Raflara dizilmedi, sevgilerini ve saygılarını belirterek imzaladığı kitaplarını dost, arkadaş ve sevdiklerine elden dağıttı.
Bir yandan kitap hazırlığı yaparken öte yandan da gazete ve televizyonlardan günlük sosyal, siyasal ve kültürel gelişmeleri takip ederek, sorumluluk sahibi duyarlı bir yurttaş olarak aykırı bulduğu konularda el yazısıyla çizgili beyaz kağıtlara mektuplar yazmaya, onları özenle zarflayıp muhatabına ulaştırmaya çalıştı. İlerleyen yaşına rağmen mektubunun muhatabına gittiğinden emin olmak için postaneye bizzat kendisi gidiyor, mektuplarını iadeli taahhütlü göndermek için gişe kuyruğunda beklemeye erinmiyor, yüksünmüyor, posta memurunun mühürleyip verdiği iadeli taahhütlü belgeleri dosyalamaktan da ayrı bir zevk duyuyordu.
Askeri ve sivil devlet büyüklerine, siyasi parti temsilcilerine, baro başkanlarına, üniversite rektörlerine, yargı mensuplarına ve sivil toplum örgütü temsilcilerine yazdığı iki yüze yakın mektubunu toplamıştı ikinci kitabında.
Bu mektuplarının bir kısmında övgüler diziyor, bir kısmında da nezaket çerçevesinde kınamalar ve yergiler sıralıyordu muhataplarına. İkinci deneyiminden sonra ustalaşmaya başlayan dayım, artık “Mustafa Kemal Atatürk’ü yazmanın zamanı geldi” diyerek koyuldu kitap yazma işine; daha beş yaşındayken öldü diye kime ağladığını bilmeden hüngür hüngür ağladığı, hakkında yüzlerce kitap okuduğu Mustafa Kemal Atatürk’ü yazmaya başladı.
Dayım için büyük bir sorumluluktu hakkında binlerce kitap yazılan Mustafa Kemal Atatürk’ü yeniden yazmak.
Etraftan, “Mustafa Kemal Atatürk hakkında sayısız kitap yayımlandı, bu iş büyük bir sorumluluk gerektiren bir iş” diyenlere aldırmadan o sorumluluğun altına girdi, yüzlerce kitaptan derlediği notlarla yaklaşık iki yıllık bir emek sonucu üçüncü kitabını da bastırdı.
Bu kitabının baş sayfalarına koyduğu “O Kim” isimli şiirinin sonu “Kısaca Atatürk, Allah’ın Türk Milletine verdiği bir Lütuftur!” diye bitiriyordu. Seksen dokuz yaşına bastığında köy enstitülerini yazmaya başladı. Okuduğu köy enstitüsündeki öğrencilik yıllarındaki yaşamını, zamanın siyasilerinin köy enstitülerine bakışını ve kapatılma nedenlerini yazdı dördüncü kitabında…
Her yıl, Köy Enstitülerinin Kuruluş Yıl Dönümü için yapılan etkinliklere katılmaktan geri durmadı, öyle bir okulun öğrencisi olmaktan duyduğu gururu ve onuru paylaştı salon toplantılarında. “İlk Çağlardan Günümüze Kadın Sorunları” isimli beşinci kitabını basım için matbaaya gönderdiği günlerde çok değer verdiği eşi, çocukları, torunları, gelinleri, damadı ve yakın dostlarıyla birlikte doksanıncı yaşını kutluyordu. Bu yazıda; doğuştan Turet (Touret) Sendromuna yakalanan Naina ile, yaşlılığa bağlı olarak işitme duyusunu kısmen kaybeden dayımı, azim ve kararlılıkları, yaşama tutunmaları ve başarıları yönünden topluma örnek olarak vermektir amacım.
Başarılı kadın oyuncu Rani Mukarji’nin Ms.Naina adıyla oynadığı “Hıçkırık” filminde Naina’nın azim ve kararlılığı, Turet (Tourette) Sendromuna ve çevresindeki baskılara aldırış etmeden ortaya koyduğu başarısı taktire değerdi.
Dayımın da ilerleyen yaşına rağmen kendisini yaşlılık sendromuna kaptırmadan; kimi emsalleri gibi evde oturarak ve bedenini ele geçirmeye çaba gösteren, sessizce ve kahpece gelen yaşlılığa aldırış etmeden her gün şık giyinmesi, toplum içerisindeki saygınlığını koruması, yaşamdan kopmadan okuması, yaşadıklarını ve öğrendiklerini yazarak ölümsüzleştirmesi, seksenli yaşlarından sonra kitap yazmaya başlayarak doksanıncı yaşında beşinci kitabını bastırmış olması taktire değer, örnek alınası bir davranıştır. Beni bir gün evine, sabah kahvesine davet etmişti.
