Bir kahkaha duyuyorsun… ama içinde ne var, bilmiyorsun.
Gerçek bir sevinç mi, yoksa iyi oynanmış bir rol mü?
Bugün insanlar çok gülüyor. Fotoğraflarda, hikâyelerde, kısa videolarda… Her yerde dişler görünüyor, gözler kısık, pozlar “mutluymuş” gibi. Ama işin tuhafı şu: bu kadar gülmenin içinde neden bu kadar ağırlık var?
Çünkü artık gülmek, bir his değil; bir maskeye dönüştü.
İnsanlar mutlu oldukları için değil, mutlu görünmek zorunda oldukları için gülüyor. Sanki kimse “iyi değilim” dememeliymiş gibi bir anlaşma var ortada. Ve bu anlaşmanın en görünür imzası: sahte kahkahalar.
Bir şey daha var… İnsan en çok yalnızken güler hale geldi. Telefon ekranına bakarken, bir videoya gülerken, aslında yanında kimse yokken. O kahkaha birine değil, boşluğa atılıyor.
Sonra o soru geliyor:
“İyi misin?”
Cevap hazır:
“İyiyim.”
Ama o “iyiyim”in içine kaç tane yorgunluk sığıyor, kimse bilmiyor.
Belki de en tehlikeli şey şu: insan artık üzgünken bile bunu normalleştirmiş durumda. Çünkü gülmek kolay, anlatmak zor. Gülmek kabul görüyor, kırılganlık değil.
O yüzden soruyu biraz değiştirmek gerekiyor:
Gülüyorsun… ama neye?
Gerçekten bir şeye mi, yoksa sadece susmamak için mi?