Adam ve eşek donmak üzere, palancının uzun bıyıkları ve kaşları buz tutmuş vaziyetteymiş. Köye gidecek kadar güçleri kalmamış. “Öğretmen bey ocağına düştüm, öte köyden yola çıktığımızda hava daha kararmamıştı, altı gündür evinde kaldığım ev sahibi akşamın darında yola çıkma, sabah kalkar gidersin dedi, adama fazla yük olmayayım, hava kararana kadar köye varırım dedim.
Tipi bastırdı aha şu boğazın ötesinde, yolumu kaybettim. Saatlerdir yol arıyorum, okulun karartısını görünce kurtulduk diye sevindim. Kendime acıdıysam adam değilim, aha şu eşeğe yandım.
Hayvanın yorgunluktan kepeği kesildi, ölecek diye ödüm yarıldı, kulun kurbanın olam bizi içeri al” diye yalvaran palancıya acımış.
Acımış acımasına ama palancı kendisinden çok eşeğininin barınmasını istiyormuş öğretmenden. Okulun zemini, tabii zemin kotundan dört basamak yukarıdaymış.
Gecenin bu saatinde eşeği merdivenlerden içeriye nasıl alacaklarını düşünürken palancı: “Öğretmen bey sen lambayı yakana kadar ben eşeğin yükünü çözer yükleri içeriye alırım.
Yükünü çözdükten sonra da çılbak eşeği içeriye almada ne var? Hale yola gelir, laf söz dinler, tanırım ben malımı” demiş.
Eşeğini, “Ho Çüş!, Ho Çüş!” diye diye merdivenlerden çıkarmış ve sınıfa sokmuş palancı. Sadece kendi yatağı olduğu, yedek bir yatağı olmadığı için gecenin bi yarısında davetsiz gelen konuğa palan yaptığı keçeyi sermişler betonun üzerine. “Odanın sıcaklığı iyi, sobada köz var, ben de az önce girmiştim yatağa, sen donacak derecede üşümüşsün, şimdi sobayı yeniden yakmayalım, sobayı yakarsak içerisi sıcak olur ve donmak üzere olan birine sıcak ortam iyi gelmez, kan damarların zarar görür, Allah muhafaza elin ayağın kangren olur” demiş.
Bu bilgiyi köy enstitüsündeki öğretmenlerinden öğrenen dayım. Sınıfa aldığı eşeğiyle keçenin üzerinde yatırarak donmaktan kurtardığı palancıyı yaşamı boyunca unutamamış.
Birkaç yıl süren korku dolu gecelerden sonra yalnızlığını gidermek amacıyla amcasının kızıyla evlenmiş.
Evlendikten sonra bir süre daha aynı köyde öğretmenlik yapış ve doğacak çocuklarının geleceğini düşünerek büyük bir kente yerleşmeye karar vermişler amca kızı Fatma’yla Garip Hoca’yla (Garip Tunçer) birlikte istemişler tayinlerini.
Ankara’nın Çankaya’sında gecekondu mahallelerinden birindeki bir ilkokula atamaları yapılınca çok sevinmişler.
Bu mahallenin de yolsuz, susuz ve elektriksiz Anadolu köylerinden bir farkı olmasa da, yaşadıkları mahallenin zaman içerisinde Anadolu köylerine oranla daha kısa sürede mahrumiyetten kurtulabileceği umudu içerisinde sabırla beklemişler.
Biri kız, ikisi erkek olmak üzere birkaç yıl ara ile doğan üç çocuğunu okutabilmesi ve ailesini geçindirebilmesi için yeterli olmayan öğretmenlik maaşına katkı olsun diyerek yaşadığı gecekondu mahallesinde küçük çapta arsalar alıp satarak aile bütçesine az da olsa katkı sağlamaya çalışmış ve çocuklarını büyüterek onların iyi okullarda okumalarını sağlamışlar.
Netekim Paşa’nın askeri darbesinden önceki kaos ortamından koruyup kolladığı iki oğlu tıp, kızı da mühendislik eğitimi almışlar.
Garip Hoca’nın ikisi erkek, ikisi kız olan çocukları da büyümüş, büyük oğlu tıp, küçük oğlu da hukuk okumuş.
Köy enstititüsünde kurdukları dostluklarını birbirlerine “dünür” olmak suretiyle daha da pekiştirmişler.
Garip Hoca’nın doktor oğluyla dayımın elektrik mühendisi olan kızını evlendirmişler.
İki can dostun yıllar süren dostlukları bu evlilikle taçlanmış.
Seksen yılı aşkın bir süreden beri devam eden ve aralarında en küçük bir kırılganlık dahi yaşanmayan bu dostluk ilişkisi takdire değer, örnek bir ilişki olarak gösterilir.
Ankara’da yaşıyor olmanın olanaklarını iyi değerlendirmek isteyen dayım, bir yandan öğretmenlik yaparken öte yandan da dışarıdan hukuk okumaya karar vermiş. Öğretmenlik yaparken Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi’ni de dışarıdan bitirip avukatlık cübbesini giydikten sonra öğretmenlikten ayrılarak Doğu Karadeniz’in bir sahil kentindeki kamu kurumlarının birinde önceleri avukat, daha sonraları da hukuk müşaviri olarak görev yapmaya başlamış.
