Üstat Turhan Selçuk o günlerde Humeyni’nin İran’daki idam uygulamalarını eleştiren bir karikatür yayımlamıştı.
Cağaloğlu’ndaki İran Konsolosluğu yetkilileri bu karikatürü duvara asarak, üzerine şöyle yazmışlardı: “İslam karşıtı Turhan Selçuk’un karikatürü”.
Üstat Selçuk’un pek de umurunda değildi bu protesto amaçlı sergileme... Yapacağı bir şey de yoktu. O, sanatçı duyarlığıyla bütün antenlerini açmış, ülkesinde ve dünyada olup bitenleri günü gününe izliyor, eleştiri oklarını çizgileriyle fırlatıyordu.
O günlerdi işte...
Yanına, dönemin genç çizeri Hakan Derman’ı alarak Nuruosmani’ye Caddesinden Bakırcılar Çarşısına doğru yürüyordu. Kapalı Çarşı civarındaki bakırcılarda bir lamba yaptırmak istiyordu. Çevrenin gündelik kalabalığı içinde yürürken üstadın kafasında yalnızca bu lamba vardı.
Adımlarını üstada ayarlamış olan Hakan Derman bir ara peşlerinden birinin geldiğini fark etti!
Çaktırmadan adamı göz altına aldı. Kendileri durursa o da duruyor, kendileri hareket edince o da hareketleniyordu...
“Abi arkada biri var, galiba bizi izliyor!” dedi Hakan kaygılı bir heyecanla.
Turhan Selçuk, soğukkanlılığını bozmadan şöyle bir dönüp başka yere bakar gibi yaparak peşlerindeki adama baktı.
O da kuşkulanmıştı! Ama yapacak bir şey yoktu. Hızlı hareket etmeleri gerekiyordu.
Emin olmak için bir an durdular. Onlar durunca, peşlerindeki adam da olduğu yerde duruyordu.
Turhan Selçuk, peşinde Saray hafiyeleri dolaşan Abdülcambaz edasıyla soğukkanlılığını koruyordu.
Gözüne ilk kestirdiği bakırcı dükkânına daldı. Dükkân sahibiyle konuşurken, peşlerindeki adam da hemen yetişmiş, dükkâna girmişti.
Üstat, hâlâ soğukkanlıydı. Hakan heyecanlı ve tetikteydi. Meçhul kişi, doğruca Turhan Selçuk’a yaklaştı, elini uzattı.
“Efendim!” diye seslendi. “Ben sizin hayranınızım! Sizinle tanışmak için peşinizden geldim...”
Hakan rahat bir soluk aldı.
Feleğin çemberinden geçmiş Abdülcambaz’ın yaratıcısı Turhan Selçuk’un yüzünde memnuniyet çizgileri belirdi.
Adam aynı zamanda dükkân sahibinin arkadaşıydı. Turhan Selçuk’un siparişi olan lambayı, onun istediği gibi yapması için hemen ağırlığını koydu.

İSTANBUL TABLOLARIYLA ÜNLENEN İTALYAN RESSAM: ZONARO
Fausto Zonaro (1854-1929) asker kökenli bir ressamdı. İtalya ve Paris’te sanat çevrelerinde bulundu.
1891 yılında, sevgilisi Elsa Penta’nın önerisi üzerine İstanbul’a geldiler ve ertesi yıl burada evlenerek Taksim’e yakın bir eve yerleştiler.
Zonaro, yabancı elçiliklerin, özellikle İtalyan Elçiliğinin himayesinde resim dersleri vererek geçinmeye çalışıyor, bir yandan da küçük boyutlu İstanbul manzaraları yapıyordu.
Bu arada Teşrifat Nazırı Münir Paşa’nın karısına da resim dersleri vermeye başladı.
Bu dersler onun yaşam serüveninde bir dönüm noktası oldu. Münir Paşa, Zonaro’yu Saray çevresine soktu. Burada Osman Hamdi Bey’le tanıştı.
Zonaro, o dönemin İstanbul’unda üç resim sergisi açtı. Suluboya tabloları Padişah II. Abdülhamid’in ilgisini çekti. Ona, İstanbul’un Fethi’ne ilişkin tablolar sipariş edildi.
Ertuğrul Süvari Alayı’nın Galata Köprüsü’nden geçişini canlandırdığı tablo Padişah tarafından pek beğenildi ve onu Mecidiye Nişanı ile ödüllendirdi. Saray Ressamı unvanı verildi.
Yine “Hücum” adlı tablosu dolayısıyla kendisine, Beşiktaş Akaretler’de bulunan bir konak tahsis edildi.
Zonaro konağın bir bölümünü atölye yaptı. Burada resim dersleri veriyordu.
Türk resminin unutulmaz adlarının bir bölümü bu atölyede, Zonaro’dan ders aldı. Celal Esad, Hoca Ali Rıza, Şehzade Abdülmecid, Celile Hikmet (Nâzım Hikmet’in annesi) ve Mihri Müşfik Hanım...
31 Mart Ayaklanması sonucunda II. Abdülhamid tahttan indirilince, İttihat Terakki, Zonaro’nun Saray Ressamı unvanını da kaldırdı. Kendisine tahsis edilen ev geri alındı. Ünlü ressam İstanbul’u terk ederek ülkesine döndü. Tarih, 1910.
1929 yılında Sanremo’da öldüğünde yetmiş beş yaşındaydı.