Bazı yağmurlar toprağı ıslatır, bazıları insanın içine düşer. Malatya’da gökyüzü her bulutlandığında, şehrin hafızasında biriken acılar da yeniden hatırlanır.
Yağmur yağıyor…
Kaldırımlara, çatılara, yollara, yarım kalmış hayallere yağıyor. Damlalar camlara vurdukça şehir biraz susuyor, insanlar biraz dalıyor. Kimi şemsiyesini açıp yoluna devam ediyor, kimi bir saçak altında yağmurun dinmesini bekliyor. Oysa bazı şehirlerde yağmurun dinmesini beklemekle bitmiyor mesele. Çünkü gökyüzü açsa da insanın içindeki bulutlar öyle kolay dağılmıyor.
Malatya’da yağmur başka türlü hissediliyor.
Bu şehrin sokakları çok şey gördü. Bir zamanlar kalabalıkların birbirine karıştığı caddeler, sabah kepengini açan esnaf, köşe başında bekleyen insanlar, akşam eve yetişmeye çalışan aileler… Hayatın sıradan görünen bütün ayrıntıları, aslında bir şehrin en kıymetli hazinesiydi.
Sonra hayat değişti. Sokaklar değişti, binalar değişti, alışkanlıklar değişti. Birçok insanın hafızasında aynı sorular kaldı: Eski günler geri gelir mi? Bu şehir yeniden eskisi gibi olur mu? İnsan, kendini bir zamanlar ait hissettiği sokaklarda yeniden aynı duyguyla yürüyebilir mi?
Şimdi yağmur damlaları yeniden Malatya’nın üzerine düşüyor. Yeni yükselen binaların duvarlarına, inşaatların çevresindeki yollara, şehrin yeniden kurulan mahallelerine…
Fakat insan bazen bir binaya bakarken yalnızca beton görmez. Orada yaşanmış bir hayatı, bir pencerenin ardındaki kahkahayı, akşam yemeğine yetişme telaşını, komşudan gelen bir fincan çayın hatırasını görür. Çünkü ev dediğimiz şey dört duvardan ibaret değildir. Ev, insanın kendini güvende hissettiği yerdir.
Peki, bir şehrin binaları yükselirken insanın içindeki eksikler de tamamlanıyor mu?
İşte asıl soru burada başlıyor.
Bir şehri yeniden ayağa kaldırmak için elbette yollar yapılmalı, binalar yükselmeli, altyapı tamamlanmalı. Ancak bütün bunların yanında insanın gündelik hayatını kolaylaştıran ayrıntılar da unutulmamalı. Yağmur yağdığında suyla dolan yollar, çamura dönüşen kaldırımlar, ulaşımda yaşanan güçlükler yalnızca hava koşullarının sonucu olarak görülmemeli. Bunlar, şehrin yaşam kalitesini belirleyen meselelerdir.
Çünkü vatandaşın beklentisi yalnızca yeni bir binanın yükselmesi değil; o binadan çıktığında güvenle yürüyebilmek, işine zamanında ulaşabilmek, çocuğunu okula götürürken çamura saplanmamak ve yaşadığı yerde huzur bulabilmektir.
Malatya’nın yeniden inşası, yalnızca uzaktan bakıldığında görülen vinçlerden ve yükselen katlardan ibaret kalmamalı. Bu şehir, içinde yaşayan insanlarla tamamlanacak. Bir sokağın aydınlığıyla, bir mahallenin güvenliğiyle, bir esnafın yeniden canlanan işiyle, bir ailenin yarına dair kurabildiği hayalle…
Yağmurun sesi bazen insana unuttuğu şeyleri hatırlatır. Bir zamanlar sıradan bulduğu bir yürüyüşü, bir dostla yaptığı sohbeti, evinin penceresinden izlediği akşamı… İnsan, elindekinin kıymetini çoğu zaman onu kaybettiğinde anlar. Şehirler de öyle. Bir sokağın, bir meydanın, bir komşuluğun değerini bazen yokluğunda fark ederiz.
Belki de bu yüzden Malatya’nın ihtiyacı yalnızca yeniden yapılmak değil, yeniden hissedilmektir.
Bu şehrin insanları artık güzel haberler duymak, tamamlanan işleri görmek ve verdikleri mücadelenin karşılığını günlük hayatlarında hissetmek istiyor. Çünkü umut, yalnızca söylenen sözlerle büyümüyor. İnsan, değişimi kendi sokağında, kendi mahallesinde, kendi hayatında gördüğünde inanıyor.
Yağmur dinince yollar kuruyacak. Bulutlar dağılacak, güneş yeniden yüzünü gösterecek. Şehirde hayat kaldığı yerden devam edecek.
Ama bazı sorular gökyüzü açıldığında da cevap beklemeye devam edecek.
Malatya, senin yaraların ne zaman dinecek? Sokakların ne zaman yalnızca geçmişi hatırlatan yerler olmaktan çıkıp geleceğe umutla bakılan mekânlara dönüşecek? İnsanların yüzündeki yorgunluk ne zaman yerini gerçek bir huzura bırakacak?
Belki bütün bunların cevabı bir günde verilemez. Belki bir şehrin iyileşmesi zaman ister. Ancak unutulmaması gereken bir şey var: Bir şehir, yalnızca yeniden inşa edildiğinde değil, insanı yeniden iyi hissettirdiğinde ayağa kalkar.
Yağmur yağıyor Malatya…
Bırak, toprağın susuzluğu dinsin. Bırak, ağaçlar yeniden yeşersin. Ama bu şehrin insanını da unutma. Onların da beklediği bir bahar var.
Çünkü bazen en çok ihtiyaç duyulan şey, gökyüzünün açması değil; insanın içindeki karanlığın dağılmasıdır.