Kızımla bir şeyler atıştırmak için oturduk

Menüye bakınca goralı sandviç adını gördüm

Ne kadar da uzun zaman oldu yemeyeli

Zaten bu tür atıştırmalıkları sevmiyorum artık

Ama ben de anısı var benim için şimdilerde ne günlermiş diyebildiğim.

Kızıma anlatmaya başladım

1970 lerde genç olmak deyince

İlk iş hayatım ve bununla birlikte olan anılarım geliyor aklıma

Fast food diyoruz ya şimdilerde o zamanlar bilmezdik pek fazla

Çalışmaya başladığım gün öğle olunca herkeste bir telaş ne yiyelim diye

Hepside goralıda karar kıldı

Karnım tok dedim sonra baktım ki bana da almışlar

Emel ablam vardı bunun adı goralı dedi

Kocaman bir sandviç içinde yok yok

o gün yediğim goralı sandviçi hiç unutamıyorum

Zannediyorum ki odada herkes bana bakıyor beni izliyor

Yerken boğazımda düğümleniyor lokmalar

Ahh diyorum ahh şimdi evimde olsam yada abim yanımda

Sonraları alıştım tabi ama o günkü tadını unutmam mümkün değil

Goralı deyince adını nereden almış merak ettim araştırdım

Kosova’nın Gora bölgesinden gelen Goralı ailesi Fatih’e bağlı Fındıkzade’de küçük bir büfe açıyorlar

Ve bir marka haline geliyorlar

Demek ki o zamanlar başlamış şimdilerde ise çocuklarımızı kurtarmak istiyoruz

fast foot denilen illetten

Aman dedik ne güzel hazırda hemen oturup yiyiverelim

Sonraları eve servisler başladı

Gelsin hamburgerler patates kızartmaları pizzalar pideler

Sonra da kilolar hastalıklar

Başka neler mi vardı aklıma gelen

Ağabeyimin bir yeşil parkası vardı üstünden hiç çıkarmadığı

o zamanlar uzun sakal ve saç modası vardı birde ayaklarında koca postallar

Bekar kaldığımız evde ağabeyimi ve arkadaşlarını hep böyle hatırlıyorum ben

sonraları ağabeyime yalvarır olmuştum ağabeyim bununla okula gitme diye

Kıyafetlere saç ve bıyığa bakarak özellikle üniversite talebeleri mimleniyordu bu sağcı bu solcu diye

ne ideallerimiz vardı o zamanlar

Ama çevremde görüyorum ki zaman içinde çoğu bürokrat oldu

Yaşama mücadelesi içinde unutuldu idealler

Birde gece yarısı ağabeyim talebe o zamanlar finalleri oluyor,

Bende onunla oturuyorum ağabeyim uyumasın diye

Saat gece üç dört ben yemek pişiriyorum

Etli patates yemeği ve makarna partilerimiz olurdu ağabeyimle

Sonra peş peşe içilen kahveler

O zamanlar biz kızlar saçlarımızı evde yapardık hatırlarsınız mutlaka

Kafamızda koca bigodiler sabaha kadar sıkıntı içinde uyurduk bazen bira ile sarardık saçımıza

Ama değerdi doğrusu sabah görüntü çok güzel olurdu lüle lüle saçlarla çıkardık sokağa

Birde İspanyol paça pantolonlar altında zor yürüdüğümüz koca apartman topuklar ser de gençlik var ya hiç yormazdı bizi hepimizin böyle resimleri vardır mutlaka.

Sevdalıklar bile başkaydı sanki bir heyecan içinde beklenirdi ilk buluşmalar,

Ellerimiz titreyerek giderdik ya bir park ya da bir pastanede buluşmak için

Evet dostlarım şimdi bakıyorum da bugünkü gençler gibi imkanlarımız yoktu

Elimizde son model telefonlar tabletler çeşit çeşit kıyafetler vitrinleri süsleyen çeşit çeşit yiyecekler de yoktu

Yağ gaz tüp kuyrukları vardı, vardı da vardı ama yinede mutluyduk

Saftık ama aptal değildik

Okullarımızı okuduk bir yerlere geldik ,

Sevgi ve saygıda kusur etmedik

Çünkü biz sevginin gücüne inandık

Halen daha bizi ayakta tutan bu sevgi

İşte ben buna sevginin gücü diyorum

Sevgiyle sağlıkla kalın dostlarım ağabeylerim ablalarım

Sevgi ve saygılarımla