Oğulları uzmanlıklarını bitirip elleri ekmeğe kavuşmaya başlayınca, dayımla emmisi gızı Fatma’nın başkentte kalma nedenleri de ortadan kalkmış ve doğdukları, çocukluk/ergenlik yıllarını yaşadıkları kente dönmeye karar vermişler.
Yeni bir yaşam başlamış dayım ve sevgili eşi için…
Serbest avukatlık bürosu açarak avukatlığa başlayan dayımın, avukatlık mesleğinde şansı yaver gitmeye başlamış.
Avukatlığa başladığı yıllarda ilk öğretmenlik yaptığı, bir kış gecesi palancıyla eşeğini konuk ettiği köyün arazisine baraj yapma kararı almış devlet.
Köylünün ilk gördüğü öğretmen, kendilerine birçok şey öğreten, çocuklarını okutan, onlara eğitim veren öğretmen, avukat olup kente dönünce “kargadan başka kuş tanımayız, bizim hukukumuzu bu öğretmenden başkası koruyamaz” demiş köylüler.
Baraj havzasında kalacak arazilerinin gerçek değerinde istimlak edilip yasal haklarının korunması için çevre köylülerle birlikte akın akın vekaletler vermeye başlamışlar dayıma…
O dönemlerde avukatın itibarı dosya sayısına göre belirlenirmiş, baraj davaları nedeniyle dosya sayısı kabaran dayımın, kentteki popülaritesi yükselmeye başlayınca başka başka dava dosyaları da gelmeye başlamış.
Tuttuğunu koparan, idamlığı ipten alan bir avukat olarak tanınmaya başlayan dayım, Netekim Paşa’nın darbesinden önce kentte anarşinin yarattığı kaos ortamından zarar gören, darbeden sonra da darbeciler tarafından mağdur edilen, haksız yere etiketlenen, düşüncesinden dolayı işinden gücünden edilen, hapislere atılan sosyal demokrat insanların ve solcu gençlerin yasal haklarını hukuk önünde aramaya başlamış.
Yıldızının parladığı bu dönemde kıyısından kenarından siyasete girmeye çalışsa da, her nedense bu konuda başarılı olamamış. Bir sabah duruşma için vilayet binası içerisindeki adliyeye gittiğinde vilayet binasının önündeki kentin sembolü ve Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ten sonraki ikinci Cumhurbaşkanı olan İsmet İnönü Heykeli’nin hemen yakınına o gece çelik profil yığınlarının indirildiğini görmüş.
Öğretmenlikten gelen araştırma ve sorumluluk bilinciyle sorup soruşturmuş o demir yığının neden orada olduğunu…
Kentin en gözde meydanının tam ortasına, hem de valilik kararıyla dünyaca ünlü bir Amerikan firmasının Fast Food mağazası açacağı cevabını aldığında şaşkına dönen dayım, “Olamaz böyle bir şey! Kentin sembolü, İkinci Cumhurbaşkanı İsmet İnönü’nün bulunduğu kent merkezinin en gözde meydanı emperyalist Amerika’nın tüketim çılgınlığını körükleyen bir anlayışa terkedilemeyeceği gibi böylesine uyduruk bir yapıyla İsmet İnönü Heykeli gölgede bırakılamaz!” diyerek hemen yürütmenin durdurulması için valilik aleyhine dava açmış.
Basın toplantıları yaparak kamuoyu oluşturmaya başlamış. Dayımın çabaları ve kamuoyu baskısıyla karar veren mahkeme, çok geçmeden “Yürütmenin Durdurulması” kararını da vererek dünyaca ünlü Amerikan firmasının mağazalar zincirinden birinin yapmaya çalıştığı çelik binanın yapımı engellenmiş.
Bu olay yaşandıktan sonra, aradan uzun bir süre geçmesine karşın ve de son yıllarda ülke genelinde yayılan avm furyası başlayıncaya kadar ünlü Amerikan firması o kente girememiştir.
Ellili yaşlarının sonuna doğru yakından tanımaya başladığım dayım, altmışlı yaşlara geldiğinde avukatlıktan kazandıklarıyla hatırı sayılır bir varlığa ulaşmıştı ulaşmasına ama yaş ilerledikçe yavaş yavaş sağlık sorunları baş göstermeye başlamıştı. Sağlık sorunlarını, maddi olanakları ve iki oğluyla çok değer verdiği ve oğullarından ayıramayacak derecede sevdiği Garip Hoca’nın oğlu damadının doktor olmasının sağladığı avantajlar ve sağlam iradesiyle yenmeyi başaran dayım, artık mesleki doyuma da ulaşmış sayılırdı.
İç organlarından ve kalbinden kaynaklanan sağlık sorunlarını yenmişti yenmesine ama bu defa da yaşlılığa bağlı işitme kaybı tebelleş olmuştu. Alanında en iyi profesörlere muayene olmasına, en kaliteli işitme cihazları almasına rağmen başından bir türlü defedememişti işitme sorununu.
Dayım, toplum içerisine girmeyi, bulunduğu ortamlarda çevresindekilerle güncel konularla ilgili görüş alışverişinde bulunmayı, müvekillerinin özel bilgilerini faş etmeden mesleki deneyimlerini anlatmayı, okuduğu kitaplardan alıntılar yaparak onları bilgiçlik taslamadan, tevazuyla çevresindekilerle paylaşmayı çok severdi. Devam edecek