Yıl 1978 Ayancık Hava Radar Komutanlığında yedek subay doktor olarak göreve atandım. Çok geçmeden muayenehane açmak için yer aradık. Yok.. Mecburen bulduğumuz bir yeri, ayaküstü de olduğu için tercih ettik. Muayenehane sahibimiz sempatik, beyefendiliğine söz söylenemeyecek cana yakın sevgi dolu bir insandı.
Bu muayenehane devamlı saygı ve sevgi duyduğum Terzi Bayram Oral’ın Köprübaşı caddesindeki küçücük,2 bölmeli dükkânıydı. Bayram usta ve ailesi bana her türlü kolaylığı gösterdiler. Aile bireyleri gibi davrandılar. Mesleği kazancımın artması içinde destek oldular.
Bir de ailenin damadı Mehmet Sarısoy öğretmenim vardı. Oda diğer aile bireyleri gibi ilgi ve sevgisini eksik etmedi. Aramızda sıcak bir bağ vardı. Doktor-kiracı ilişkileri dışında, biz de Ayancık’da yeni ve yabancısı olduğumuz için daha bir bağlanmıştık. Onları aile bireyleri gibi görüyorduk.
Bir gece Şadırvan’ın oradaki, Rasim Çakar’ın eski binasındaki Askeri gazinoda, geç saatere kadar içmiş, tam pamuk ipliğiyle bağlı olduğumuz bilinç dünyasından, bilinç dışına çıkacağımız anda Mehmet öğretmen geldi. Masaya buyur ettik. Sıkıntılıydı, olmazlandı.
Kulağıma eğilip bir hasta olduğunu söyledi. Kafam ve keyfim iyi, bozmak istemiyorum, biraz da alkollü olarak hasta karşısına çıkmaktan utanıyorum. Alkol aldığımı belirterek gitmek istemedim. Mehmet hoca kibarlığını, efendiliğini bozmadan, teklifinde ısrar etti. Kıramadım. Masa arkadaşlarımla vedalaşıp ayrıldım.
Hasta evi çok yakınmış. Arabamdan çantamı alıp yürüyerek giderken hastanın Öğretmen olduğunu, bir köpek tarafından ısırıldığını, köpeğin başının tahlil için gönderildiğini, ısırılan öğretmene 10 gün kadar kuduz aşısı yapıldığını, laboratuvar raporunda köpek de kuduz tespit edilmediği için aşıya son verildiğini, birkaç gün sonra da ilk raporun aksine köpeğin kuduz olduğunu belirtir yeni bir rapor gelmesi üzerine öğretmenin paniğe kapıldığını.
Kuduz olup öleceği korkusu içinde olduğunu öğrendim. Hasta evine girdik, ortalıkta 5 yaşlarında küçük bir oğlan çocuğu dolaşıyordu. Ben de çocukları çok sevdiğimden, kollarından tutup havalara attım, kucakladım öptüm. Sonra da öğretmeni muayene faslına geçtim. Etrafa bir göz attığımda masa üzerinde kuduzla ilgili birkaç kitap gözüme çarptı. Anlaşıldı ki İsmet öğretmen kuduzla ilgili kitapları okumuş. Bitirmiş. Tanıyı da koymuş… Su içemiyormuş. Kudurmuşmuş…
Bilebildiğim kadar, aklıma gelebildiğince, dilimin döndüğünce kuduz hastalığı hakkında bilgi verip. Bir bardak suyu da içirdikten sonra, kuduz olmadığını söyleyip ayrıldım. Bu esnada birileri muayene ücreti ödemek istedi. Özel hekimim gece muayeneye gelmişim, buna rağmen ücret almadım. Beni götüren damadımız,.. Mehmet Sarısoy öğretmenimin hatırına parayı almadan çıkıtım. Para alırsam damadımızın onuru kırılacak, havası bozulacak...Para bir tarafa, insanlık bir tarafa düşüncesi ile para almadım.
-2-3 gün sonra Mehmet öğretmen Muayenehaneye geldi
“Doktor bey İsmet daha da kötüleşti, ben kuduz oldum, doktor geldi acıdı çocuğumu sevdi, öptü, para da almadı. Ben öleceğim” diyor dedi. Hastayı tekrar muayenehaneme getirmesini söyledim. Bir süre sonra getirdi. Tekrar ciddi, ciddi muayene ettim. Kuduz olmadığını söyledikten sonra.
“Hocam o gece eve gelmiştim gündüz muayene ücretinin 2 katı o gece için ücret, bir de bu muayene, 3 muayene ücreti ödeyeceksiniz” deyip parasını aldım gönderdim.
“Merhamet maraz getirir” diye bir sözümüz var, doğruymuş.
Ayancık’ta yaşadığım 17 yıl boyunca İsmet hoca bildiğim kadarınca kudurmadı...