Eskiden bir memleketi yıkmak için top, tüfek gerekiyordu…
Şimdi öyle mi ya?
Bir telefon yetiyor.
Akşam olup ışıklar yandığında, sıkı sıkıya kapattığımız perdelerimizin artık bir hükmü kalmadı. Tanıdık tanımadık, zamanlı zamansız herkes evimizin içine giriyor.
Kapıyı kırarak değil…
Ekrandan sızarak.
Sofralarımızda bile artık hoş sohbetler yapılmıyor.
Şimdi herkesin elinde telefon, aynı masada dört yabancı oturuyor sanki.
Anne baba başka âlemde, çocuk zaten çoktan başka bir dünyanın insanı olmuş.
Sonra dönüp diyoruz ki:
“Niye aile kalmadı?”
E nasıl kalsın?
Bakın, bugün insanlara sabır değil, sıkılınca gitmek öğretiliyor.
Kanaat değil, sürekli daha fazlasını istemek öğretiliyor.
Fedakârlık değil, “Önce kendini düşün.” deniliyor.
Eskilerin bir lafı vardı:
“Yuvayı dişi kuş yapar.”
Bu söz artık geçerliliğini yitirdi. Çünkü dişi kuş da “Ben hizmetçi miyim?” der oldu.
Tabiri caizse iş, “Kimse kimseyi çekmek zorunda değil.” noktasına geldi.
Her şeyin ömrü kısaldı…
En çok da evliliklerin.
Bakıyorsun sosyal medyada herkes çok mutlu…
Kahveler, tatiller, süslü cümleler…
Ama perde kapanınca aynı evin içinde birbirinin yüzüne bakmayan insanlar.
Çünkü bu çağ insanı içten içe yalnızlaştırıyor.
Kalabalığın içinde bile insanın gönlü ıssız kalıyor.
Eskiden çocuk mahallenin büyüğünden çekinirdi.
Şimdi anne babasına ses yükselten çocuk, “özgüvenli” diye alkışlanıyor.
Terbiye ile baskıyı birbirine karıştırdılar.
Saygıyı eziklik gibi anlattılar.
Sonra niye kimsenin kimseye tahammülü kalmadı?
Çünkü bize yıllardır aynı şey pompalanıyor:
“Mutlu olmadığın yerde durma.”
İyi güzel de…
İnsan her bunaldığı yerden kaçarsa, ömür boyu hiçbir yere ait olamaz ki.
Aile dediğin şey biraz emektir.
Biraz susmaktır.
Biraz alttan almaktır.
Biraz da “Ben haklıyım ama yuvam dağılıp gitmesin.” diyebilmektir.
Şimdi bunları söyleyince bazıları “eski kafalı” diyor.
Varsın desinler.
Çünkü modern dünya insana çok şey verdi belki ama huzuru pek veremedi.
Biz fark etmeden aileyi değersizleştirdiler.
Anne olmayı küçümsediler.
Babalığı sadece eve para getiren adama çevirdiler.
Çocuğu da evin sultanı yaptılar.
Sonra ortaya ne çıktı?
Birbirini anlamayan insanlar, dağılmış evler, yalnız çocuklar…
İşin en acı tarafı ne biliyor musunuz?
İnsanlara önce çöküşü “özgürlük” diye yutturdular.
Yetmedi, bir de dönüp o çöküşü bize alkışlattılar.