Dünyaya ilk gözümüzü açtığımız anda kocaman bir aile bekliyor bizi

Anne baba dedeler nineler

Amca dayı hala teyze yengeler

Sarıp sarmalıyor tüm aile bizi

Sevgi ile büyüyoruz çoğu zaman

En azından benim yaşantım böyle

Sonra büyümeye başlıyoruz bu sevgi çemberinde

Yeni filiz veren bir çınar ağacı büyüyor bizimle birlikte

Dallarında sevdiklerimiz

Kök sarıyor büyüyor büyüyor

Oh be diyorum ne kadar da çok sevdiğim var sırtımı dayayacak

Beni seven bana sahip çıkan

Kuzenler ekleniyor bu kocaman aileye

Her bir buluşmamız ayrı bir tatta

Büyük kocaman aileler oluyoruz

Hele ki özel günler bayram sabahları

Yan yana sıralanmış yatakta sabahladığımız günler

Sıraya dizilip büyüklerimiz elini öpme çabalarımız

Küçücük boyumuzla onlara tırmanıp yanaklarından öpmelerimiz

Ah ah nasıl da güzel günlermiş

Sonra biraz daha büyüyoruz

Aslında bilemiyoruz ki büyürken küçülüyoruz

Önce üniversite hayatı bizi ailelerden ayırıyor biraz daha

Sonra evlilikler

O koçaman büyüyen çınar ağacından yeni dallar oluşuyor

Hayat diyoruz ne kadar da güzel büyüdükçe büyüdük

Artık kocaman bir aileyiz

Bazen ihmal de ediyoruz sevdiklerimizi

Hayat gayelisi içende

Çoluk çocuk iş hayatı derken

Uzun kurulan masalar azalıyor nedense

Onun yerini telefonlar alıyor özel günlerde

Gelemedim teyze dayı hala amca diyoruz

En güzel dileklerimizi sunuyoruz sevdiklerimize sadece telefonla

Sonrası mı bir gün bir telefon geliyor

Yavaş yavaş koca çınar ağacından

Sırtımızı dayadığımız sevdiklerimizden birer dal kuruyor

Ama kırılmadan

Yaprakları düşüyor sessizce yere

Ama koca çınar ağacı duruyor yerinde

Kimi zaman yeni filizler vererek

En çok da dalları kuruyarak

Bir gün en sevdiğin halanın

Sonra amcanın teyzenin dayının

Daha da acısı aynı yaşlardaki kuzenlerinin

Haberini alıyorsun

Oturuyorum koca çınar ağacının dibinde

Yapraklar o kadar da çoğalmış ki yerlerde

En sevdiğin baban da yok artık Hülya diyorum

Ama bu kocaman bir çınar ağacı

Gölgesi bile yeter sana

Ama inatla yapraklar düşmeye devam ediyor

Kuruyan dallara bakıyorum bakıyorum

Sanki el sallıyor bana sevdiklerim

Allahlım diyorum oysa ne kadar da büyümüştü bu çınar ağacı

Neler oluyor bize

Neden bu kadar çok hızlandı sanki

Bu kuru dallar ne kadar da çoğaldı

Küçülmeye mi başladık ne

Hani benim bu kadar sevdiğim büyüklerim neredeler

Şimdi ben kimi arayacağım sevgi ile konuşacağım

Saatlerce bana kim akıl verecek

Beni kim sevecek canım kızım diyecek

Kocaman olduğum halde prensesim diye seslenecek

Şimdi canım kadar sevdiğim Sabriye yengemi kaybettim

Bugün yine ağlıyorum ağlıyorum

Yine o kocaman çınar ağacının dibinde oturuyorum

Diliyorum istemiyorum bir dal daha kurusun

Ne kadar da çok yaprak var yerde diyorum

Şimdi bir yaprak daha düştü yere

Sessizce öğlende aldık haberini yengem

Bu pandemi günlerinde yollar uzak

Gidemiyoruz Zonguldak'a Kilimliye

Ahhh ahhhh

Bizler büyürken sevinirken

Bilemedik ki gün geçtikçe küçülüyoruz

Seni seviyorum yengem

Ruhun şad mekanın cennet olsun

Sevgi ve saygılarımla