Şöyle bir resim geliyor aklıma

Üç kardeş birarada anne babamız londra mahallesinde ki evde

Aynı oda içerisinde annem dikiş dikiyor tıkır tıkır sesi geliyor -makinanın

Babam elinde bir roman köşesinde oturuyor

Biz üç kardeş gözler fıldır fıldır oturuyoruz ama bir yaramazlık peşinde

Ne yapsak diye acaba annem sokağa çıkartır mı bizi

yada evde bir oyun oynasak

Evde oyun deyince annem babam evde olmayınca bir oyunumuz vardı

Ortada kocaman bir halı birde bize gerekli olan bir kurumuş sabun

Buda bizim evde her daim olurdu.

Annem bu kuru sabunlarla çizerdi kumaşları

dikiş yapacağı zaman

Hemen halı çizilirdi sıra sıra

Birde bankanın verdiği bir küllük metalden,

Başlardık halının üstünde sek sek oynamaya,

Gözcümüz de küçük kardeşimiz Oya olurdu

Camdan baktırır haber verirdi bize hemen halıyı silerdik

annem görmesin diye

Dışarıda lapa lapa kar yağıyor

Hava ayaz mı ayaz ağacların hışırtısı camlarımıza vuruyor

Odanın tam ortasında kocamann bir soba

O kadar güzel yanıyor ki sobanın tam altında kocaman minder kapanın oluyor

Akşam yemeği pişiyor sobanın üstünde

Birde devamlı sobanın üstünde duran bir güğüm var

Şimdilerde kullanılan ketıl gibi sabah akşam sıcak suyumuz hazır

Bu evde mutluluk var huzur var sevgi var

O zamanlar mevsimler daha başkaydı sanki

Kış oldu mu bir kar yağardı ki

Yarı belimize kadar bata çıka yürürdük Işıkveren sokaklarında

Şimdi ki gibi hemen okullar da tatil olmazdı

Sınıfımızda kocaman bir soba kurulurdu

İçimizi ısıtırdı öğretmenimizin sıcacık sevgi dolu bakışı

Gözümüzün içine baka baka sevgi ile anlatırdı tüm dersleri bize

Dışarı çıkınca bahçemizi dolduran elma ağaçlarını seyrederdim uzun uzun

Karla doluydu ya kışın ağaçlarımız

Bahar gelecek derdim çiçek açacak yine meyve verecek

Ağabeyim ve ben sarılırdık birbirimize yerlere atardık kendimizi

biz çocuklar neşe içinde kar topu oynar yanaklarımız kıpkırmızı evin yolunu tutardık

Birde makarna süzgecine ip bağlar bahçeýe koyar

Süzgeçin önüne küçük bir sopa koyar serçe yakalar sonra onu alıp odada ısıtıp camdan bırakırdık

Canım Oya;m kardeşim daha küçük okula başlamadığı için evde

Buğulu kar dolu camdan burnunu dayamış bizi beklerdi

Ohh vardık eve nasıl da güzel kokuyor evim

Anne kokuyor annemin yemekleri kokuyor

Sevgi şevkat kokuyor huzur kokuyor

Anne kokuyor anne

Hayatımdan çok mevsimler geçti

Çok kışlar yaşadım ama

Şimdilerde hepimiz bir yerlerde

Babacım ise sonsuzda

Sevgi ve saygılarımla