Kendini sevmenin ne demek olduğunu, kendini sevmeyi nasıl öğreneceğini bir yerlerde okumuş olsalar bile o an bütün edindikleri bilgiler yok olur. Özsaygıdan, öz-sevgiden eser kalmaz. Kendini yargılamak ve yetersiz rolü su yüzüne çıkar.
Bu durum yazdığım kadar tuhaf değil, çünkü o an insanın içinde ki çocukluğundan beri yükselen ses tüm gücüyle aklını bastırmaktadır.
Ve bu sesin anlatmak istediği aslında şudur: ‘Kendine karşı hissettiğin kötü duyguyu beynin algılamak istemiyor’
Ne yapsa da bu kötü hissi
atamaz.
Neden ?
Çünkü öz-sevgi okuyarak öğrenilecek, düşündükçe hissedilecek, egzersiz ettikçe oturacak bir şey değildir.
Kendisini sevemeyen insanlar zamanında karşılıksız sevgiyi görmemişlerdir.
Hiç deneyimlemediği bir şeyi bir insan nasıl hissedebilir?
Çok zor, fakat imkansız değil.
İnsan daha önce tecrübe etmediği bir şeyi kendisi oluşturabilir.
Öz sevgi doğruyu söylemek, dürüstlükle ilintilidir. Bunun için öz saygı ve öz güven gereklidir.
Eğer bunları başarırsa, kendisine karşı dürüst olmayı da başarır.
Dürüstlük özgürleştirir.
Kendisine yalan söylemekten, kendisini kandırmaktan özgürleştirir, oynamak zorunda olduğu düşüncesinden özgürleştirir, takındığı maskelerden özgürleştirir, sırf derinlerde yatan kimliğini görmemek için sonradan oluşan kimlikten özgürleştirir.
Kendi gerçekliğine doğru yolculuk oldukça zorlayıcıdır. Yıllarca tutunduğu bir şeyin parçalanması sonucunda bir dibe vuruş yaşaması söz konusudur. Kendisini çıplak hissedecektir. Çıplak ve kırılgan, çünkü
sevilmeye aşırı özlem duyan çocuğa ulaşmıştır.
Kucağa alınmayı ve ‘seni olduğun gibi seviyorum’ u duymayı bekleyen üzgün, muhtaç, ürkek, hassas, narin çocuk karşısındadır.
Çocukken karşılanmayan bu beklentisini başkalarına yöneltir. Kimse de onu bir çocuk gibi anne baba sevgisi ve şefkati ile kucağına alıp oturtmayacağı için üzüntüsü katlanır. Her seferinde yine ‘sevilmeye değer değilim!’ hissi onaylanmış gibi algılar. Kendisini sevmekten daha da uzaklaşır. (İhtiyacı doğrultusunda) sevilebileceği konusunda bazıları hatta umudunu keser.
Buna karşın içimizdeki çocuğun belirmesine izin vermeliyiz. Gözümüzü kapattığımızda üzgün olan çocuğu net bir şekilde görelim.
Ona mantığımızla değil duygularımızla yaklaşalım. Onu hissedelim. Sonra onun acısını, koşulsuz sevilmeye olan büyük ihtiyacını hissedelim.
Gerçekten hissedebildiğimiz de, ağlamaya başlarız. Bütün acıları, üzüntüleri göz yaşlarıyla birlikte dışarı akar.
Ve her akan damlayla kasılmış bedenimizi terk ederler.
Bu işte hissettiğimiz gerçektir: ‘Sevilmek istiyorum, sevgiye ihtiyacım var, yardıma ihtiyacım var, dayanağa ihtiyacım var. Birisi bana bunları versin, çünkü kimse bana bunları vermedi.’
Oysa bu istek çok normal, bundan kimse utanmamalıdır.
Hiç bir zaman!
Hiç kimseye hiç bir şeye ihtiyacımız yokmuş, güçlüymüşüz gibi yapmaya gerek kalmayacaktır.
Çok yorucu ve yıpratıcıdır. Gergin ve insanı önce kendisine karşı sert, agresif yapar.
Sevilme isteğimize izin verdiğimiz an kendi gerçekliğimizi dolayısıyla öz-sevgi hissederiz.
En yaralı kaynağımıza ulaşmıştığımız için kendimize o çocuğa davranıldığı gibi davranmayı keseriz. Böylece ona sevgi dolu bir hayat oluştururuz…