Ramazan ayının sonlarına doğru yaklaşırken, aklıma eski Ramazanlar ve eski Bayramlar geldi. Rahmetli babam bayram arifesinde bizlere ayakkabı alırdı. Bayram ayakkabısı ‘Ankara lastiği’ ayakkabılar. Sonra belki bir pantolon, belki bir gömlek alırdı. İşte parası ne kadarına yeterse. Nüfusta çok. Bazen ağabeylerime alamazdı bize alsın diye. Bizlerde alınan o eşyaları vitrinli camlı bir dolabımız vardı onun içine bırakırdık ve karşısına geçer mağazadaymış gibi seyrederdik. Giymeye kıyamazdık. Şimdiki nesil Ankara lastiğini görmediği için ne olduğunu bilemeyebilir. Şimdi biz çocuklarımıza bu ayakkabılardan alsak, ‘bu ne, bu nasıl ayakkabı ben bunu giymem’ der ve alır bir tarafa savurur.
Arife günü geçmez sabah olmazdı. Gece sürekli kalkar perdeyi aralar ve dışarı bakardık hava aydınlanmış mı diye. Sabahın ilk saatlerinde mahalledeki abilerimiz ve ailelerimizle gider bayram namazımızı kılardık. Rahmetli annemin bir sözü vardı ‘Namazlar kılındı bayram geldi’ derdi. İlk işimiz Annemizin, babamızın, aile büyüklerimizin ellerini öper bayramlarını kutlar harçlıklarımızı alırdık. Kahvaltımızı yapar yapmaz ellerimize poşetlerimizi takar mahalledeki çocuklarla bir araya gelir ve kapı kapı şeker toplardık. Evimiz Yeşilyurt ilçesi Gedik mahallesindeydi. Gedik’ten Çırmıktı’ya oradan, Gündüzbey’e, yorulmasak oradan da Yakınca’ya kadar dolaşır şeker toplardık. Eve geldiğimizde torbamız dolu çeşit çeşit şekerlerle dolardı. Bayramın ilk günü böyle geçerdi. 2. Günü Çarşıya gider ciğer tantuni yemeye giderdik. Aslında biz onu hep et sanırdık-. Ama tadı hala damaklarımda, şimdi yesem o tadı daha bulamam.
Şimdi demek istediğimi şu ki, çocuk olmamıza rağmen onca yolu kimseden korkmadan, kimsenin bize zarar vereceğini düşünmeden dolaşır bayramlarımız yapardık. Şimdi ise belik kırsalda devam eder ama kentlerde çocukların bayramı yok. Aileler çocuklarının başlarına bir şey gelir mi? Diye tedirginlik içerisindeler. Bende örneğin kentte oturuyorum. Çocuklarım geleneklerini unutmasınlar diye onlara şeker toplatıyorum, onlar yukarı çıkıyor ben apartmanın önünde onları bekliyorum. İşte insanlar bu kadar korkar oldu. Bu korkunun en büyük temeli bence şu, geçmiş yıllarda Kayseri’de bayram günü şeker toplamaya çıkan çocukların vahşice katledilmesinden sonra bu korku başladı ve artarak devam etti.
‘Nerede o eski Bayramlar’ dediğimiz günler başladı. Bayramda her dakika kulağım kapıda olur acaba çocuklar gelecek mi, şeker toplayacak mı? Diye 3 gün boyunca bakıyorum ama 1-2 çocuk harici kapının zilini çalan kimse olmuyor. İnsan üzülüyor açıkçası. Çocuklara üzülüyor, ‘şeker bayramı’ ama ne yak ki çocuklar şekerini toplayamıyor. Öyle olunca aklına şu geliyor bayramın neşesi neredeyse bitti.