Hayatın koşuşturmacası içinde, ruhumuzun en narin yanları eziliyor. Bir zamanlar düşünmek bir nimetti. Saatlerce oturur, bir konuyu evirir çevirir, katman katman içimize işlerdik. Şimdi ise? Birkaç saniyelik ekran kaldırmaları, yarım yamalak okunmuş paylaşımlar, yarıda kesilmiş sözcükler ve anlık tepkilerle geçiyor ömrümüz.

İnce düşünmek... O güzelim, ağır ağır çiçek açan zihin hali... Artık lüks oldu. Kimsenin vakti yok. Kalp atışlarımız hızlandı, nefeslerimiz kısaldı. Bir konuyu derinlemesine hissetmek, anlamak, empatiyle sarılmak için gereken o sessiz, huzurlu zamanı çaldılar elimizden. Ya da biz verdik fark etmeden.

Ve en acısı... İncitmemek için sabrımız tükendi. Bir laf çıkıyor ağzımızdan, bir yorum düşüyor klavyeye, bir yargı savuruyoruz hiç düşünmeden. Karşımızdakinin kalbine saplanan o okun acısını hayal etmek bile zahmetli geliyor artık. "Canı yanar mı? Yüreği sızlar mı? "diye sormuyoruz kendimize. Çünkü sabır, o kadim erdem, yerini aceleye, öfkeye, " ben haklıyım"cı bir kibre bıraktı.

Birbirimizi incitiyoruz. Bazen sözle, bazen sessizlikle, bazen de umursamaz bir bakışla. Sonra da şaşırıyoruz neden bu kadar yalnız, neden bu kadar kırgın ve yorgunuz diye. Çünkü kalplerimiz kanıyor ama kimse durup yarasını sarmak için vakit ayırmıyor.

Düşünmüyoruz ki, incittiğimiz kişi belki de o gün en çok anlayışa, bir sıcak söze, bir kucaklaşmaya muhtaçtı.

Ey ruhu yorgun yolcu. .. Bu telaşın içinde dur biraz. Kalbinin sesini dinle. Birine dokunduğunda, gerçekten dokunuyor musun, yoksa sadece geçip mi gidiyorsun? Bir düşünceyi zihninde ağırlamaya izin ver. Onu aceleyle kovma. Belki de o düşünce, seni daha iyi bir insan yapacak olan şeydir.
Şimdilerde vakit yok, sabır az. .. Ama hâlâ elimizde bir şey var:Seçmek. Daha derin düşünmeyi, daha nazik olmayı, daha merhametli durmayı seçmek. Belki bir kişiyle başlarız... Belki de kendimizle. Belki yarın, o acele ettiğimiz anda bir nefes alır ve "Bu sözüm, bu davranışım kime ne hissettirir? " diye sorarız.

Çünkü kalbimiz hâlâ burada. Hâlâ incinebiliyor,hâlâ incitmekten utanç duyabiliyor. Yeter ki durmayı bilelim. Yeter ki hissetmeyi hatırlayalım.
Bu telaşlı dünyada, en devrimci eylem belki de budur. Düşünmek ve incitmemek.