Özellikle üniversitelerin sayısının plansız biçimde artışı ara eleman ve nitelikli işgücü eğitimini uygulama deneyimine indirgemiş, inşaatlar bu alanda deneyim edinerek yetişmiş ve birikimleri bu tesadüfi deneyimlerle kısıtlı olan işgücüne bırakılmıştır.
Depreme dayanıklılığın temel belirleyicilerinden olan yapının taşıyıcı nitelikleri üzerinde etkili olan temel, beton ve demir işlerinde kritik detayların imalatı, malzeme standartlarının sağlanamaması, bilgi ve deneyim eksikliği nedeni ile aksayabilmektedir.”
Kentsel Dönüşüm Başlığında: “Kentsel dönüşümün yükünü azaltmak amacı ile dönüşümün temel itici gücü mevcut yapısal alanlarda değer ve rant artışı olarak görülmüş, imar kat ve yoğunlukları artırılarak dönüşümün büyük ölçüde kendisini finanse etmesi beklenmiştir.
Bu anlayış, parçacı uygulamalara yol açmış, kent içindeki değerli alanları öne alan bir dönüşüm gerektiren pek çok kentsel doku ikinci planda kalmıştır.
Yapı bazlı “yık-yap” lara dayanan dönüşüm modelleri yapıların güçlendirilmesine paralel olarak gündeme gelebilecek kentsel iyileştirme olanaklarını kısıtlamış, toplu iyileştirme alanlarında ise hak sahipleri ile yapım maliyetleri denkleminin oluşturduğu büyüklük ve yoğunluklar nitelikli bir kentleşmenin önüne geçmiştir.”
Denetim Başlığı Altında: “ Türkiye, 2000 li yıllar sonrasında yapı denetimini gerçekleştirecek bağımsız kuruluşların oluşmasını öngörmüş ve aşamalı olarak yeni bir denetim sistemi benimsemiştir.
Benzer biçimde kamu kurumları da proje aşamasından başlayarak oturma izni aşamasına kadar olan yapım süreçlerini denetlemektedir.
Ancak bu denetim süreçlerinde teknik elemanların nitelik ve deneyimleri, özellikle kamu kuruluşlarında alanlarında uzman olan kadroların varlığı önemli girdilerdir.
Benzer biçimde denetim yapı ölçekli tekli bir süreç olarak ele alınmakta, yer seçimi, planlama gibi aşamalar sonrasında devreye girmektedir.” İnşa etme eyleminin büyüklüğünü azaltmak konusunda da: “İnşa eyleminin geri dönülemeyecek bir müdahale olduğu anımsandığında bir yandan bunun büyüklüğünü azaltmak öte yandan elimizde var olanı yeniden ve esnek biçimde kullanmak yaşamsal bir önem taşıyor.
Bu anlamda mevcut yapıları yıkmadan önce yeniden kullanma, işlevlendirme, iyileştirme, yenileme olanakları sonuna kadar değerlendirilmelidir.
Benzer biçimde mevcut yapıların kullanım yoğunluğunu artırmak, esnek kullanımlara yer vermek, mevcut stoğu değerlendirecek alternatif işletme modelleri geliştirmek gerekir.
Bugün pek çok yapının boş tutulduğu, aralıklı olarak kullanıldığı benzer bölgelerde aynı işleve hizmet veren birden fazla yapı olduğu anımsandığında bu tür bir değerlendirme için zengin bir yapı stoğu bulunmaktadır.
Kültürel kabullerimiz ve değer önceliklerimiz, konut ve işyeri kullanma alışkanlıklarımız gerçekte ihtiyacımız olmayan büyüklük ve işlevler içermektedir.
Salon-oturma odası, mutfak-yemek odası ayrımları da kişiselleşmiş ve boş kalan alanlar barındırmaktadır.
Birim mekan m2 leri de alışkanlıklarımız ve kullanma yoğunluklarımız doğrultusunda yeniden gözden geçirilebilir.
Planlanacak yeni yerleşim, gelişme ve dönüşüm alalarında doğa ile dengeli ilişki kuran düşük yoğunluklu modeller öne alınmalıdır.
Sonuç olarak: Yapı sektöründe hızlı yapmak, büyük yapmak, ucuz yapmak gibi bir algı oluşturuluyor.
Bu algıyı terk edip, eleştirel bir kültüre sahip olmamız gerekmektedir.” dedi.
Çalıştayda, Jeoloji mühendisleri, Geoteknik uzmanları, Çevre Mühendisleri, Mimarlar, İnşaat Mühendisleri ve Sosyologlar alanlarıyla ilgili sunumlarını gerçekleştirdiler.
Yapılarda erken uyarı sistemleri ve sensör teknolojileri gibi veri tabanlı izleme sistemlerinin kullanılması, zemin sıvılaşması, yer seçimi ve yapı mühendisliği, depreme dirençli tasarım açısından Türkiye ve yurt dışından kentsel tasarım ve mimari örnekler, gibi konularda oldukça aydınlatıcı bilgiler sundular.
Bu çalıştayda öne çıkan sorunlar: *Cumhuriyet tarihi boyunca 17 kez doğrudan, 56 kez de dolaylı yoldan imar affının çıkarıldığı. *İmar aflarının tespitsel olmaması, genel ilkelere dayanması. *İmar aflarında düzenleyici etki analizinin yapılmaması. *İmar aflarıyla ortaya çıkan durumla imar planlarının ilişkisinin kurulmaması ve teknik etki analizlerinin yapılmaması.
*18.03.2004 Tarhli Resmi Gazetede yayımlanan Hafriyat Toprağı, İnşaat ve Yıkıntı Atıklarının Kontrolü Yönetmeliği’nin özellikle 44. Maddesinin uygulanmıyor olması. *Doğru yerleşim yeri seçiminin yapılmaması.
*Parçacı ve tekil yapı ölçeğinde planlama ve dönüşüm yaklaşımı; bütüncül, katılımcı ve multidisipliner planlama anlayışının eksikliği gibi konular ve tespitler altında özetlendi.