Yarın ya da yarından da yakın ayrılacağınızı, artık iki yabancı olacağınızı bile bile hayal kurmak... Bu kendine acı çektirmenin kaçıncı seviyesi acaba.

Karşındaki sana açık ama kapalı olarak biteceğini söylüyor sende gülümseyerek başını salliyorsun, için yanıyor viskiden oldu diyorsun, gözlerin doluyor çok güldüm ya ondan oldu diyorsun. Her şeyi diyorsun da bı canım çok yanıyor nolur bitmesin diyemiyorsun...

Zeytin dalı barışın simgesidir derler. Sanırım bu yüzden birlikte diktiğimiz zeytin fidanı da bir yıldır inatla büyümüyor, dallanıp budaklanmıyor. Ya böcekler kemiriyor gövdesini ya da bir fırtına çıkıp dallarını kırıyor. Tıpkı bizim gibi; her defasında biraz daha eksiliyor, biraz daha sessizce dağılıyor.

Belki de sorun zeytin de değildi. Belki biz, sevgiyi hep yanlış çiçeklerde aradık.Bir yerde okumuştum; "Papatya sandı galiba beni... Seviyor muyum, sevmiyor muyum anlayabilmek için koparıyor her defasında bir parçamı...." Diyordu. Her koparılan yaprakta bir umut yeşerdiğini sanırsın ama aslında eksilen hep papatyanın kendisidir. Tıpkı bazı sevgiler gibi... Kim bilir belki de bazı insanlar, sevip sevilmediklerini anlayabilmek için değil; sevmeyi beceremedikleri için koparıyorlardır her defasında bir parçamızı......"Kimi çiçekler fazla büyümesin diye koparılır; kimi ilişkiler de fazla yaşanmasın diye yarım kalır. Belki de bazı hikâyeler, tamamlanmak için değil, insana eksik kalmayı öğretmek için yazılır.