ve değer bulmasıdır.

Ne kadar tanıdık değil mi?

Bir anne yıllarca çocukları için uykusuz kalır ama bir gün "Sen zaten annesin" cümlesiyle karşılaşır.

Bir baba ömrünü ailesinin rahatı için harcar ama yaptığı fedakârlıklar zamanla sıradan kabul edilir.

Bir eş yıllarca karşısındaki insanın hayatını kolaylaştırmaya çalışır, onun mutluluğunu kendi mutluluğunun önüne koyar ama çoğu zaman sadece eksikleriyle hatırlanır.

Bir dost her zor zamanda yanında olur ama ihtiyaç kalmadığında ilk unutulan kişi yine o olur.

İnsan yoruluyor...

Yapmaktan değil, görülmemekten yoruluyor.

Çünkü insanın kalbi yalnızca vermekle beslenmez. Verdiğinin fark edildiğini hissetmeye de ihtiyaç duyar.

Kimse yaptığı iyiliklerin karşılığında alkış beklemiyor aslında. İnsanlar sadece emeklerinin görünmez olmadığını bilmek istiyor. Bazen içten söylenen bir teşekkür, uzun cümlelerden daha değerli olabiliyor. Bazen "İyi ki varsın" demek, yılların yorgunluğunu hafifletebiliyor.

Fakat modern hayatın koşuşturması içinde birbirimizi fark etmeyi unuttuk.

Eksikleri büyütüyor, güzellikleri sıradanlaştırıyoruz.

Bir hata saatlerce konuşulurken, yıllarca verilen emek birkaç saniyede geçiştiriliyor.

Oysa sevginin en büyük düşmanı sevgisizlik değil, değersiz hissettirmektir.

İnsan sevildiğini bildiği halde değersiz hissedebilir.

Çünkü sevgi sadece kalpte taşınan bir duygu değildir; davranışlarla görünür hâle gelir.

Bir teşekkürde...

Bir bakışta...

Bir hatırlayışta...

Bir vefa duygusunda...

Belki de bugün kendimize şu soruyu sormalıyız:

Hayatımı kolaylaştıran insanların ne kadar farkındayım?

Annemin...

Babamın...

Eşimin...

Arkadaşımın...

Çalışma arkadaşımın...

Komşumun...

Onların sessizce verdiği emeği en son ne zaman takdir ettim?

Çünkü bazı insanlar sevgisizlikten değil, görünmez olmaktan kırılır.

Ve bazen yıllarca verilen emeği yok eden şey büyük hatalar değil; küçük bir teşekkürün eksikliğidir.

Sevgi emektir, evet.

Ama sevgi aynı zamanda fark etmektir.

Çünkü görülmeyen emek zamanla yorulur, değeri bilinmeyen sevgi ise sessizce uzaklaşır.