Veda...

İnsan kalbinin en kırılgan kelimesidir. Bazen bir bakışla, bazen titreyen bir sesle, bazen de gözyaşlarıyla yapılır. Ama bütün vedaların içinde en acımasız, en keskin, en affetmeyen olanı;ölümün boğazına yapışan o mutlak sessizliğidir.
O sessizlik, bir bıçak gibi iner.
Ne bir "hoşça kal" duyarsın, ne bir "seni seviyorum", ne de son bir dokunuş. Kapı birden kapanır. Karşındaki insan, bir saniye önce nefes alan, gülen, konuşan o insan... Bir anda yok olur. Ve geride kalan tek şey, kulaklarını sağır eden, göğsünü ezen, ruhunu donduran o korkunç boşluktur.

Kelimelerin Boğulduğu An
Hayatta her şeye veda edebilirsin.
Bir şehre, bir aşka, bir hayale... En azından sesin çıkar. Bağırabilir, yalvarabilir, özür dileyebilirsin. Ama ölüm bu hakkı senden gasbeder.
Bir sabah uyanırsın ve artık arayamayacağın bir numara vardır telefonunda. Bir akşam oturursun ve karşındaki sandalyenin sonsuza dek boş kalacağını anlarsın. O an, içinden yükselen çığlık boğazında düğümlenir. Çünkü bağıracak kimse yoktur artık.
Sessizlik, sadece sesin yokluğu değildir. Sevdiğin insanın yokluğunun ta kendisidir. Ve o yokluk, her gece yastığa başını koyduğunda yeniden, yeniden, yeniden doğar.

İçeriden Kanayan Yara
Bu veda, dışarıdan görünmez. İnsanlar "başın sağ olsun" der, omzuna dokunur, sonra hayatlarına devam eder. Ama sen...
Onun kahvesini yaparken elin titrer. Onun sevdiği şarkı çaldığında nefesin kesilir. Birinin onun adını yanlışlıkla ağzından kaçırması, kalbine saplanan taze bir bıçaktır.
Kimse duymaz o iç çığlığını. Kimse görmez gecenin ortasında boşluğa bakıp "bir kez daha... sadece bir kez daha konuşabilseydim" diye kıvranmanı.
Çünkü ölümün en zalim yanı, geride kalanı konuşacak kimsesi olmayan bir yalnızlığa mahkûm etmesidir.

Söylenmemiş Sözlerin Laneti
En çok yakan şey, yarım kalan cümlelerdir.
Söylenmemiş "seni seviyorum"lar, edilmemiş özürler, o yapılmamış sarılmalar, ömür boyu insanın içinde zehir gibi dolaşır. Sessizlik, sadece bir yokluk değil; aynı zamanda sonsuza dek sürecek bir pişmanlıktır.

Ama Belki de...
Belki de bu yüzden, hâlâ nefes alan herkese biraz daha sıkı sarılmalıyız.
Belki de "yarın"ı beklememeli, " sonra"yı ertelememeliyiz.
Çünkü bir gün, hiç beklemediğimiz bir anda, en sevdiğimiz ses sonsuza dek susacak. Ve o suskunluk, bütün vedaların en keskini, en acımasızı, en unutulmazı olarak kalacak içimizde.
Ölümün sessizliği...
Bir insanın kalbinde açılabilecek en derin yaradır. Ve o yara ömür boyu kanamaya devam eder.