6 Şubat tarihinin üzerinden tam 3 ay geçti.
Kahramanmaraş merkezli deprem, 11 ili derinden yaralarken, ülkenin yarısında hissedildi.
Pandemi, Sivrice depremi derken 6 Şubat depremleri 6 yaşındaki bir çocuğa “Dünya ne kötü yermiş” hissini verdi.
Bizler bu yaşımıza kadar görmediklerimizi son 4 yılda yaşadık.
Hala hafızalarımızda tazeliğini koruyor. Gece yaşadığımız depremle ailecek evi terk etmiştik. Dışarısı sanki bir mahşer yeri gibiydi. Elinde telefonla sağı solu aramayan yoktu. Aldığı üzücü haberle kendini yerlere atanlar. “Anne anne” diye bağıranlar. Dayanılacak gibi değildi.
Aldığımız ilk haberler de Teze Cami’nin yıkıldığı, Malatya’dan bir çok binanın enkaz haline geldiği, binlerce vatandaşımızın göçük altında kaldığı belirtiliyordu.
Bu duygu ve düşünceler arasında, gazeteciliğin verdiği düşüncelerle şehri gezmeye çalışıyor, olup bitenleri gördükçe değişik duygular arasında araştırmalarımı sürdürüyordum.
İnanın sürekli kar yağıyor. Hava kutuplardaki gibi soğuk ama bizler bunun farkına dahi varamıyorduk. Hiç üşüyüp üşümediğimizi hatırlamıyorum.
Malatya Vilayet Konağı’ndan bakıldığında nerede ise çevre yolunu görebiliyorduk. Sürekli artçılar oluyor. İnsanlar yüksek binaların altında bulunmaktan korkuyorlardı. En güvenli yer açık alanlardı. Malatya’da ise insanlar kendilerini çevre yoluna atmaya çalışıyordu. Ancak Akpınar Mahallesi yıkılmış, Teze Cami ve çevresi yıkılmış, PTT’nin çevresinde yıkılan binalar yolları kapatmış, Emeksiz alt bölümünde yıkılan iş hanının molozları alt geçiti dahi doldurmuştu.
Dörtyol da ki ara sokaklar tamamen yıkılan binaların molozlarıyla kapanmıştı.
Hiçbir konut güvenli değil, yollar molozlarla kapanmış, sürekli kar yağıyor ve havanın soğukluğu tarif edilmez durumda. Bilirsiniz Malatyamız yazın Adana ile kışın ise Erzurum ile yarışır durumda.
Telefon sinyalleri bir geliyor, bir gidiyordu.
Artçılar uzun süre devam ettiğinden, insanlar kapalı bir alana girmekten çekiniyordu derken ikinci büyük deprem bir çok binayı yerle bir etti.
Gece meydana gelen deprem bizleri uykuda yakalamıştı. Ancak kışlıklarımızı giyip evden çıkarken çok kötü duruma düşmedik. Bizlere Siverek Depremini hatırlattı. Ancak öğlen saatlerinde meydana gelen ikinci deprem, yıkıcı bir depremdi. Dışarı da ve meydanda bir yerde olmamıza rağmen ayakta durmakta zorlanıyorduk. Altımızdaki asfalt, balkondan çamaşır sirkeler gibiydi. Hem sağdan sola, hem de yukarıdan aşağıya sallanıyorduk. Sanki birbirinden farklı iki fay kırılmıştı. 1 dakika 45 saniye süren depremde kıyametin gerçekleştiğini sandık. Çünkü Doğa Cadde’deydim. Bir tarafımda Öğretmen evinin yıkılışı, Sıtmapınarında ardı ardına binaların çökmesi, bunların çıkardığı sesler ve meydana gelen toz bulutlar anlatılır gibi değildi. Dünyanın bittiğini ailemi son kez göremeyeceğimi düşünüyordum.
Malatya’da hayat durmuştu. Belediye otobüsleri, minibüsler, taksiler piyasada yok. Fırınlarda ekmek çıkmıyor, çevre illerle aramızdaki karayolunda ulaşım sağlanamıyor. Bakkal dükkanını açmaktan korkuyor. Yüksek binaların altındaki marketler kapalı. Küçük büfelerdeki minik bir bisküvi dahi kalmamış. Benzin, mazot yok.
Bu yokluklar arasında artçılar devam ediyor.
Tam 60 saat kursağımıza bir yemek girmedi. Hastane caddesinde bulunan manavda 6 tane portakal bulduk. Bunları 15 kişiye böldük. İnanırmısınız bizler Portakalın bu kadar lezzetli olduğunu orada anladık.
Üzerimizdeki parke sırılsıklamdı.
Ne kadar soğukta dolaşmışız ki, ayak tırnaklarımız simsiyah olmuştu. Hala da siyahlık devam ediyor. Bir çok kişide ayak tırnaklarının simsiyah olduğunu söylüyor.
Allah hiç kimseye böyle bir afet yaşatmasın.
Birlikte ayağa kalkacağız inşallah.
Her şey Malatya için...