Dünyaya ilk gözümüzü açtığımız anda kocaman bir aile bekliyor bizi
Anne baba dedeler nineler
Amca dayı hala teyze yengeler
Sarıp sarmalıyor tüm aile bizi
Sevgi ile büyüyoruz çoğu zaman
En azından benim yaşantım böyle
Sonra büyümeye başlıyoruz bu sevgi çemberinde
Yeni filiz veren bir çınar ağacı büyüyor bizimle birlikte
Dallarında sevdiklerimiz
Kök sarıyor büyüyor büyüyor
Oh be diyorum ne kadar da çok sevdiğim var sırtımı dayayacak
Beni seven bana sahip çıkan
Kuzenler ekleniyor bu kocaman aileye
Her bir buluşmamız ayrı bir tatta
Büyük kocaman aileler oluyoruz
Hele ki özel günler bayram sabahları
Yan yana sıralanmış yatakta sabahladığımız günler
Sıraya dizilip büyüklerimiz elini öpme çabalarımız
Küçücük boyumuzla onlara tırmanıp yanaklarından öpmelerimiz
Ah ah nasıl da güzel günlermiş
Sonra biraz daha büyüyoruz
Aslında bilemiyoruz ki büyürken küçülüyoruz
Önce üniversite hayatı bizi ailelerden ayırıyor biraz daha
Sonra evlilikler
O koçaman büyüyen çınar ağacından yeni dallar oluşuyor
Hayat diyoruz ne kadar da güzel büyüdükçe büyüdük
Artık kocaman bir aileyiz
Bazen ihmal de ediyoruz sevdiklerimizi
Hayat gayelisi içende
Çoluk çocuk iş hayatı derken
Uzun kurulan masalar azalıyor nedense
Onun yerini telefonlar alıyor özel günlerde
Gelemedim teyze dayı hala amca diyoruz
En güzel dileklerimizi sunuyoruz sevdiklerimize sadece telefonla
Sonrası mı bir gün bir telefon geliyor
Yavaş yavaş koca çınar ağacından
Sırtımızı dayadığımız sevdiklerimizden birer dal kuruyor
Ama kırılmadan
Yaprakları düşüyor sessizce yere
Ama koca çınar ağacı duruyor yerinde
Kimi zaman yeni filizler vererek
En çok da dalları kuruyarak
Bir gün en sevdiğin halanın
Sonra amcanın teyzenin dayının
Daha da acısı aynı yaşlardaki kuzenlerinin
Haberini alıyorsun
Oturuyorum koca çınar ağacının dibinde
Yapraklar o kadar da çoğalmış ki yerlerde
En sevdiğin baban da yok artık Hülya diyorum
Ama bu kocaman bir çınar ağacı
Gölgesi bile yeter sana
Ama inatla yapraklar düşmeye devam ediyor
Kuruyan dallara bakıyorum bakıyorum
Sanki el sallıyor bana sevdiklerim
Allahlım diyorum oysa ne kadar da büyümüştü bu çınar ağacı
Neler oluyor bize
Neden bu kadar çok hızlandı sanki
Bu kuru dallar ne kadar da çoğaldı
Küçülmeye mi başladık ne
Hani benim bu kadar sevdiğim büyüklerim neredeler
Şimdi ben kimi arayacağım sevgi ile konuşacağım
Saatlerce bana kim akıl verecek
Beni kim sevecek canım kızım diyecek
Kocaman olduğum halde prensesim diye seslenecek
Şimdi canım kadar sevdiğim Sabriye yengemi kaybettim
Bugün yine ağlıyorum ağlıyorum
Yine o kocaman çınar ağacının dibinde oturuyorum
Diliyorum istemiyorum bir dal daha kurusun
Ne kadar da çok yaprak var yerde diyorum
Şimdi bir yaprak daha düştü yere
Sessizce öğlende aldık haberini yengem
Bu pandemi günlerinde yollar uzak
Gidemiyoruz Zonguldak'a Kilimliye
Ahhh ahhhh
Bizler büyürken sevinirken
Bilemedik ki gün geçtikçe küçülüyoruz
Seni seviyorum yengem
Ruhun şad mekanın cennet olsun
Sevgi ve saygılarımla