Birikmişti... 

Dişinden,tırnağından , gecesinden, gündüzünde. Emeklisinin maaşından artan, esnafın tezgâhından kalan, memurun fazla mesaisinden biriken o paralar... "En azından enflasyon yemesin, bir nebze değer kazansın" diye yatırılmıştı o fonlara. Yüksek getiri vaatleri, "devlet denetliyor" güveni, "herkes kazanıyor" hikâyeleri. .. İnsanlar umutla kapıdan girdi. Birçoğu belki de hayatında ilk kez borsa görmüştü. "Belki çocuklarımın eğitimine, belki evin tadilatına, belki de yaşlılıkta biraz rahat nefes almaya. . " diye hayaller kurmuştu. 

Sonra bir sabah herşey bitti. 

Eylül'ün o kara gününde ekranlar kilitlendi. "Fonlar tasviyeye alındı." 455 bin insanın kalbi aynı anda durdu. Kimisi yıllarca biriktirdiği paranın peşine düştü, kimisi "acaba bir hata mı var? " diye defalarca yeniledi ekranı. Kimisi eşine söyleyemedi, kimisi çocuklarına "biraz bekleyeceğiz" demek zorunda kaldı. O paralar sadece rakam değildi. O paralar, uykusuz gecelerin, vazgeçilen tatillerin, ertelenen ameliyatların, "bir gün" denilen hayallerin ta kendisiydi. 

Şimdi o hayaller yerde. 

Küçük yatırımcı, "ben enayiyim"diye kendini suçluyor. Oysa suç, yüksek getiri vaat edip balonu şişirenlerde, göz yumanlarda, "nasıl olsa birileri kazanıyor" diye sessiz kalanlardaydı. Kapalı dönemde girenler servet biriktirdi, sonra kapılar açıldı, halk içeri doldu... Ve sistem çöktü. Sonradan gelenler, her zaman ki,faturayı ödedi. 

Bugün o insanlar sabah uyanınca hâlâ aynı soruyu soruyor:

"Param ne olacak?" 
Ama asıl soru daha derin:
"Bir daha kime güveneceğiz? "

Çünkü bu sadece para kaybı değil. Bu, güvenin iflası. "Devlet var, denetim var, sistem çalışıyor" diye tutundukları son dalın da kırılması. 

Emeklinin, esnafın, memurun gözündeki o son ışıltının sönmesi. "Belki bu sefer farklı olur" diye kurulan umutların, bir kez daha toz olması. 

Ve en acısı şu:
Kimileri hâlâ o paraları yurt dışında, lüks yatlarında, jetlerinde, villalarında saklıyor olabilir. Kimileri ise "nasıl olsa unutulur" diye bekliyor. 

Ama unutulmayacak. 
Çünkü o paralarla birlikte giden şey sadece birikim değil. İnsanların geleceğe dair umutlarıydı. 
Şimdi ortada kalan, yorgun yüzler, boğuk sesler ve derin bir sessizlik. 
Birileri "tasviye süreci devam ediyor" diyor. 
Birileri "soruşturma genişliyor" diyor. 
Ama o 455 bin insanın kalbinde yankılanan tek cümle şu:
"Bir ömür biriktirdik, 
Bir gecede bitti."
Ve o gece hâlâ bitmedi...