1994 yılının son ayları.

AKŞAM Gazetesi’nde muhabirim.

Haber müdürümüz Bengüç Özerdem ’in başıma dikilip, “Bahri oğlum, seni bu ay sonu işten kovuyorum. Kendine iş ara…” dediği gün daha ayın başı idi.

Eh, bu da çok normaldi.

Çalıştığımız basın sektöründe zaten iş güvencesi yoktu. Kaldı ki epeydir yaşanan ekonomik kriz nedeni ile bizim sektörde de yüzlerce arkadaşımız işsizdi.

Kovulmadan bir iş bulmalıydım...

Şu Bengüç müdür, ne iyi müdürdü yahu!

Başka bir müdür olsa, dünyada seni işten kovacağını söylemez. Senden habersiz çıkışını personele gönderir, aybaşı maaş alacağım diye muhasebeye giderken eline bir zarf verirler…

Açıp okursun;

“Şimdiye kadar yaptığınız çalışmalardan dolayı teşekkür ederiz. İş akdiniz tek taraflı feshedilmiştir.”

Bu ne demek?

Kibarcası, “kaba etine tekmeyi vuruyoruz” demek.

Biz ne müdürler gördük. Benim müdür bir tane vallahi…

(Ne yağ ama)

***

Düşündüm, ne yapmalıydım?

AKŞAM Gazetesi’ne gelmeden önce çalıştığım özel bir TV kanalında ‘iş’ gereği kılık değiştirerek birkaç meslek icra etmiştim…

Dilenci olmuştum, sahte hoca olup mezarlıklarda rahmetlilere Kur'an-ı Kerim okumuştum. Zabıta kıyafeti giyip esnafı dolaşmıştım, pazarcılık yapmıştım, amele olup yollar kazımıştım…

(Ah, ahh… Ne kazançlı mesleklerdi onlar)

Ama görmüştüm ki İstanbul gibi yerde bu tür işler, ‘köşeleri’ tutan 'babalar' tarafından yapılıyordu.

Gözü kör olası şu dünyada ‘mafya babası’ bir dayımız yoktu ki sırtımızı ona dayayıp köşelerden bir ’köşebaşı’da biz tutalım.

Yok işte…

Tam bunları düşünürken kafama ‘dank’ etti.

“Buldum” diye bağırdım.

Yanımda oturan gazeteci arkadaşım Metin Yener, yarım metre havaya sıçrayarak korku dolu gözlerle bana döndü.

“Yine ne buldun?”

“İş buldum Metin” dedim, “İş”…

***

KAPICI OLUYORUM

Çoktandır kiralık ev arıyordum.

Geçtiğimiz günlerde yine ayaklarıma kara sular inip Şişli sokaklarında kiralık ev ararken, bir apartman camında “kiralık” yazısını görünce hemen kapıdan girdim.

Girmemle birlikte, “DUR” diyen biri çıktı karşıma.

Apartmanın kapıcısıydı.

Kiralık ev için önce kendisinin onayı gerekirdi. Burada bu tür işlere o bakıyordu. Tabi yaptığı bu hizmetinde bir bedeli vardı…

Uzun uzun konuştuk.

Anladığım kadarı ile kapıcılık bayağı kazançlı bir meslekti.

Metin’i korkutarak, ”buldum” diye bağırdığım iş, işte buydu.

Kapıcılık…

***

KAPICILAR GENELLİKLE AKRABA

Önce küçük bir araştırma yaptım.

İstanbul’da yüz otuz bine yakın kapıcı vardı. Pek örgütlü sayılmazlardı. Çeşitli sendikalara bağlı küçük gruplar vardı ama bunların tümünün sayısı on beş bini geçmiyordu.

Genellikle Kars, Sıvas, Tokat ve Kastamonulular bu mesleği seçiyordu. Ve bölge bölge paylaşmışlardı İstanbul’u. Akraba akrabasını getirmişti yan siteye ya da yan apartmana…

Her semtte kapıcılık o kadar revaçta değildi. Öyle yerler vardı ki kapıcılar karnını zor doyuruyordu. Bu iş yapılacaksa eğer Ataköy, Kadıköy, Bostancı gibi yerlerde yapılmalıydı. Bir de son yıllarda Emlakbank’ın yaptığı blokların olduğu yerler, mesela Halkalı çok kazançlıydı…

Başka tercih nedenleri de vardı.

1) Çocuklarının, bulundukları bu ‘seçkin çevreler ’de yetişmeleri ve iyi okullarda okumaları.

2) Para…

Gerçi kapıcıların tümünün aldığı maaş yasada aynıydı.