6 Şubat’tan bu yana Malatya’da hayat, sadece fiziksel olarak devam ediyor. İnsanlar sokakta yürüyor, markete gidiyor, çocuğunu okula bırakıyor… Ama bir şey eksik, duygu.

Depremin üzerinden aylar geçmesine rağmen, Malatyalılar hâlâ donmuş bir zamanın içinde yaşıyor gibi. Ne yüzlerde bir gülümseme var ne de bir öfke… Mimikler kaybolmuş, bakışlar boşalmış, sanki her şey sessizce olup bitiyor.

Uzmanların "travma sonrası duygusal donma" dediği bu durum, Malatya sokaklarında adeta elle tutulur halde. Gülmeyi unutan çocuklar, kendi içine kapanmış gençler, evini, komşusunu, geçmişini kaybetmiş yaşlılar… Herkes yaşıyor ama sanki birer gölge gibi.

Bazı vatandaşlar, gün içinde rutinlerini yerine getirmenin onları hayatta tuttuğunu söylüyor. Ama bu rutinlerin bir anlamı kalmamış gibi. Çalışmak, alışveriş yapmak, temizlik yapmak… Her şey sadece “olması gerektiği” için yapılıyor.

“Ne sevinç kalmış bizde, ne öfke. Tepkisizleştik. Donduk kaldık. Bir şey olursa ne yapacağımızı bile bilmiyoruz artık,” diyor çevredeki vatandaşlar günlük sohbetlerinde...

Şehirde sanki yas hiç bitmedi. Sadece sessizliğe gömüldü. Kimse ağlamıyor artık, ama kimse gülemiyor da. Deprem, Malatyalıların sadece evlerini değil, duygularını da alıp götürmüş gibi.