Hıçkırık (5)
Saatler ilerledikçe işin vehameti görülmeye başladı. Herkes bir telaş içerisindeydi, bir yandan yaşadıkları travmanın şokunu atlatmaya çalışırlarken, bir yandan da sağ oldukları bilgisini vermeye çalışıyorlardı yakınlarına ve sevenlerine…Sevim ve Kemal yetişti umut içerisinde çocuklarını bekleyen iki yaşlı insana.
“Çok şükür biz iyiyiz, acıyan yer ayrı, acıkan yer ayrı, gelin biraz dinlenin” diyerek evlerini açtılar.
Saatler sonra sıcak bir çorba girdi boğazlarına, ısındılar, peş peşe gelen artçı depremlere ilgisiz kalmaları olanaksızdı, depremin fırsat tanıdığı ölçüde koltukta kanepede gözlerini dinlendirmeye, uyumaya çalıştılar.
Kabus dolu o gün geçti, ertesi gün de geçti, bir gün daha, bir gün daha derken yedi gün geçti, yüzlerce ton enkaz kaldırıldı da Güllü ve Ekrem’den ses çıkmadı. Enkazdan çıkan odunları varillerde yakarak ısınma çalışırken yakınlarının enkazdan çıkarılmasını bekleyenler, yakınlarının sağ çıkma ihtimalini akıllarından silmişler, hiç değilse kepçenin tırnakları parçalamadan çıkarsa diye gözlerini kırpmadan kepçenin tırnaklarına bakarak dua etmeye başlamışlardı. Yedinci günde ulaşıldı Ekrem ve Güllü’nün cansız bedenlerine.
Yataktan çıkmalarına bile fırsat vermemişti seksen saniye süren ilk deprem. Çocukluk yılları dahil yaşamlarının hiçbir gününü ayrı yaşamamış olan bu iki güzel insan, ölüme de el ele gittiler. Yan yana gömüldüler Arguvan’ın güzel köyü Kızık’ta… Bu acı dayanılacak bir acı değildi, Ekrem’in babası Garip Amca, Güllü’nün babası Mustafa Dayım ve Fatma Abla’nın yüreklerine düşen kor ateş yakıp kavuruyordu bu üç yaşlı insanı. Ekrem’in annesi Zeynep Teyze bunlara göre daha şanslı sayılırdı, biricik evladı Ekrem’in acısını yaşamadan, beş ya da altı ay önce göçüp gitmişti bu dünyadan. Garip Amca’yı kızları, Dayımla Fatma Abla’yı da oğulları götürdüler yanlarına. Sık sık görüşürüm Garip Amca ile, her konuşmamızın sonunda “Allah düşmanıma bile evlat acısı göstermesin” diyerek bitirir konuşmasını. Bir keresinde hastalığından ve hastanelerden konu açıldı, hastanelerin ilgisizliğinden yakındı. “Sahipsiz olduğunda, seninle ilgilenecek biri olmadığı zaman hastanelerden sağlık hizmeti almak çok zor” dediğimde ölümünden önce anne babasının annesi ve babası olan doktor oğlu Ekrem’den bahsederek “Benim sahibim Ekrem’di, Ekrem’im de gitti” demişti. Uygun bir zaman yaratıp İstanbul’a, dayımın ve Fatma Abla’nın günübirlik ziyaretine gittik eşimle. Aile bireyleri tarfından güzel karşılandık.
Fatma Abla daha da sakinleşmişti ama dayım geleceğimizi bilmesine ve öğlen olmasına rağmen ortalıklarda görünmüyordu.
Herkes meraklandı, “Bu zamana kadar uyumaz” dedi Fatma Abla. “Uyku ilacı alıyor, uyuyabilir, dedi etraftakiler. “Ben bilirim Tosun Paşa’mı, bu kadar uyumaz, hele de Fatih Bey için uyumaz” dedi, direndi Tosun Paşa’sını uyandırmak için. Yarı uyanık yarı uykulu bir halde yanımıza gelen dayım, göz kapaklarını kaldıramayacak ölçüde bitkindi. Bir ara gözlerini açtığına karnındaki bir bölgeyi göstererek “Aha buram yanıyor, arada bir olurdu, Ekrem bir ilaç verir hemen ağrım geçerdi” dedi ve tekrar yumdu gözlerini. Ambulans çağrıldı, ilk müdahalesini yaptı acil servisten gelen genç doktor. O arada gözü açılır gibi oldu, beni karşısında görünce “Fatih, neler oldu, neler oldu duydun mu?” dedi. Tekerlekli sandalyeye oturtup emniyet kemerini bağladı görevli sağlık personeli. Bu son konuşmamız oldu dayımla… O günden sonra toparlanamadı, direnemedi yaşama, direnebilse belki de depremi yazacaktı, “Neler oldu neler oldu” dediklerini dökecekti altıncı kitabına.
Elli yedi gün önce yüreğine bir alev topu gibi düşen evlat acısı, 5 Mart Avukatlar Gününde yaşamdan kopardı doksan üç yaşındaki dayımı. Cenazesinde hıçkırıklara boğulan Fatma Abla, yetmiş yıllık hayat arkadaşı Tosun Paşa’sını Kilyos Mezarlığına uğurluyordu kalabalık bir topluluk eşliğinde. *Bu yazı, saygıdeğer ağabeyim, büyüğüm, merhum Av.Mustafa Alp, doğum günü 8 Nisan (yarın) olan sevgili Güllü Tunçer, can dostum Ekrem Tunçer ve annesi Zeynep Abla’nın ruhlarına ithaf olunur. Ruhları şad, mekanları cennet olsun.