Düşündüm ki bizdeki Işıkveren tutkusu vazgeçilmezlik bu kadar özlem neden.

Resimleri inceledim eleştirilere baktım hepside özlem dolu.

Demek ki bir büyüsü var vazgeçilmezliği var.

Aslında babalarımızın hayat gayelesi içinde burada bulunduklarını düşünüyorum

O zaman için o günleri bu kadar özlüyeceğimiz hiç birinin aklından geçmezdi muhtemelen.

Benim babacım 6 yaşında gurbete çıkmış

daha önce kir pas içinde madende çalışıyormuş

Bu iş gelince önüne burada çalışmaya başlamış.

Bütün babalarımızın da elbet vardır bir hikayesi

Bence büyü burada başlıyor işte o dönemde babalarımız çoğu yeni evli yada orada evlenmişler

Yani hayatın tam da başlangıcı.

Burada bizler dünyaya gelmişiz.

İlkler hep burada yaşanmış.

Yani onlarda bizimle birlikte büyümüşler bu küllü cennet dünyada. Oturduğumuz mahallelerde birer aile olmuşuz.

londra mahallesi yan yana kurulmuş minik evlerden oluşan bir mahalle Ama ne mahalle 2 oda bir sofa derler ama odalar minicik iki taraftan da girişi olan evler.

Meyve bahçeleri ile süslenmiş.

Mis kokulu ortancaları sümbülleri gelincikleri unutmak ne mümkün. Baharda açan rengarenk çiçekler sümbüller, zambakların kokusu halen daha burnumda duruyor...

Evlerimiz küçüktü eşyalarımız azdı

Ben kendi ailem için örnek vereyim 3 kardeş anne baba küçücük evde nasıl da mutluyduk

Zaten resimlerde bütün ailelerde bu mutluluğu görmek mümkün.

Para zengini değil ama gönül zengini imişiz o dönemlerde.

Kredi kartları bankalardan çekilen krediler böyle şeyler hiç yoktu

Esnaf ise sadece sözle annelerimize babalarımıza satış yapardı.

Söz taahhüttü o zamanlar..

Değerlerimiz vardı çok kitap okuyorduk.

Çok sohbet ediyorduk.

Çok geziyorduk geziyorduk derken hayallerimiz ve kitaplarımız yardımcıydı bize

Yazları köylerimize giderdik.

Yaz bitince yine özlemle yuvamıza dönerdik.

İmece usulü hazırlıklar yapılırdı kimi zaman ramazan için bayram için hazırlanan kurutulmuş yufkalar ve bunun gibi bir çok sey hatırımda kalmış. En önemlisi komşuluk vardı dostluk vardı.

Kapılarında kilit olmayan camları açık kaç yer gösterebiliriz ki bunlar bize özeldi sanıyorum.

Sevinçlere acılara ortaktı büyüklerimiz.

Karakterimiz oluşumu olan ikinci durağımız ilk okulumuz ilk öğretmenlerimiz.

Nasıl da özel bir okul hayatı yaşadık yeşillikler içinde kırmızı kiremitli sarıya boyanmış şimdi içim acıyor ki çok mu gerekli idi yıkıldı bir müze yapılamaz mıydı burası geçmiş yaşatılamaz mıydı burada.

Benim ilk okul numaram yanlış 69 idi zihnime kazınan şeylerden biride budur.

Zaman içinde hafızamız bize oyunlar oynuyor ama bazı şeyler hiç unutulmuyor.

Nasıl güzel bir temel atılmış ise sevgili öğretmenlerimiz ellerinden öpüyorum.

Hayatta olmayanlara öğretmenlerime ve sevgili müdürümüz ihsan öğretmenime tanrıdan rahmet diliyorum.

Her şeyi hayatı önce ailemizden sonra onlardan öğrendik.

Baharın geldiği günlerde bahçede mis kokulu çiçekler arasında ders işlerdik.

Tamamen doğal yapmacıklıktan uzak insan nasıl özlemez bu günleri. Sonrasında bize emeği geçen değerli büyüklerimiz servisler ile çoğumuz tamamladık eğitim hayatımızı.

Bu kadar korunmalı bir o kadar da özgür yetişmiş bir nesiliz biz.

Servis deyince nasıl unuturum Koreli Mehmet amcami Kazım amcamı, Nıyazi amcamı, Halit amcamı azmı kahrımızı çektiler hepimize bir baba şefkati ile yaklaşarak koruyarak okula bırakıp evlerimize teslim ettiler bizleri.

Nasıl minnet duymam yad etmem ruhları şad olsun,

Halit amcaya sağlıklı günler diliyorm

Londra mahallesi deyince atlamış olmak istemiyorum...