Kuşağımın iki hikâyecisi... Burhan Günel Hava Kuvvetlerinde teğmendi; Celal Özcan ise Türkçe öğretmeni.
Yıl, 1972... 12 Mart sürecinin içinden geçiyordu toplum. Ve o toplumun içinde, gelecek güzel günlere olan inancımızla hikâyeler yazıyorduk.
Yazdıklarımızı, yönetim yeri Kadıköy Bahariye’de bulunan bir dergide yayımlıyorduk. Geçtiğimiz sokaklardan, çiğnediğimiz kaldırımlardan bir zamanlar Nâzım Hikmet’in de geçip gitmiş olduğunu bilmeden...
Üçümüz de yazarlığımızın henüz başındayız; edebiyat çevrelerine umut veriyoruz ama, hangi duraklarda duracağımız belli değil daha...
Burhan, Oktay Akbal ve Mehmet Seyda’yı usta bellemiş, onların olumlu etkilerini taşıyordu yazdıklarında. Sular seller gibi akıcı ve berrak bir Türkçesi vardı.
Celal, Köy Enstitülü yazarlar kuşağının son vagonunda yolculuk ediyordu.
Benimse Anadolu’dan getirdiğim konular ve hikâyelerin anlatım dili ilgiyle karşılanıyordu.
Yıllar geçtikçe birer ikişer kitaplar yayımlamaya başladık. Ak saçlı Kırk Kuşağı hayattaydı, rastlaştığımız her yerde, sevgiyle karşılıyorlardı bizi.
Elli kuşağının hepsi henüz delikanlı çağındaydı.
Almış Kuşağı burnundan kıl aldırtmıyordu.
Hepimiz, hiç durmadan yazıyor, yayımlıyorduk. Kimileri edebiyata yeni gelenlere kuşkuyla bakıyor; kimileri kendinden emin bir tavırla yer açıyordu.
Bu kalabalıktan kaygı duyanlardan biri de, hiç unutmuyorum, Tarık Dursun K. ustaydı. Bir genel değerlendirme yazısında söyledikleri hâlâ aklımdadır: “Eskiler, orta eskiler ve yeniler sürekli yazıyor; at izi it izine karıştı!”
Gün gelecek, kuşağıma kuşkuyla bakan Tarık Dursun K., iyi günde ve kötü günde yanımızda bulunan bir ağabeye dönüşecekti.
Nereden geldi bunlar aklıma?
Bugün sevgili arkadaşım Burhan Günel’in ölüm yıldönümü. 2012 yılında bugün yitirmiştik onu. Sonra Tarık Dursun K. izledi onu; sonra Celal Özcan...
Şimdi dönüp geriye baktığımda, Kırk Kuşağından hiç kimse kalmamış... Elli kuşağının pek azı hayatta!
Cahit Sıtkı’nın dediği gibi, gittikçe artıyor yalnızlığımız.