Bu nedenle, o zamana göre şehir dışı sayılan Rumelihisarı’na, kayınpederinin evine taşındı.

Ne var ki bir süre sonra burada da rahatsız olmaya başladı üstat. Çünkü kayınpederinin evi kıyıdaydı. Boğaz balıkçılarının, kayıkçıların hemen yanı başında... Gün boyunca, bu deniz adamlarının konuşmalarını işitiyordu. Gelgelelim onun alışageldiği bir konuşma dili değildi balıkçılarınki... Çok küfürlü ve argo konuşuyordu balıkçılar!

Oysa Tevfik Fikret küfürden nefret ediyordu! Hadi kendi neyse, kulağını tıkar geçerdi, ama yetişmekte olan bir çocuğu vardı: Halûk, küfürlü sözler işiterek büyüyemezdi...

Bu nedenle, kayınpederinin evinden taşınmak zorunda kaldı. Bunun için kıyıdan, balıkçılardan epeyce uzakta, yukarılarda bir arsa satın aldı.., Planını bizzat çizdiği ve günümüze kadar korunan, adına da “Aşiyan” dediği evini yaptı, bahçesini düzenledi. Her şeyin doğal olmasına özen gösterdi.

Halûk, babasını ziyarete gelen seçkin insanların temiz Türkçesini işiterek büyüdü.

SOKAKTAN GEÇEN KADINLARI

ANNESİ SANIYORDU

O, daha çok küçükken babası tarafından terk edilmiş bir çocuktu. İstanbul’dan Edirne’ye atanan babası, karısını ve oğlunu geride bırakarak, gittiği yerde yeniden evlenmiş yeni çocuklarına babalık etmeye başlamıştı.

Küçük Ahmet yoksul annesiyle baş başa, kendi yazgısını yaşayacaktı artık.

Genç kadın oğluna hem ana, hem baba olmak durumundaydı. Bütün derdi onu okutup yetiştirmekti. Ahmet’se tam bir oyun çocuğuydu. Sokakta arkadaşlar edinip oyun oynamalara bayılıyordu!

Gün geldi annesi küçük Ahmet’i mahalle mektebine verdi. Mahalle mektebi cehennemin öteki adıydı! Zebani gibi hocalar, çocukça her davranışı kabahat sayıyor; her kabahatli çocuğu hemen yıkıp falakaya yatırıyor, tabanından kan sızana kadar onları dövüyorlardı!

Aklı sokaklarda, oyun oynamakta olan küçük Ahmet mahalle mektebini de, zebani kılıklı hocaları da sevmiyordu.

Ama annesi, onu gitmeye zorladığı için çaresiz devam ediyordu.

Bir gün korktuğu başına geldi Ahmet’in: Hocası onu Saraçhane taraflarında oyun oynarken yakaladı ve falakaya yatırdı! Sopa darbelerinden ayakları şişmişti... Korku ve dehşetten hastalandı. Günlerce evde hasta yattı.

Genç kadın oğlunu yitirme korkusuyla onu bir daha mahalle mektebine göndermedi.

Yakın bir akrabasının yardımıyla, babasız ve yoksul çocukların okuduğu Darüşşafaka’ya yazdırıldı.

Burada Ahmet, kendi gibi babasız, boynu bükük kalmış, ana kuzusu çocuklarla birlikte yatılı okuyacaktı. Anneden başka sığınacak kimsesi bulunmayan çocukların hepsi anne özlemi içinde yanıp tutuşuyordu!

Neyse ki, mahalle mektebindeki gibi ağır falaka dayağı yoktu burada. Hocalar anlayışlıydı, sevecendi. Dahası, düzenli yemek veriliyordu okulda, karınları doyuyordu; yeni giysileri, ayakkabıları olmuştu yetim çocukların...

Yine de gece olunca anne hayaliyle yatağa giriyor, içlerindeki ana özleminin ateşi büyüyordu...

Kimi zaman çocuklar, okulun penceresinden, sokaktan geçenleri izliyorlardı.

Yoldan geçen çarşaflı bir kadın gördüklerinde, onu annelerine benzeterek, hep birlikte, yüksek sesle ağlıyorlardı!

O, küçük kalbi duygu dolu çocuk, gün gelecek ünlü bir yazar olarak anlatacaktı bunları: Çocuğun adı, Ahmet Rasim’di.

“ANA GİBİ YÂR OLMAZ”

Sözün aslı, “Ane gibi yar olmaz.”

Ane, Irak coğrafyasında (Bağdat yakınları) büyük bir uçurumun adı. Ane gibi yar olmaz sözü, bu uçurum için söylenmiş.

Anadolu Türkçesinde “ana gibi yâr olmaz” biçimine dönüştürülerek, bir başka gerçekliğe, kişiyi dünyaya getirip büyüten anaların önemine vurgu yapılmış.

Ane, Anadolu insanının bilmediği bir yer. Oysa ana, hemen yanı başımızdaki aziz bir varlık... Benimsenmesi kolay olmuş.

Bağdat gibi diyar olmaz savına gelince, işte orası biraz tartışmalı. Belki, Binbir Gece Masalları çağında öyleydi o coğrafyalarda. Ya sonrasında?