Bazı çiçekler bahçelerde sessizce açar, bazıları ise şehrin en beklenmedik köşelerinde fısıltıyla haykırır. İşte o, köşebaşındaki hanımeli. Beton yığınlarının arasında, paslı bir demir parmaklığa sarılmış, her bahar yeniden dirilen ve "Buradayım" diye seslenen bir direnişçi.
Sabahın ilk ışıklarında, henüz kimse uyanamamışken başlar seslenişi. Tatlı, ağır, neredeyse sarhoş edici bir koku yayılır dar sokağa. Bu koku, ne tam bir parfüm ne de sıradan bir çiçek rayihasıdır. Geçmişle bugünü, çocukluğu yaşlılıkla buluşturan bir zaman makinesidir. Yoldan geçen yaşlı amca birden durur, burnunu havaya kaldırır ve "Hanımeli kokuyor" der içinden. Bir anlığına, kırk yıl önce annesinin bahçesindeki o akşamüstüne döner. Koku, hafızayı soygun yaparcasına ele geçirir.
Hanımeli gösterişli değildir. Ne gül gibi kırmızıya boyanır, ne de lale gibi dimdik durur. O, mütevazi beyaz ve krem tonlarıyla, geceyi bekleyen sessizlikte açar. Kokusu cesurdur. Apartmanların arasında sıkışmış, egzoz dumanıyla boğuşan, betonun soğukluğuna inat her akşam "Unutma beni" diye seslenir. Özellikle yaz akşamları, penceresini açık bırakan herkes bu sese yakalanır. Perdeler hafifçe dalgalanırken o koku odaya süzülür, yastığa siner, rüyalara karışır. Şehrin ritmi acımasızdır. İnsanlar aceleyle geçer köşebaşından; kimisi telefonuna gömülmüş, kimisi yarınki faturayı düşünür. Ama hanımeli aldırmaz. O, her akşam aynı saatte aynı nağmeyi fısıldar. Çünkü bilir ki, birileri mutlaka duyacaktır. Belki yorgun bir anne, belki aşık bir genç, belki de hayatın anlamını arayan kayıp bir ruh. Kokusu, "Dur biraz. Nefes al. Hatırla" der.
Bu sesleniş aynı zamanda bir isyandır. Şehrin griye boyanmış yüzüne karşı asılmış minik, beyaz bir bayraktır. Betonun çatlaklarından fışkıran umudu simgeler. Kaç kez yıkıldı o köşe, kaç kez yeniden yapıldı? Hanımeli her seferinde yeniden sardı demirleri...
Gece yarısı olduğunda seslenişi doruğa ulaşır. Sokak lambasının turuncu ışığında parlayan çiçekleri, adeta "Hâlâ buradayım, sen neredesin? " diye sorar. Sabah olunca da aynı mütevazi duruşla, solmaya yüz tutmuş çiçeklerinin yerini yeni tomurcuklara bırakır. Devam etmenin, direnmenin en zarif halidir bu.
Köşebaşındaki hanımeli, aslında hepimizin içinde gizli bir sese seslenir. Unuttuğumuz çocukluğumuza, ihmal ettiğimiz duygularımıza, aceleyle geçtiğimiz minicik anlara. O, "Dur ve kokla" der. Çünkü hayat, çoğu zaman o dar sokağın köşesinde, paslı demirde sarılmış mütevazi bir çiçeğin seslenişinde gizlidir.
Bir dahaki sefer o köşeden geçerken durun. Derin bir nefes alın. Ve içinizden teşekkür edin. Çünkü o hanımeli, hâlâ sesleniyor. Hâlâ umut ediyor ve hâlâ direniyor...