Atatürk hitabını ilk kez, dönemin Türk Dil Kurumu Başkanı kullanmıştı; bu hitap hoşuna gitmiş, soyadı olarak almıştı. Ama kendisine Ata diye hitap edilmesinden hoşlanmazdı.
Askeri okuldan gelen alışkanlıkla kurufasulye ve pilavı pek severdi. Tatlıya düşkünlüğü yoktu; canı tatlı çekerse, gül reçeli yerdi. Yemeği yalnız yememek için, aşçısının da kendisiyle oturup yemesini isterdi.
Son yıllarında en büyük hayali bir dünya turuna çıkmaktı; bunu da Türk dili ve tarihini derinlemesine araştırmak için istiyordu.
Kitaplığında binlerce kitabı vardı. Bunlar arasında birini yıllarca yanından ayırmadı: Çalıkuşu romanı. Reşat Nuri Güntekin’le tanıştığında da bunu belirtecekti:
“Beyefendi cephede, çadırımda istirahat ederken romanınızı okuyordum.”
Hayvanlara karşı özel bir düşkünlüğü vardı. Çankaya Köşkü’nde atlar, köpekler, güvercinler beslerdi. Güvercinleri için özel bakıcısı vardı. En sevdiği köpeği de Fox’tu.
Yurt gezileri sırasında kendisi için kesilen hayvanları ya görmemek için arkasını döner ya da hayvanın bağışlanmasını isterdi.
Müziğin klasiğini severdi: Klasik Türk müziği ve klasik Batı müziği. Bazı Anadolu türkülerini de severek dinlerdi. Safiye Ayla, “Yanık Ömer” türküsünü dinlerken Atatürk’ün ağladığını anlatmıştır.
En sevdiği dans da valsti.
Gömleklerinin hepsi beyazdı. Önceleri İsviçre’den hazır getirtilirdi. Sonra yerli malı kullanmak için Beyoğlu’nda diktirmeye başladı.
Takım elbiselerinin modelini de bizzat çizerdi. Yalnız lacivert takımı sevmezdi.
Ölmeden bir süre önce, son yılbaşı gecesinde bazı takımlarını Dışişleri Bakanı Tevfik Rüştü Aras’a hediye etmişti.
Atatürk’ün boyu, 1,74 m. Kilosu, 76 idi. Hastalığının ilerdiği günlerde 46 kiloya kadar düştü.
Rugan ayakkabı giymeyi severdi: 43 numara.
Yağcılıktan hoşlanmazdı. Bir gün sofrada kendisini övmek isteyen bir şaire müdahale etmişti.
İstanbul Türkçesini düzgün kullanırdı. Ancak kimi sözcükleri Rumeli şivesiyle telaffuz etmeyi severdi. Özellikle neşeli anlarında Rumeli şivesiyle konuştuğunu Falih Rıfkı anlatır.
Lisede öğrendiği Fransızcayı kitap okuyacak kadar ilerletmişti; kelime haznesi genişti. Günlük konuşmalarında Fransızca sözcükler kullandığı olurdu.
Kahvaltı yapmazdı; onun yerine yatağında kahve, sigara içerek güne başlardı.
Düzen düşkünlüğü vardı. Evinde, çevresinde, konuk gittiği evlerde, eğri gördüğü objeleri düzeltirdi.
Sporu severdi; at biner, yüzer, bilardo oynar, yürüyüşe çıkardı.
Kumarı sevmez, pokeri fasulyesine oynardı.
Bir gün milletvekili arkadaşlarıyla trene binmişti. Kondüktörün milletvekillerinden bilet sormadığını görünce kızmış; “Ne halkçılık ama!” demekten kendini alamamıştı.

AYDIN HATİPOĞLU’NU, SEVGİYLE ANIYORUZ
2010 yılında bugün (11 Kasım) yitirdiğimiz şair Aydın Hatipoğlu’nu özlem ve sevgiyle anıyoruz!
Aydın Hatipoğlu’nu Kadıköy’de yayımlanan “Yansıma” dergisi çevresinde tanıdığımda, edebiyata henüz adım atmış biriydim. Bir ya da iki hikâye yayımlamıştım ki, söz konusu derginin çevresindeki ünlü şair ve yazarlar arasındaydım artık. Yıl, 1972.
O yıllarda bir nakliyat firmasının yöneticisi olan Aydın Hatipoğlu, edebiyatın toplumcu-gerçekçi kolunun ateşli bir üyesiydi.
Tanıştığımız günden ölümüne kadar aramızdaki sevgi ve saygı çizgisi hiç kesintiye uğramadı. İyi günde, kötü günde Hatipoğlu hep yanımda olduğunu bildirecekti.
1999’da Yunus Nadi Hikâye Ödülünü aldığımda ilk kutlamayı ondan alacaktım.
2004 yılında yitirdiğim annem için Malatya’ya gittiğimde, ta oralardan arayıp beni teselli eden sesi şimdi gibi kulaklarımda!
Daha sonraları Moda Çay Bahçesi’ndeki arkadaş toplantılarımızda da, fıkra ve esprileriyle zaman zaman aramızda oldu.
Sonra hastalık dönemi girdi araya.
Ayrıldığında yeri boş kaldı!