Bu Güzel Anım Delice Doktor Ayancık Anıları kitabımdan.
Ama anı her yörede görülebilecek bir hasta doktor ilişkisi. Yani Herkesi ilgilendirebilecek bir anı
Teknik sözcükler yok, okumaktan sıkılmazsınız.
ŞEKER DÜŞÜKLÜĞÜ KOMASINDAN ÇIKTI
"SENİ RUFUMDA GÖRDÜM" DEDİ
-Doktorlar her konuyu bilmez. Bilmek zorunda da değildir. Tıbbi gelişmeler çok hızlı değişiyor peşinden yetişebilmek için doktorların sürekli bilgilerini yenilemesi gerekir. Doktorlar genelde elde olan olanaklar dahilin de muayene ettikleri hastalara eğitim kazanımlarını aktarırlar. Kul hatasız olur mu? Olmaz… Hata insanlar içindir… Doktor da bir insan olarak ister istemez hata yapabilir. Ben de mutlaka çok hatalar yapmışımdır. Çok yanlışlarım olmuştur…
Meslektaşlarıma hiç bir zaman görüşlerinden dolayı bir eleştiride bulunmadım, kimsenin reçetesine "Ben böyle reçetenin içine ederim" diye parçalayıp atmadım.
Onun görüşünü de tamamen dışlayıcı laflar etmedim. Verilen ilaçların muadilini yazarak daha iyi doktor havasına girip vatandaşın parasının da milli sermayenin de çöpe gitmesine sebep olmadım. Hatta bir ev muayenesine gitsem kıyıda köşede ne kadar ilaç varsa çıkarttırır tarihi geçmemiş, kullanabilecek ilaçları kullanmalarını tarif ederdim. Kimsenin hastalığını abartıp da verdiğim ilaçlar ile zaten olmayan bir hastalığı iyileştirme payesini kazanmak yoluna başvurmadım. Neyse onu söyledim ona göre tedavi uyguladım
-Zaman oldu Verem Savaş dispanserine tayin edilen Doktor Mehmet , kökü kurutulmuş verem hastalığını hotlattı, eczanelerde verem ilacı kalmadı, yeni yeni siparişler vermek zorunda kaldılar. Birgün ziyaretine gittim, Doktor yoktu, odasında kamu personeli Ahmet ile karşılaştım.
"Ahmet bey hayrola sen neye geldin" dedim
"Öksürüyorum, bir kontrol olmaya geldim, bir tahliller falan yapılsın istiyorum" dedi. O ara Doktor Mehmet odasına geldi.
Hoşbeşten sonra Ahmet beyin anamnezini (Hasta hikayesini) almaya başladı:
"Ahmet Bey öksürüyor musun?"
"Filtresiz sigara içersem öksürüyorum"
"Tamam major kriter, İştahsızlık var mı?"
"Bazan iştahım azalıyor"
"Tamam major kriter.Terlemen var mı"
"Bazan sıkı giyinirsem, bazan merdiven yokuş çıkarsam terliyorum"
"Tamam major kriter… Sana bir de sedim baktıralım" dedi kan aldırmak için personel çağırmaya çıktı.
Ahmeti tanıyorum, çok sigara içer, meyhanede iyi rakı içicidir, fil gibi de yer, öyle kanlı balgamlı bir öksürüğü de yok.
Doktor da akrabası olur. Dayanamadım eğildim kulağına
"Ahmet bey bu akraban seni dike dike verem yapacak, sakın verdiği ilaçları kullanma, ikilemde kalmamak için git Samsunda bir Göğüs Hastalıkları uzmanına muayene ol" dedim, tahammül edemeyip işe karışmayayım diye çıkıp gittim.
Sonuç dediğim gibi Doktor Mehmet Verem tanısı koyup Reçetesini yazmıştı.
Ahmet bey sağlığına çok önem verirdi, dediğimi yapıp Samsun'a gitti. Göğüs hastalıklarında muayene oldu, tetkikler sonucu verem değilsin dediler, gönül huzuruyla geldi rakı içmesine devam etti.
-Zamanın birinde Ayancık Sinop devlet hastanesine biri çocuk doktoru, biri dahiliye uzmanı karı koca doktor atandı ve müşterek muayenehane açtılardı.
