Merhaba Yeni Malatya gazetemizin değerli okuyucuları, Bizim ve bizden önceki kuşakların hayalleri ve oyunları çok farklıydı. Bizler toprakla, çamurla, tahtayla, taşla, değnekle oynayan çocuklardık. Para bulamayıp top alamadığımız zaman yünü iç içe geçirip torbaları üst üste bağlayıp oluşturduğumuz toplarla oynardık. Elektrik kablolarının geçtiği boruları kullanıp kağıttan oklar atardık. Uçurtmamızı kendimiz yapar, karda kızak arabamızla bayır aşağı uçarcasına kayardık. Gazoz kapaklarımız vardı torbalarla. Duvar dibi oynardık. Sapanla teneke devirirdik, gazoz şişesi kırardık. Tabi ara sırada komşunun camlarını kırdığımızda olurdu. Bizim zamanımızda mahalle kültürü vardı. Mahalleye yabancı biri gelse ‘Hayırdır hemşerim ne arıyorsun’ burada diyen abilerimiz ablalarımız vardı. Akşam olunca komşular çıkar saklambaç oynarlardı. Tabi bizde yaramadık ona bir şey diyemem. ‘Cin Ali’ diye bir komşumuz vardı adamın adı gerçekten mi Ali’ydi yoksa lakabımı öyle onu bilemiyorum. Bu komşumuzun bahçesine girer, önce kayısı, karpuz ne bulursak yerdik, sonrada dayak yerdik.
Önümüz Ramazan ve hemen arkasında Ramazan bayramı var. Aslında biz ona ‘şeker bayramı’ derdik. Alırdık şeker torbalarını elimize kapı kapı dolaşır akşama kadar 3 gün boyunca şeker toplardık. Bizim zamanımızda tek teknolojik cihaz siyah beyaz televizyondu. Biz teknolojiye değil, sokak oyunlarına arkadaşlarımıza bağımlıydık.
Şimdiki gençlik ise benim çocuklarımda dahil teknoloji bağımlısı. Bu pandemi aslında çocuklara yaramadı. Uzaktan eğitimle birlikte telefon, tablet gibi iletişim araçları hayatlarına girdi. Şimdide ellerinden telefon bırakmıyorlar. Asıl tehlike sosyal ağlar. Sosyal medyada bazı uygulamalar, çocukların resmen beyinlerini yıkıyor, psikolojilerini bozuyor. Çocuklar aileden ve aile ortamından uzaklaşıyor ve telefona bağımlı hale geliyor. Bunları yaşadım ve hiçbir ailenin yaşamasını istemem. Biz ebeveynler olarak çocuklarımızı iletişim araçlarının kullanımı konusunda daha fazla bilgilendirmemiz gerekiyor. Burada ailelere büyük önem düşüyor. Örneğin sosyal medyada yazıştığı biri var ama karşısındaki kim senin çocuğun gibi biri mi, yoksa kötü niyetli bir kişi mi? Bunu bilemiyoruz. Okullarda ‘iletişim araçlarının yarar ve zararları’ anlatılıyor ama bu tür etkinliklerin daha fazla anlatılması gerek diye düşünüyorum. Özellikle ilkokul ve ortaokullarda bu tür faaliyetlerin arttırılması gerek.
Kentte yaşayan çocuklara bakıyorum oyun alanları kısıtlı, aileler taciz, tecavüz ve cinayet haberlerini duyduklarında doğal olarak korkuyor ve çocuklarını dışarıya bırakmak istemiyor. Çocuklar ise evde bir kaktüs gibi büyümek zorunda kalıyor. Burada şanslı olan çocuklar kente göre kırsalda yaşayan çocuklar. Onlar çocuklarını kentteki çocuklara göre daha çok yaşıyor. Bizim çocukluğumuz gibi olmasa bile çocuk oyunları ve mahalle kültürü devam ediyor. İnşallah kentlerde de bu bilinç gelişir ve çocuklar çocukluğunu yaşar diye düşünüyor saygılarımı sunuyorum.