Sabahattin Ali, Gümülcine'nin Eğridere köyünde gözlerini dünyaya açtığında, takvimler 25 Şubat 1907 yılını gösteriyordu.
Babası Oflu, annesi Bandırmalıydı.
Çocukluğu İstanbul'un Üsküdar semtinde ve Balıkesir'in Edremit ilçesinde geçti.
İstanbul öğretmen okulunu bitirdi. Bir süre öğretmenlik yaptıktan sonra Almanya'ya gönderildi. Yıl, 1928.
Almanya yolculuğu sırasında, trende elinden düşürmeksizin bir roman okuyordu. Upton Sinclair'in "Oil" adlı romanıydı bu.
Romanı bitirdiğinde kendi kendine şöyle dedi:
"Eğer bu romanda anlatılanların onda biri doğruysa, namuslu bir insan mutlaka solcu olmalıdır!"
Almanya yolcuğu sırasında aklından geçirdiği bu düşünceyi, daha sonra bir dostuna yazacağı bir mektupta da vurgulayacaktı Sabahattin Ali.
Böylece, o güne kadar Türkçü ve Turancı görüşleri benimseyen genç adam, Almanya'da trenden indiğinde kafası sola açık biriydi.
Almanya'da bulunduğu yıllar içinde hep sol çevrelere girdi. Devrimci arkadaşlar edindi. Marksist Leninist literatüre ilişkin kitaplar okudu. Spartakistlerin, Rosa Luksembourg'un savaşımını öğrendi.
1930 yılında Türkiye'ye döndüğünde safını çoktan belirlemiş bir solcuydu artık.
Bu bilinçli seçim, onun yazgısını etkileyecekti.
AHYA KEMAL'İN ÖZLEMİ: ÜSKÜP USULÜ BILDIRCIN
Hastalığının ileri, ömrünün son günlerinde Yahya Kemal'i, Park Otel'de ziyarete gelenler arasında tek akrabası vardı: Tara ailesi. Mahmure Tara ve oğlu Şarık Tara. Yahya Kemal ile kardeş torunları oluyorlardı.
Mahmure Hanım onun için -çocukluğunun geçtiği ve içinde annesinin de bulunduğu Üsküp'ü anımsatması nedeniyle- özel bir değer taşıyordu.
Akrabaları, üstada bir isteğinin olup olmadığını sorduğunda:
"Bir daha geldiğinde, Üsküp usulü bıldırcın dolması getir," dedi. "Bilirim, sen güzel yaparsın bıldırcın dolmasını... Ama öyle çok değil, az olsun."
Biraz düşündükten sonra ekledi:
"Az dedikse, öyle bir avuç kadar da değil canım!"
YAHYA KEMAL'İN BIRAKTIĞI ZARF
Profesör Cahit Tanyol, "Yahya Kemal bir sfenks gibi, aile hayatı hakkında kapalı bir yanı vardı" diye anlatır.
Anlatmak bir yana, üstadın, kardeşi Reşat Beyatlı'yı bile kendinden ve çevresinden uzak tuttuğu biliniyor. Ancak ölümünden sonra Reşat Beyatlı ortaya çıkmış, Yahya Kemal'in arkadaşlarıyla yakınlık kurmaya çalışmıştır.
Reşat Beyatlı'nın çok merak ettiği şeylerden biri de, ağabeyinin yıllarını geçirdiği Park Oteli'ndeki odasıdır... Bu odayı görebilmek, onun kullandığı eşyalara dokunmak, masasında bir kez olsun oturmak için can atar...
Üstat ölünce (1958) hayattayken onunla dostluk kurmuş, söyleşilerini kaleme almış olan Sermet Sami Uysal'ı ısrarla arayarak, kendisini Park Otel'e götürmesini rica eder.
Reşat Beyatlı'nın ısrarlarından kurtulmak için, Sermet Sami Bey, onu bir gün alıp Park Otel'e, ağabeyinin odasına götürür. Tabii bunun için, önceden otel yöneticisinden izin alır.
Onlar, Yahya Kemal'in yıllarını geçirdiği odasında oturup merhum hakkında söyleşirken yanlarında otel görevlisi Aram Efendi de bulunur.
Söz arasında Aram Efendi, Sermet Sami Bey'e bir zarf çıkarıp verir. Zarfın üzerinde kendi adı yazmaktadır. Yahya Kemal ölmeden önce, bırakmıştır zarfı, Uysal'a verilmek üzere.
Zarfı açınca Sermet Sami Bey, bir hazineyle karşılaşır: El yazısı makaleler, hakkında çıkmış yazılar, bilinmeyen aile fotoğrafları, gazete kesikleri... Bir kitap oluşturacak kadar önemli belgeler!
Bir rastlantı sonucu otel ziyaret edilmese, büyük olasılıkla zarfın sahibi bulunup verilmeyecekti!