Birden ilçede o zamana kadar sık görülmmemiş, onlar gittikten sonra da sık görülmeyen hastalık isimleri dolaşmaya başladı. Zatürye, Menenjit, Sarılık tanıları arttıkca arttı. Uydurdukları hastalıkları tedavi ettiklerini yayarak iyi doktor olduklarını kabul ettirip, hasta sayılarını artırma çabasındaydılar. Bir gün ziyaretlerine gittim, Salonda ki hastalarından birini Karısı Doktor Ayşe’ye gösteren Doktor Hüsnü "Bak Ayşe bu hasta var ya bir hafta önce geldi zatürye teşhisi koydum, ilaç verdim iyileşmiş"
"Ellerine sağlık Hüsnü, Bak şu çocuk da 10 gün önce menenjit di ilaç verdim, bugün geldi çok iyi,tedavi olmuş" "Ellerin dert görmesin Ayşe, aferin sana" diye salonda bekleyen hastaların içinde birbirlerini methedip duruyorlardı.
Hoş beşten sonra, işlerine mani olmayayım diye ayrıldım.
-Bir gece saat 02:30-03:00 gibi kapım çalındı. Açtım gelen telaşla doktor bey babamın beyin damarları tıkanmıştı, yarın Samsuna götürecektik, bu gece bir kasılmalar oldu, titremesi var dedi. Hemen giyinip zaman kaybetmeden hastanın evine gittik. Hastanın bilinci kapalıydı. Vücudu kasım kasım kasılıyordu. Su gibi ter akıyordu. Sanki su emmiş bir sünger sıkılıyormuş gibi tüm hücresinden su akıyordu. Elimi vurdum buz gibi soğuk bir ter, göz bebekleri küçülmüş, ışığa refleksi yok gibi. Çantamdan Kaymakamlığın şeker ölçmemi yasakladığı cihazı çıkartıp şekerini ölçtüm, benim cihazın ölçemediği kadar düşük çıktı. Şekerli serum yazdım. Oğlu Eczaneden alıp gelmek üzere çıktı gitti. Hastam ölümle yüz yüze, acil müdahale gerekiyor, ev ortamı hasta komada şuur kapalı ağızdan içecek vermem sakınca yaratabilir. Oğlu eczaneden ne zaman gelecek belli değil. Mecbur gelin hanımdan ılık su ve şeker istedim.1 kaşık şekeri suda eritip, hastanın burnunu sıkıp iç,yut diye bağııra çağıra dürtükleyip kendine getirmeye çalışarak ağzına kaşık kaşık aktardım. Yutukça verdim.Hızla kasılmalar ve terleme azaldı. Çantamdan Serum seti çıkarıp kesip, pipet yaptım, bardağa daldırdım emerek içmeye başladı. Oğlu eczaneden gelene kadar kendine geldi. Oturtmaya kaldırırken, dudaklarında bir mutluluk gülücüğü ile bir şeyler söylemeye çalışıyordu. Oturttum, kendini biraz daha toparlayınca ne dediğini anlamadığımı söyledim, dudaklarındaki gülücükle
"Ben seni rufumda (ruhumda) gördüm, rufumda gördüm" dedi. O kasılmalar içinde bilinci ve gözleri kapalıyken beni görmesi mümkün değildi.
Bazılarına göre Ruh bedenden tam ilişkisini kesmeden yükselir ve çevresini, kendi bedenini görürmüş. İsmail amcanın beni ruhunda görmesinin başka bir açıklamasını bilmiyorum. İsmail amcayı ağzı uyuşuyor diye şu uydurduğu hastalıkları tedavi eden dahiliyeci var ya ona götürmüşler. Zaten şeker hastasıymış, o doktor ilaç vermiş onun kontrolü altındaymış. O gün Muayene etmiş
"Beyin damarlarında tıkanıklık olabilir, Samsuna götürün" demiş. Gece bu olay olmuş.
İsmail amca iyileşti. Ağzının uyuşukluğu falan kalmadı. Beyin damarları tıkalı değildi. Hiç bir yere gitmesine gerek kalmadı. İlaçlarını ayarladım. Ben Ayancık Sinop tan ayrılıncaya kadar zaman zaman dudaklarında o geceki mutluluk gülücüğü ile muayenehaneme gelir zili çalardı, gider bakardım
"Ben iyiyim Doktor bey beni merak etme "
der gülücüğünü de alıp sessiz sedasız merdivenlerden iner giderdi
Dr-Hüseyin Aydıncak
Not: İsmail amcanın ruhu koma anında aşağıdaki temsili resimlerdeki gibi etrafta dolaşıyor muydu acaba diye düşünmeden edemiyorum.