Neden yaşar ki insan, ya da neden yaşamak ister? Merak ettiği için mi? Mucizelere inandığı için mi? Yoksa hiç sorgulamadan, düşünmeden sadece yaşamak istediği için mi?

Hayat herkese aynı şansı sunmaz, herkesin sınavı, mutluluğu başkadır. Hayat bir ipin üstünde yürümeye benzer aslında, yani her zaman aynı dengede, aynı performans da yürünmez. Herkesin derdi başkadır. Kiminin çok parası başa bela olur, kimi akşam eve ekmek götürebilecek miyim diye yakınır, kimi kendi benliğini bulmaya çalışırken, bir diğeri daha tek başına yürümenin tadına bile varamayacak bir hastalıkla doğmuştur. Aslında hayat hiçbir zaman yaşamak istiyor musun diye sormaz. 'geldin ve yaşayacaksın, seni burada bekleyen şeyler var' der...

Yaşam bazen yorar, bazen sınar ama bir yandan da insana görünmez bir güç verir; güç dediğimiz şey çoğu zaman bağırarak gelmez; sessizce omuzlara konar. Görünmezdir ama ağırdır, yorar ama öğretir.

Engellilik, hayatın eksik bıraktığı bir yer değildir aslında; hayatın insanı başka bir yerden tamamlamaya çalıştığı bir duraktır. Kim adımlarını yavaşlatır, kimi gözlerini keskinleştirir, kimi de kalbinin sesini yükseltir. Herkes aynı kapıdan girmez hayata; kimine merdiven verilir, kimine rampa, kimine ise yalnızca sabır. Ama varılan yer, çoğu zaman aynı gökyüzünün altıdır. Toplum çoğu zaman hızlı yürüyenleri alkışlar; oysa asıl cesaret, durup yeniden başlayıp göze alabilmektir. Engelli bireyler, hayata karşı eksik değil, farklı bir dilden konuşur. Onların duyulmayan çığlıkları sessizliklerinde gizlidir...

 Evet belki hayat kimseye "hazır mısın?" diye sormaz;  ama bazılarına daha ağır sorular sorar. İşte o soruların cevabı bedenin gücünde değil, ruhun direncindedir. Çünkü yaşamak her sabah o görünmez yükü omuzlayıp buradayım diyebilme cesaretidir. Belki de asıl eksiklik onların yürüyememesinde, görememesinde değil; bizim kalbimizin bazı sesleri duyamayacak kadar gürültülü olmasındadır...

Bazı şeyler zamanla değişmez, zamanın geçtiğini insanlardan anlarsın bir de duvarlardan, çiziklerle dolu olur duvarları, aynı yere izler gibi... Çünkü en derin izler en ağır yükleri omuzlayanların yüreğinde kalır.

İnsan yükü kadar değil; yüküne rağmen yürüyebildiği kadar hayattadır. Zaferli yollara çiçeklerle gidilmez, cennet bile ölüm ister sonuçta...