Bazen insanın durup kendisine tek bir soru sorması gerekiyor:

Neyin peşindesin?

Daha çok para mı?

Daha büyük bir ev mi?

Daha iyi bir makam mı?

Daha fazla tanınmak mı?

Birilerine kendini ispat etmek mi?

Yoksa seni kıran, üzen, arkandan konuşan, hakkını yediğini düşündüğün insanlarla hesaplaşmak mı?

Peki bütün bunların sonunda ne var? Bir gün bitecek olan bir hayat... Ölüm var ölüm. İnsan bunu bildiği halde neden bu kadar hırslanıyor? Neden üç kuruşluk dünya menfaati için birbirimizi kırıyoruz? Neden bugün yanımızda olan insanlara, yarın yanımızda olmayacaklarmış gibi davranıyoruz? Neden bir telefon açmayı, bir gönül almayı, bir “Nasılsın?” demeyi erteliyoruz? Çünkü insan, hayatın sonsuza kadar süreceğini zannediyor. Oysa hayatın en büyük yanılgısı bu. Dün vardı, bugün yok Çevremize baktığımızda bunun sayısız örneğini görüyoruz. Dün aramızda olan insanlar bugün yok.

Dün sokakta karşılaştığımız, sohbet ettiğimiz, birlikte çay içtiğimiz insanlar bugün bir fotoğraf karesinden bize bakıyor. Dün plan yapanlar bugün planlarının başında değil. Dün “Daha çok zamanım var” diyenlerin bir kısmı bugün toprağın altında. Ve geride kalanlar hâlâ aynı telaşın içerisinde.

Daha fazla kazanmak...

Daha fazla sahip olmak...

Daha fazla konuşulmak...

Daha fazla alkışlanmak...

Daha fazla güç sahibi olmak...

Peki bütün bunlar insanın ömrünü bir dakika bile uzatabiliyor mu? Hayır. İnsan dünyadan ayrılırken cebindeki parayı değil, geride bıraktığı izleri götürüyor. Makamını değil, insanlığını bırakıyor. Sahip olduğu evi değil, insanların kalbindeki yerini bırakıyor. Bir gün herkesin hesabı kapanacak Dünyada bazı insanlar vardır; sanki hiç ölmeyecekmiş gibi yaşarlar.

Her şeyi ertelerler.

Sevgiyi ertelerler.

Özür dilemeyi ertelerler.

Anne babayı aramayı ertelerler.

Dostları ziyaret etmeyi ertelerler.

Çocuklarıyla vakit geçirmeyi ertelerler.

Kendileri için yaşamayı bile ertelerler.

“Yarın yaparım” derler.

Ama hayatın en acı tarafı şudur: Bazı yarınlar hiç gelmez. Bir gün telefon çalar ve kötü bir haber gelir.

Bir gün hastane koridorunda beklerken hayatın ne kadar kırılgan olduğunu anlarsın.

Bir gün bir cenazenin başında durur ve biraz önce büyük mesele zannettiğin şeylerin aslında ne kadar küçük olduğunu fark edersin.

İşte o zaman insan kendisine yeniden sorar:

Ben neyin peşindeydim?

Para kazanmak başka, paranın peşinden koşmak başka

Elbette insan çalışacak.

Elbette evine ekmek götürecek.

Elbette çocuklarının geleceğini düşünecek.

Elbette daha iyi şartlarda yaşamak isteyecek.

Bunda yanlış olan hiçbir şey yok.

Yanlış olan, bunları hayatın tamamı haline getirmek.

Bir insanın bütün ömrünü sadece daha fazlasını elde etmek için harcaması...

Daha büyük bir ev için daha fazla çalışması...

Daha pahalı bir araba için yıllarını tüketmesi...

Daha yüksek bir makam için dostlarını kaybetmesi...

Daha çok kazanacağım derken çocuklarının büyüdüğünü fark etmemesi...

Sonra bir gün dönüp baktığında elinde çok şey olduğunu ama hayatın en önemli kısmını kaçırdığını anlaması...

İşte asıl kayıp budur.

Çünkü para yeniden kazanılabilir.

Ev yeniden alınabilir.

Araba değiştirilebilir.

Makam elden gider, başka bir makam gelir.

Ama geçen zaman geri gelmez.

Giden insan geri gelmez.

