Muzaffer Buyrukçu’yla kol kola, Çiçekçi’nin sokaklarında yürüyoruz öyle. Usta, babasından söz ediyor... Ankara’daki eşi Mualla Hanım’la bize konuk geldikleri bir gün... Evde oturmaktan sıkılıp da mı çıkmıştık dışarı, halledilmesi gereken bir işimiz mi vardı? Anımsamıyorum.
Ama Buyrukçu’nun babasını eleştiren sözleri şimdi gibi kulaklarımda...
Balkan göçmeni olarak Türkiye’ye gelmişti ailesi. Kendisi daha dünyada yokken...
Aile, önce Niğde, Fertek’e yerleşmiş, oradan Manisa’ya ve Yalova’ya geçmişti...
Muzaffer Buyrukçu, 1930 yılında Fertek’te doğmuştu.
Dönemin hükümeti, Buyrukçu ailesine Yalova’da birkaç dönüm verimli toprak bağışlamış, orada çiftçilik, meyvecilik yapmaları istenmişti.
Usta işte bu nedenle babasına kızıyor, onun Arnavut şivesiyle söylediği sözleri alayla yineliyordu:
“Ne yapacagim ben tubragi?”
Böyle diyerek, verilen toprağı satmış, o parayla ailesini İstanbul’a göçürmüştü adam.
Muzaffer ağabeyin iddiasına göre, çiftçilik yapmayı göze alamamıştı babası, değerli toprağını ucuza satarak İstanbul’a kolay bir iş aramaya gelmişti.
Ailesini Aksaray, Yenikapı arasında yoksul bir mahalleye yerleştiren adam, İstanbul’da rahat iş olarak da kendine kapıcılık işi bulmuştu...
Bence, Buyrukçu’nun yazgısını da işte bu kapıcılık görevi belirlemişti. Buyrukçu bunu gözden kaçırıyordu!
Babası, Babıali’de bir gazetede (Son Telgraf mıydı?) kapıcılık yapıyordu. Babası dolayısıyla Buyrukçu da Babıali’ye gidip gelmeye başlar. Babasının getirdiği gazeteleri okur. O dönemin gazetelerinde yazan kalem erbabına özenerek hikâyeler yazmaya başlar... Böylece yazar olmanın sırrına erer.
Eğer, Arnavut göçmeni baba, Yalova’da kalıp toprakla uğraşsaydı, Muzaffer Buyrukçu’nun yolu Babıali’den geçer miydi acaba?
Keşke bu nokta o zaman aklıma gelseydi de, koluma girmiş yürürken, sorsaydım ona...

OKUMA ÖDEVİ

Seksenli yılların ikinci yarısıydı. Bir yayınevi önce Kaptan’ın (Attilâ İlhan), sonra da fakirin bir kitabını yayımlamıştı. Yeni bir yayıneviydi, yayıncılar piyasasında iddalı görünmek istiyordu.
Kaptan, yolunu Babıali’ye düşürdükçe bu yayınevine uğrar, pek bilgisiz olan yayıncıya öğütler verir, ayaküstü yararlı olmaya çalışırdı.
Üstadın yine bir uğrayışında, yeni çıkmış olan kitabımı kendisine vererek okumasını istemiş.
Kaptan kitabımın yayımlamasını uygun bulmakla beraber; okumak için yanına almamış.
Nedeni sorulduğunda, “Okumaya vaktim yok...” demiş.
Babıali geleneklerinden biriydi bu: Hangi yayınevini ziyaret etseniz, yeni çıkmış kitaplarını övünerek takdim ederlerdi. Kimileri de okuyup görüş bildirmenizi, hatta görüşlerinizi yazmanızı isterlerdi.
Şimdiki yarı korsan yayınevleri bu geleneği bilmedikleri için, yazarlar, bizzat kitaplarını okutmaya çalışıyor.
Düşününce, Attilâ İlhan’ın ne kadar haklı olduğunu anlamakta güçlük çekmedim.
Onun yaşında birinin ne okuyacağına başkaları karar veremezdi!
Bunu teklif dahi etmemek gerekirdi. Üstadın kendince bir okuma programı mutlaka vardı.
Kendisi neleri okumak istiyorsa onu okuyacaktı elbette. Başkalarının ona okuma programı yapması, olsa olsa saygısızlıktı! Her uğradığı yerde eline tutuşturulan kitapları neden okumak durumunda kalsındı?
Hele hele özgünlüğü, edebi değeri kuşkulu kitapları, adeta okuma ödevi verircesine yazarların önüne yığarsanız, onun kendince okuyup yazmak için ayırdığı zamanını elinden almış olursunuz.
Kendi adıma, Kaptan’a hiç gönül koymadım, kitabımı okumadığı için...