Yıl 1927 Malatya’da Bahçecioğlu İsmail Ağanın oğlu Fahri yeni evlenmiş, baba mesleği kasaplığı yapmakta iken bir kararla Adana ya gitmeye karar verir. Adana’da kasap dükkânı açar. Eşi Remziye Hanım Malatya’nın.. ıl 1927 Malatya’da Bahçecioğlu İsmail Ağanın oğlu Fahri yeni evlenmiş, baba mesleği kasaplığı yapmakta iken bir kararla Adana ya gitmeye karar verir. Adana’da kasap dükkânı açar. Eşi Remziye Hanım Malatya’nın yerli kızı ve destek bir eş olunca daha da başarılı olacağına inanır. 1942 de İkinci Dünya Savaşının ayak sesleri duyulmaya başlamıştır. 40 yaşından küçük kişiler askere çağrılmaya başlamış bu mecrada Fahri Kalaycıoğlu da askere çağrılmıştır. 1929 doğumlu olan Veysel kardeşlerinin en büyüğü olup 13 yaşındadır. Evinin geçimini sağlamayı şiar edinmiş, bu mecrada annesi Remziye hanımın da desteğini alarak aldığı şırdanları evde doldurarak, daha sonra onları pişirip, kapalı bir el arabasına koyarak Adana Küçük Saat ta, Kuru köprü de satmaya başlar. Fiyat olarak uygun yiyecek olarak doyurucu olunca, aile boyu şırdan dolması yaparlar. Malatya ya ait bir kültür Remziye Hanımın öğretisi ile Adana piyasasının aranan yemekleri arasına girmiştir. Malatya’mızda Şırdan a geçmişte Malatya dilinde Şilden de denilmektedir. Artık aile efradı şırdan yapmakta yeterli olmayınca yanlarına yeni elemanlar alırlar. Bu günkü Adana Şırdanın Ustaları olarak anılan kişiler Veysel Amcamızın çıraklarıdır. Veysel Usta askere gidip geldikten sonra, Kasap dükkânı işletmesi ile uğraşır. Şırdan işini çıraklarına bırakmıştır. Adana da büyük fabrikaların et ihalesine girmiş, fabrikaların et ihtiyaçlarını karşılama işini almış, büyük miktarlarda davar(koyun, keçi) eti ihtiyaçlarını karşılamıştır. Mersin Yolu üzerinde 12 dönümlük bir arazi alır.
Orada büyük bir mandıra oluşturur. Besi damı yaptırır. Yüzlerce davar besler. O besi damı ve mandırayı da görmüştüm. Adana’nın büyük et tüccarlarından biri olmuştur. Adananın ileri gelen insanları arasında hatırı sayılır. Milletvekili, belediye başkanları, fabrika sahiplerinin aranan dostları arasına girmiştir. Yıl 1974 liseyi yeni bitirmişim. Üniversite sınavına girmiş, Adana Eğitim Enstitüsü Matematik Bölümünü kazanmışım. Adana’ya gittim. Adana Eğitim Enstitüsü Matematik Bölümüne kaydımı yaptırdım. O zamanlar gittiğin yerde bir yakının varsa yurtta kalamazdınız. O yıl belli bir süre amcamların Adana Sular da Atatürk Caddesinin başında bulunan apartmanda amcamlarda kalmıştım. Veysel Amcam, babamın amcası oğlu olup, amcalığını yapmış bir insandır. Eşi Sevim Teyzem de babamın halası kızı olup, teyzeliğini yapmıştır. Her ikisine de Rabbim rahmet eylesin.Veysel Amcamızın Çifte Minare Camisinin karşısında Karaisalı caddesinde Mevsim Et Pazarı olarak isim yapmış günde en az 25, 30, 40 gövde et bulunan et işletmesi vardı. Adana da Güney Sanayii Adana Sümerbank Pamuklu Sanayi, Sabancı fabrikalarının et ihtiyacı buradan karşılanıyordu. Kesilen davarların kellelerini sakatatçılara vermez, onları fırında pişirtir. Kendi müşterilerine satardı. Öğlenden sonra saat 14.00 kadar o kelleler hiç kalmazdı. Yetişmeyen müşteriler üzülürdü. Fırın kellerini Kasap Dükkânın ön kısmına yaptırdığı camekân içerisinde bulundurur. Camekânın altında mangal kömürü yanar. Kelleler sıcak kalırdı. En iyi dostlarından biri de Sakıp Sabancı’dır. Öyle bir dostlukları oluşmuş ki, Sabancı Kullandığı Narçiçeği rengi Opel Rekord arabasını Veysel Amcamıza hediye etmiştir. O taksiye binmek amcamla gezmek bana da nasip oldu. 1975 yılında Malatya ya gelmeye karar verir. Yoğun iş temposunu bırakıp aile memleketi olan Malatya’ya taşınır. Kanal Boyunda oturur. (DEVAM EDECEK)