Çocukların çocukluğu geri gelmez.

Anne babanın gençliği geri gelmez.

Ve ömür geri gelmez.

Kırgınlıkların da bir son kullanma tarihi olmalı

Bir de bitmek bilmeyen kırgınlıklarımız var. Birisi bize yanlış yaptı diye yıllarca içimizde taşıyoruz. Bir söz söylendi, unutmadık. Bir haksızlık yapıldı, yıllarca öfkeyle yaşadık. Bir dost kırdı, kapıyı kapattık. Bir akraba gönlümüzü incitti, selamı kestik.

Peki soruyorum: Değer mi? Gerçekten değer mi?

Bir insanla konuşmadan geçirdiğin on yılın sonunda o insanla yeniden konuşma fırsatın olmayabilir.

Belki bugün “Ben haklıyım” dediğin mesele, yarın hiçbir anlam taşımayacak. Çünkü ölüm, insanların arasındaki bütün tartışmaları susturuyor. Ölümün olduğu yerde makamın da önemi kalmıyor, kavgaların da... Geriye sadece insanın nasıl yaşadığı kalıyor.

Bugün sevdiğini söyle

Hayatın bize verdiği en büyük derslerden biri belki de şu: Beklememek gerekiyor.

Seviyorsan söyle, özlediysen ara, kırdıysan özür dile, kırıldıysan konuş, anne baban hayattaysa yanlarına git, çocuğunla vakit geçir, dostunun kapısını çal, bir insanın yüzünü güldürebiliyorsan güldür.  Çünkü hayatın garantisi yok, kimsenin yarına çıkacağının garantisi yok, bir sonraki nefesin bile garanti değil, biz ise sanki sonsuz bir zamanımız varmış gibi yaşıyoruz.

Neyin peşindesin?

Şimdi bir an dur.

Telefonu bir kenara bırak.

Koşturmayı bırak.

Kendine sessizce sor:

Neyin peşindesin?

Daha fazla para mı?

Daha fazla makam mı?

Daha fazla güç mü

Daha fazla alkış mı?

Yoksa gerçekten huzurun peşinde misin? Çünkü insan hayatının sonunda şunu anlayabiliyor:

Dünyada kazanılması gereken en büyük şey, insanların gözündeki itibar değil; vicdanındaki huzur.

Çok para kazanabilirsin, çok insan tanıyabilirsin, çok büyük makamlara gelebilirsin, adın her yerde duyulabilir. Ama geceleri başını yastığa koyduğunda vicdanın rahat değilse, bütün bunların ne anlamı var?

Bir gün geriye sadece sen kalacaksın

Hayatın kalabalığı insanı bazen kendisinden uzaklaştırıyor. Herkese yetişmeye çalışırken kendimizi unutuyoruz. Herkesi memnun etmeye çalışırken kendi ömrümüzü tüketiyoruz. Başkalarının ne diyeceğini düşünürken kendi hayatımızı yaşamıyoruz. Oysa bir gün bütün bu kalabalık bitecek.

Alkışlar bitecek.

Tartışmalar bitecek.

Hırslar bitecek.

Kavgalar bitecek.

Para bitecek.

Makam bitecek.

Ve insan, hayatının sonunda geriye dönüp baktığında kendisine şu soruyu soracak:

“Ben bu ömrü ne için yaşadım?”

İşte o soruya vereceğimiz cevap, bugün nasıl yaşadığımızla ilgili. Bu yüzden biraz yavaşlayalım. Birbirimizi daha az kıralım.

Daha çok sevelim.

Daha çok paylaşalım.

Daha çok gönül alalım.

Çünkü dünya, sandığımız kadar uzun bir yol değil.

Neyin peşindesin?

Bir düşün...

Çünkü ölüm var ölüm.

Ve ölüm geldiğinde yarım kalan bütün hesaplar, ertelenen bütün sevgiler, söylenmeyen bütün güzel sözler insanın karşısına çıkıyor.

O gün keşke dememek için. Bugün yaşa. Bugün sev. Bugün affet. Bugün gönül al.

Çünkü yarının garantisi yok.

Hayatın garantisi yok.

Ama bugün hâlâ elimizde.

Ve belki de sahip olduğumuz en büyük zenginlik tam olarak bu: Bir gün daha yaşayabilmek.