Bir zamanlar doğunun Parisi olarak anılan Malatya, uzun yıllardır el freni çekilmiş ve kenara park edilmiş otomobil gibi kaderine terk edilmiş durumda.
6 Şubat deprem fırtınalarında da iyice örselendi ve aradan 1,5 yıl geçmesine rağmen, şu sebepten veya bu nedenden her tarafı yıkık ve dökük halde yaşamını sürdürmekte.
Yıllardır, sadece “Her şeyin iyisini ben bilirim” düşüncesine sahip, egolu seçilmiş veya atanmış yöneticiler tarafından örselenmiş, tokatlanmış, dövülmüş, kimliği zedelenmiş, yüzyıllık semtten adını alan parkın adı dahi kentle ilgisi olmayanların ismi ile değiştirilmiş, Kernek yap boz tahtasına dönmüş, Çırmıktı’nın göbeğindeki dillere destan parkı beton yığını olmuş, adına da hizmet denilmiş.
Bölge Müdürlükleri bir bir komşuya taşınırken, ortalıkta görünmeyenler, İnönü Stadı’nın davul zurna ve havai fişeklerle yıkımına katılmışlardır.
Evet yanılmadınız bu hizmetlerden biri de Yeni Malatya Stadı.
Eni boyu ölçülmeden, tamamen “Biz yaptık oldu ve bitti” zihniyeti ile meydana getirilmiş bir inşaat mezarlığı.
Hiç denilmemiş ki; 70-80 merdivenden hangi yaş gurubu iner ve çıkar. Efendim Malatya kış memleketidir. Kar yağdığında bu merdivenlerin çektirdiği çile nice olur?
Diyelim, 27 bin kişi dolduğunda, insanlar nasıl tahliye edilir.
Bu sorulara hiç cevap verilmeden, Parisi , İstanbul’u, Rio’yu bilmeden sadece stad şehir içinde mi olur diyerek yapılan hatanın üzerini örterler.
Ne var ki futbolu bilmezler. Hatta sevmezler. Nasıl yok edileceğini de yaptıkları Yeni Malatya Stadı ile dünyaya gösterirler.
Taraftar gitmemektedir. Çünkü insanlıktan çıkmaktalar.
Afganistan’da uçağın kanatlarına asılanları anımsatan, metrobüs mücadelesine girmek istememişlerdir.
Malatya’da metro olmaz ise; 10 dakikada 27 bin kişiyi 20 kilometre uzaktaki bir başka yere taşımak günün şartları ile mümkün değildir.
Stad çok uzakta olunca ulaşıma verilen ücretle müsabaka pahalı hale gelmiştir. Buna da sanayi çırağının gücü yetmemektedir. Yine Stad’ın konumu nedeniyle konuk ekibin taraftarları Malatya’da alış veriş yapmadan kendi kentlerine dönmektedirler.
Stadın bunca iticiliği nedeniyle Malatyaspor’un yöneticisi ve futbolcusunu da etkilenmektedir. Çünkü en önemli karşılaşmada dahi seyirci 2 veya 3 bini geçmemektedir.
Zamanla futbolcusu ve yöneticisi zevk almayacaktır.
Örneğin Malatyaspor’un tarihinde 10 maç içeri ve dışarı mağlubiyet görülmüş müdür. Elbette hayır. Sebep taraftardan yoksun olmaktır.
Zevk almadığı, türbin desteğinin olmadığı yerde futbol takımı bir gün mutlaka yok olacaktır. Eskişehirspor güzel bir örnektir. Bu örneğe de çok bilmişler nedeniyle Malatyaspor'da katılmıştır.
Ben yaptım oldu zihniyeti nedeniyle Malatya’da futbol bitmiştir. Ne zaman eski yerine yeni bir stad yapılır işte o zaman küllerinden yeniden doğacaktır. O stadı yapacak yetkili de ne güzel bir yetkili olacaktır.
Bugün eski yerinde Gençlik Spor’a ait tüm tesisler yıkılmış, DSİ müdürlüğü konumunu terk etmiştir. Eski yeri bir değil bir kaç stadın olabileceği büyüklüktedir.
Bir an önce eski yerine yeni bir stad yapılmaz ise, Malatya’da futbol TV’den izlenecektir.
Taraftar kendisinden koparılan takımına gerekli desteği veremeyecektir.
Bize neler oldu? Malatya ile alınan kararları ölçmeden biçmeden kabul ediyoruz.
Aaaaa bu bölge müdürlüğünü de Elazığ’a vermişler diyerek olayı basite alan bizler, Elazığ'dan bir bölge müdürlüğünü değil de bir temsilciliği Malatya’ya getirinde görün.
Nasıl ayağa kalkacaklar.
Sakın Elazığlıları tenkit ettiğimiz sanılmasın, vallahi takdir ediyorum bu tutumlarını.
Hep öyle olsunlar. Kesip attıkları tırnağı dahi vermesinler.
Bakın bir ayıbımızda Nemrut’ta.
Nemrut’a Adıyaman üzeri giderseniz; adeta kırmızı halıdan geçiyorsunuz.
Malatya’dan gidiyorsanız, çamur veya çakıl tarlasından geçiyorsunuz.
Sanırım anlaşılıyor ne söylediklerimiz. Sözde yöneticiler.