Küçükken büyüyen çocuklar olduk biz
Şimdiki gençler gibi bunalımlarımız ergenlik triplerimiz hiç olmadı
Akşam kızar sabaha unuturduk ergenlik mi bunalım mı oda neydi ki ?
Evde ne yemek varsa onu yedik ağız burun kıvırmadık.
Çünkü buna hakkımızda bütçemizde yoktu
Fast foof restaurantlarda karnımızı doyurmadık hiç,
En fazla komşu teyzede değişiklik olsun diye yemek yedik.
Yada çimenlerde bez bebeklerle bir paket bisküüt bir gazoz bunlardı bize değişiklik
Babadan oğula kardeşten kardeşe miras kalan kıyafetlerimiz oldu bizim.
Yada annelerimizin yamaladığı çorapları giydik
Karlı kış günlerinde ayaklarımızda son moda botlar değil kaymayalım diye giydiğimiz çoraplarımız
vardı bizim.
Su küçüğün söz büyüğün dedik küçüklerimizi koruduk büyüklerimize saygıda hiç kusur etmedik.
Şimdiki nesil gibi yolumuzu çevirmedik teyzelerimizin elinde fileler varken biz onların yanına gittik aldık evlere kadar taşıdık.
Hiç sesimiz çıkmadı babalarımıza sefertası ile yemek taşıdık, güle oynaya dağ başını duman almış marşları ile
Öğretmenlerimize karşı gelmedik hiç hürmette de saygıda da kusur etmedik
Kulağımız çekilirken biz yardımcı olduk kulağımız acımasına rağmen
Her bahar en yeni kıyafetlerimizle çimenlerde delicesine yuvarlandık yemyeşil çimen lekelerine inat annemizden yiyeceğimiz azara popomuza tokada rağmen
Sümbüllerin mor menekşelerin arasında dolaştık özgürce
Gelincik tarlalarını gördük biz tam ortasında yuvarlana yuvarlana
Bayramlarda büyüklerimizin elini öpmeyi hiç unutmadık bembeyaz mendil içinde verilen hediyelerimiz açmak için sabırsızlıkla bekledik.
Kimi zaman delikli bir 5 kuruş bazen akide şekeri bazende lokum ağzımızın suyu aka aka döndüre döndüre yedik
Kaygılarımız hiç olmadı evlerin kapılarını çalmak için korkmadık utanmadık.
Çünkü herkes akrabamız gibiydi bize bizlere
Hepimizin annesi terzi idi neredeyse biraz daha aman biraz daha ekonomi yapalım diye.
Babalarımız canım babalarımız ise her zaman her özel günlerde biraz daha duygusal biraz daha buruk idiler bizler büyüdükçe masraflar çoğaldıkça
Ama şıklığa gelince hepimiz moda dergilerinden fırlamış gibi idik
Sanırım buda annelerimizin cambazlığı ha ne dersiniz
Sokaktan geçen plastikçi den çok eskileri verdik tabak çanak aldık, mandal aldık.
Ne kadar değerli idi mandal bile o zamanlar.
Hatırlıyorum mandal istenir birbirinden sayarak verilir sayarak geri alınır ne kadar da önemli imiş meğer
Beraber güler beraber ağlardık o zamanlar dertler bir tasalar bir delik paralar ortaya dökülür seyyar satıcı amca beklenir ortak yiyecekler alınır kimse kimseye bakmaz özlemle imrenerek
Çocuk kavgaları yapardık bizler anne babalarımız kafamızda yarılsa kimsenin kapısına gitmez hatta kafa yaranı sakinleştirmeye çalışırdı . şimdikilere örnek olsa ahh ahhhh
Sabretmeyi de öğrendik biz bize alınacak bir toplu plastik top dahi olsa aylarca beklemeyi de bildik
alınan her bir eşyanın oyuncağın değerini bilmeyi de
Beşiklerde bebek salladık kundaktaki kardeşlerimizi salladık minicik ayaklarımızla
Ekmek nimetti bize bir dilim ekmek ziyan olmaz ama ekmek tatlısı ama yumurtalı ekmek bir türlü değerlenirdi mutlaka.
Yolda ekmek gördüğümüzde başımıza koyar öper bir kenara koyan çocuklar idik biz
Kuşları tavukları ellerimiz ile besler idik. yolda yaralı bir kuş görsek ağlar tedavi ederdik
Arkadaşlarımız bizi arasın o aradı bu aramadı diye beklemedik ilk arayan ilk hatır soran olduk daima
Mutlaka cam kenarlarımız oldu bizim küçük de olsak anlamasak da kendimizi sorgulayacak
Kulağımıza küpe olacak iyileri aldık kötüleri attık hayatımızdan.
Çelme takmadık omuz atmadık arkadaşlarımıza hayata hep yan yana olduk
Kan bağı değil can bağı dedik çünkü kanlarımız aynı olmasa da akraba olduk can olduk dost olduk
Bu yüzdendir ki ekmeğimizin de kıymetini çok iyi bildik babalarımızın alnının teri ile kazandığı bir kuruşun değerini de
Sevgilerimle