Yaz aylarında kültürel ve sanatsal konulara duyarlılık gösteren ve bu tür konularda çaba harcayan arkadaşlar olarak, zaman zaman biraraya gelerek çeşitli sohbetler düzenlerdik. Bu sohbetlerin birinde Arguvan’ın kültürel anlamda yeterli tanıtımının yapılmadığı görüşüne dayalı olarak Arguvan’da belli aralıklarla kültür şenliklerinin düzenlenmesi konusunda görüş birliğine ulaşmıştık. Muharrem Yazıcıoğlu, Alirıza Uğurlu, Ali İhsan Öztürk, Metin Özer, Nevzat Topal Ramazan Çiftlikçi ve ben Vakıf Parkı’nda toplanarak Arguvan Türkü Festivali’nin yapılandırılması için çalışmaya karar verdik. Önerimizi Arguvan Belediye Başkanı Mehmet Fidan’a ve o dönemin kaymakamına götürdük. O yıl maddi sıkıntılar ve organize yetersizliğinden dolayı kutlanmayan, Arguvan Türkü Festivali’nin temeli atılmış oldu. Bu festival fikrinin oluşumunda Yazıcıoğlu, çabalarını ve ilgisini içtenlikle sergilemişti. Yazıcıoğlu sohbetlerimizde; toplumsal ve kültürel konulara oldukça duyarlılık gösteriyor, kültürel değerlerimize sahip çıkılması ve onların tanıtılması gerektiğini vurguluyor, değerlerimizin var olan yozlaşmadan korunması gerektiğini ileri sürüyordu.

18.08.2000 tarihinde bir mektupla birlikte son yazdığı birkaç şiir ve kendisinin içinde yer aldığı dergiler göndermişti. Mektubunda 1940’lı yıllara ait çocukluk dönemindeki Arguvan’ı şöyle anlatmaktadır:
“1938 den bu yana değişen dünyada değişen Arguvan’ı; kısaca gençlerin bilmesi açısından şöyle ana başlıklarıyla anlatmak isterim. 1938–40 yıllarının eski Arguvan’ı güzeliğiyle töresiyle yok olup gitti. Yerine yeni bir Arguvan ve yeni bir Dolaylı Mahallesi geldi. Köyümüz elektriksiz de olsa, bir güzelliği tadı vardı. Sevgi, saygı ve ciddiyet vardı. Aldığımız aile terbiyesi ile büyüklere karşı cevap vermek, saygısızlık etmek, haddimize düşmemişti. Atatürk’ümün köyünde okullarda güzel toplantılar, konuşmalar yapılırdı. Her sene Cumhuriyet bayramlarında ilçenin aşağısındaki düzlükte; atları ile köylerden gelenler, cirit oyunları yaparlardı. Sünnetler, düğünler, ölümler ciddi geleneklere göre değerlendirilir. Her olay kendine göre, özünde değer taşırdı. Köyler de birbirlerine dostluklar devam ederlerdi. Hacı Bektaş-ı Veli felsefesiyle ve Atatürk ilkeleriyle beslenen, alevi köylere bilgili dedeler gelirler tam anlamıyla “Cem” dediğimiz tarikat ayinleri bütün hizmetleriyle icra edilirdi “Cem”in bir terbiyesi, ahlakı, düzeni vardı. O kapıdan giren herkes birbirinin bacı kardeşi idi. Orak biçerlerken geride kalanlara imece usulu ile yardım ederlerdi. Toplanıp bir uyum ve ahenk içinde gevişe gider, türkü söylerlerdi. Harman zamanları bir âlemdi. Herkes harmanda yatar, gelen çerçilerden alışveriş ederek, o zamanın gençleri bizler hoş vakit geçirirdik. Yaz ayları, bahar ayları başka bir alemdi. Her taraf yeşillik olurdu. Koyunlar, kuzular melerdi. O zaman böyle sıcakta yoktu. Güzelim köyümün bambaşka bir tadı vardı. İnsanlar fakirde olsa birbirlerine ile candan bağlıydı. Dedelerimiz babalarımız kurtuluş mücadelesi döneminde ülkemizin sıkıntılarını anlatırlardı. Atatürk’ün planlı kahramanlığından söz ederlerdi. Köyümüz Dolaylı’da okul yoktu. Şimdiki ilçe olan yere “Tahir Nahiyesi” denilirdi. O nahiyeye okula giderdik. Yıl 1938 bir gün okula varmadan, siyah bayrak asılmış olduğunu gördük. Okula varınca bu nedir diye sorduğumuzda Atatürk öldü dediler. Köyün ihtiyarı genci çoluk çocuk okula toplanmış ağlıyorlardı. İşte taa o zamanda uhdemde kalan Atatürk’ün ölümünü, 1965’de şiire başladığım zaman yıllarda değerlendirip yazabildim.
Dilimin döndüğü kadar şimdi o şiiri yazımın arasında size sunacağım
ATATÜRK KOKAR
Yaşım yedi ülkem on sekiz milyon
Köyümün halleri ATATÜRK kokar
Çarıkla düşerim çamur yollara
Okulun yolları ATATÜRK kokar
İlk tanıştım kitabımda resmile
Dostuna dost düşman oldum hasmıyla
Öğretmenim Mustafa’nın ismiyle
Derslerde dilleri ATATÜRK kokar
Ömür boyu ışık tuttu yurdumd
İlkeleri sermayedir elimde
Eserleri türkü oldu dilimde
Sazımın telleri ATATÜRK kokar
ATATÜRK ismine akraba oldum
Onunla var oldum onunla güldüm
Onun tarihiyle yoğruldum geldim
Bahçemin gülleri ATATÜRK kokar
Yetmiş yıldır meşalesi yanıyor
Yobazın dilinden yaram kanıyor
Yıkılan Osmanlı gelir sanıyor
Tarihin dalları ATATÜRK kokar
YAZICIOĞLU Ata ekmeğim aşım
Her zaman fedadır yoluna başım
Düşe kalka geldi yetmişe yaşım
Ölünce sallarım ATATÜRK kokar”

Arguvan’ın Halpuz köyünde yetişen ve 40 yılını geleneksel halk şirine adayan halk ozanı Muharrem YAZICIOĞLU böyle seslendi atasına. Şiirleri ile “Anadolu insanının sevincini, mutluluğunu, sevgisini, mutsuzluğunu, merhametini” yaşam biçimini, eksi ve artılarını ustaca yazan Muharrem Yazıcıoğlu şiirleri ile yaşayacaktır. Etkili şiirleri konusunda: “Şiir beni yaz dediği zaman etkili ve doyurucu olur. Ben şiiri yazacağım dediğiniz zaman şiir etkili ve doyurucu olmaz” demekteydi.
Ömrünün son altı ayını yatalak vaziyette geçiren Yazıcıoğlu 11.07.2007 tarihinde hayata veda ederek, Ankara Yenimahalle Mezarlığı’na defnedildi. Bu acı kayıp ile ozanlık geleneğinin azalan temsilcilerinden birini daha yitirmiş olduk. Yazıcıoğlu’nun vefatı dolayısıyla ele adığım yazının, yaşayan halk şiirleri ve şairlerinin yeterli değeri görmesine, vesile olması dileğiyle…