Aramızda hayli yaş farkı olmasına rağmen güler yüzlü, kadife sesli saygıdeğer eşiyle birlikte ve büyük bir mutlulukla kapıda karşıladıktan sonra, geniş mutfaklarının güneş alan yemek bölümündeki yemek dışında çalışma masası olarak kullandıkları sekiz kişilik bembeyaz örtülü yemek masasına davet ettiler.
Masanın üzeri kitaplar, yazıp karaladığı ve yazmakta olduğu kağıtlarla doluydu. Karşısında oturup göz göze sohbet etmem gerekirken konuştuklarımı daha rahat duyabilmesi için sol yanındaki sandalyeye oturdum.
Benim için yorulmasını istemediğim sevgili eşine kahve içmek istemediğimi ısrarla söylememe rağmen yanında bitter çikolatasıyla birlikte gelen sade kahvelerimizi içerken masanın üzerindeki dağınıklığı ve yazdıklarını göstererek “Yine neler yazıyorsun?
Seksen yaşından sonra ve birkaç yıl içerisinde beş kitap yazdın, bu başarının, bu azmin sırrı ne?” dediğimde, sağ elinden bırakmadığı “Montblanc” marka mavi yazan siyah tükenmez kalemini sağ üst köşelerinden numaraladığı kağıt yığınının üzerine atar gibi bıraktı, kahvenin yanında gelen kesme cam bardaktaki sudan bir yudum aldıktan sonra sol elini omuzuma koyarak gülümsedi ve hafiften bana doğru dönerek: “Bir sırrım yok evlat!” dedi kahvesini yudumlarken.
Her zaman kelimelerini seçerek konuştuğu için sorduğum soru karşısında beş ya da on saniye sessiz kalıp damağına bulaşan kahve telvesini yuttuktan sonra: “Tek gereken şey sıkı çalışmak ve asla pes etmemenizi sağlayacak kadar cesur ve kuvvetli olmaktır.Azim ve kararlılıkla hareket ettiğin sürece kaç yaşında olursan ol üstesinden gelemeyeceğin bir şey yoktur.” dediğinde, yıllardır toparlamaya çalıştığım kitabımı bitirememiş olmanın utancından olsa gerek, bu defa da benim boğazımda bir hıçkırık düğümlendi.
Tutku derecesinde hayranı olduğu Mustafa Kemal Atatürk’ün kurarak ulusumuza armağan ettiği Cumhuriyetin 100. Yılını kutlamaya hazırlanan ülke 6 Şubat sabahı saat 04.17 de meydana gelen depremle uyandı o kara güne. İki yaşlı insan bitişik komşularının yardımıyla çıkarıldılar hasar gören evlerinden.
Depremin sadece kendi evlerinde olduğunu, kendileri dışında herkesin sabah uykusunu uyuduğunu sanıyorlardı. Pijamayla, gecelikle sokağa fırladıkları için Şubat ayının sabah ayazına sırtlarına sardıkları battaniyelerle direnmeye çalışan iki yaşlı insanın gözleri kapıdaydı. Sevgili kızları Güllü ile çok sevdikleri damatları Ekrem gelip onları bu kaostan kurtarıp, sıcak evlerine götüreceklerdi.
“Ekrem’le Güllü bu kadar gecikmezlerdi, duymadılar mı başımıza geleni, nerde kaldı bunlar?” diye sabırsızlanan Fatma Abla’nın aksine işin boyutunun sanıldığından daha büyük olduğunu kavrayan dayım, sessizliğe sığınmış, umudunu yitirmeden beklemeye koyulmuştu kızıyla damadını.
Depremin üstünden saatler geçti, gün ağardı, ortalık toz dumandı.
Ağlayanlar, sızlayanlar, soğuktan üşüdüğü için bir an önce sıcak yuvalarına girmek için sabırsızlananlar yavaş yavaş umutlarını yitirmeye başladılar.
Yaşananları ve bundan sonra yaşanacakları büyük bir çaresizlik içerisinde gözlemeye başladılar. Aradım dayımı, binlerce fotoğrafı depolayan akıllı telefonu kapalıydı.
Fatma Abla’ya ulaşmaya çalıştım, o da evde unutmuştu telefonunu. Yan komşusu Gültünay’a ulaştım. Gültünay da çaresizlik içindeydi, “Yanımda Fatma Teyze, vereyim konuşun” dedi. Telefonu aldığında sesimden tanıdı, “Çok şükür iyiyiz, Gülü’yle Ekrem’i bekliyoruz,” dedi
Güllü ile Ekrem’in betonarme kirişlerin altında ezilmiş olabileceklerini aklının ucuna bile getirmeden.