(Şaşırtan nedenleri pes dedirtiyor!)

Türklere Anadolu’nun kapısını açan, Haçlı ordularını bozguna uğratan, Danişmentliler’in ikinci hükümdarı Melik Gazi, katıldığı sayısız savaşlarda görmediği eziyeti ve zulmü ölümünden 900 yıl sonra Kayserililer’den gördü!
Kayseri’nin Pınarbaşı ilçesi Melik Gazi köyünde türbesi bulunan Selçuklu beyinin mumyalanmış cesedinin başına bakın neler geldi?
Bulunduğu türbede mumyalandığı için cesedi çürümeyen Melik Gazi’yi evliya zannedenler, zaman içinde ceset mumyasından parçalar koparıp yiyerek, dertlerine şifa aradılar...
İnanca göre;
Evliya mumyasından bir parça yiyenlerin cinsel gücü artıyordu!
Kısır kadınlar çocuk doğuruyordu!
Evde kalmış kızların kısmeti açılıyordu!
Çeşitli hastalıkları iyileştiriyordu!
Melik Gazi’nin mumyası parça parça koparılıp bitirilince sıra cesedine geldi!
Dişleri tek tek sökülüp götürüldü.
Öğütülüp çorbaya konularak afiyetle yenildi!
Hangi derde iyi geldi bilmiyorum ama bununla da kalmadı tabi...
Adamın sağ elini kesip götürdüler...
Haşlama yapıp yemişlerdir sanırım!
Tutam tutam koparılıp götürülen saçları ise muska içine konulup boyunlarına takılmıştır belki de!
Kayserililer’in ticaret yapma zekasına hayranım.
Tekrar evlenmek isteyen babalarına, annelerini kuaföre götürüp allıyarak pullayarak “yeni gelin” diye yutturma kurnazlıklarına da şapka çıkarırım.
Ama “cinsel gücü artırıyor” diye 900 yıllık mumyalanmış cesedi yemelerine ne demeli!
Bilemedim yahu...
Bir çocukluk anısı... MİSAFİR
Alnımın sol üst tarafında bir yara izi var.
Amcaoğlu Hasan’ın da alnının sağ üst tarafında derin bir yara izi vardır.
Bu her iki yaranın hikâyesi 1960 yılı sonbaharı, Kasım ayında meydana gelen bir olaya dayanır.
****
Yukarı Mercan köyü o dönemde henüz yolu, elektriği olmayan bir dağ köyü idi. Kiğı’yi Karlıova’ya bağlayan kervan yolu evlerimizin içinden geçerdi. Kağnı, yaya ve atlarla yolculuk yapanlar için dedemin çiftliği adeta bir Kervansaray’dı. Akşamüstlerine denk gelen yolculuklar burada konaklanırdı.
Dedem, misafiri çok severdi...
İlk karın yağdığı günlerdi.
Babamın, evimizi Malatya’ya göç edişinden hemen önceydi.
Bir akşamüstüydü.
Hasan’la taş duvarlı dedemin konağı üstüne çıkmış kervan yolunun her iki yönüne bakıyorduk.
Aynı yaşta daha ilkokula başlamamış çocuklardık...
“İlk yolcu bizim eve gelecek” dedi Hasan.
“Hayır, bizim eve gelecek” dedim.
Sözlü tartışmamız sürerken Hasan’ın itmesiyle yere düştüm. Başımı taştan oyulmuş loğa* vurdum. Ilık kan, alnımdan süzülerek yüzüme aktı.
Hırsla ayağa kalktım. Elime aldığım küçük taşı Hasan’ın alnının üstüne vargücümle vurdum. Koyu kırmızı kan onun da alnından yüzüne aktı.
Tam bu sırada Karlıova yönündeki yoldan iki atlı göründü.
İkimiz birden koştuk.
Öndeki yolcuya önce ben yetiştim.
Üzengideki ayağına yapıştım.
“Amca, bizim eve gel” dedim.
Hasan’da yetişti, diğer ayağına sarıldı.
“Hayır amca, bizim eve gel” dedi.
Yüzümüzdeki taze kana hayretle bakan yolcu atından indi. Çömeldi, beni bir yanına, Hasan’ı bir yanına aldı.
“Söyleyin bakalım, noldu size böyle” dedi.
“Kavga ettik”
“Niçin?”
“Bizim eve gelmeniz için.
Anladı durumu yolcu.
Gümüş tabakasını çıkardı. İçinden aldığı bir tutam tütünü önce Hasan’ın yarasına, sonra bir tutam da bemim yarama bastı.
Tütünün keskin acısı akan kanımızı anında durdurdu...
“Kimin oğlusunuz?” diye sordu yüzümüzdeki kanı mendiliyle silerken.
“Mustafa’nın oğluyum” dedim ben.
“Mehmet’ın oğluyum” dedi Hasan.
“Peki, siz şimdi barışın, biz de arkadaşımla hanginizin evine geleceğimize karar verelim” dedi yolcu...
Hasan’la sarılıp, barıştık.
Yaramızı saran yolcu bizim eve, diğer yolcu Hasan’ın evine misafir oldu o gece...
Altmışlı yaşlarımızı çoktan geçtik.
Hasan’la ne zaman bir araya gelsek, o bana, ben ona, “kafanı nasıl kırdım” der, şakalaşırız...