İnsan, doğduğu yerin değil, yüreğinin en sessiz çığlık attığı yerin yerlisidir. Bazen doğduğun toprak seni kucaklamaz. Kendi evinde, kendi ailenin ortasında bile derin bir sürgünde gibi hissedersin. Bazen de hiç tanımadığın bir şehit de, yağmurun altında dururken, bir yabancı sana sadece "buradasın" der ve o anda bin yıllık yalnızlık erir gider. İşte o an anlarsın;gerçek vatan, haritalarda değil, göğsünün içinde kanayan, özleyen, bekleyen o yaralı mekândadır.

Biz, kaybettiğimiz şeylerle yoğrulmuşuz. Bir annenin son nefeste fısıldadığı duanın, çocukken kırılan güvenin acısının, hiç duyulmamış "seni seviyorum" ların sessizliğinde ve bir bakışta anlaşılır olduğun insanların sıcaklığında kök salmışız.

Yüreğimiz bazen kendi memleketinde en büyük gurbeti yaşar.

Aynaya baktığında yabancı görür kendini.

Sonra bir anda, beklenmedik merhamet, bir sessiz anlayış, bir "yanındayım" cümlesi... Ve o buz gibi yalnızlık erir. İçindeki binlerce yıllık hasret diner. Çünkü insan, sevildiği kadar, anlaşıldığı kadar, affedildiği kadar yerlidir.

En derin yerlisi olduğumuz yer, acımızın ve sevgimizin kesiştiği noktadır. Orada ne bayrak dalgalanır ne de sınır vardır. Sadece titreyen bir kalp, akan bir damla gözyaşı ve "burası evin" diye inleyen bir ruh vardır. Biz, birbirimizde vatan arayan, birbirimizde yaralanan, birbirimizde şifa bulan, birbirimizde ölen ve dirilen varlıklarız.

Şimdi derin bir nefes al ve kalbine sor;

"Yüreğim... Sen nerenin evindesin?

Nerede ağlarken bile huzur buluyorsun?

Nerede en çok insan olduğunu hissediyorsun?

İşte sen oranın yerlisisin.

O yurt, ne elinden alınabilir, ne de unutulabilir.

Orası senin en kutsal, en yaralı, en yalnız ve en güzel evindir.

Ve sen, o evin ebedi, titrek ama umutla çarpan misafirisin...