Bursa dün adeta cayır cayır yandı. Orman değil, şehir merkezi alev aldı. İnsanlar evlerinden çıkamadı, dumanla boğuştu, nefessiz kaldı. Sosyal medya "yardım edin!" diye inledi ve bu hengâmede Cumhurbaşkanı Başdanışmanı Oktay Saral ne yaptı?
Bir yangın videosu paylaştı, altına da “Rabb’im! İmdat eyle bize!” yazdı.
Kusura bakmayın da... Bu mudur devlet aklı? Bu mudur kriz anında gösterilecek refleks?
Sayın başdanışman, dua etmek senin şahsi alanın. Ama kamusal görevin, çözüm üretmek. Ülke yanıyor. Her yaz aynı senaryo. Her yıl “ders alındı” deniyor, sonra yine yangın çıkıyor, yine uçaklar geç kalkıyor, yine koordinasyon eksik. Ve siz, milyonların çaresizce izlediği bu tablonun ortasında, "imdat" diye yazı paylaşıyorsunuz. Halk değil, siz devleti temsil ediyorsunuz.
Ve halk, çaresizlik değil; çare görmek istiyor sizden. Asıl yangın ormanda değil, bu ülkenin yönetim anlayışında. Çünkü yönetenlerin bir kısmı artık çözüm makamı olmaktan çıkmış, sosyal medya yorumcusu gibi davranıyor. O paylaşıma cevap veren bir vatandaşın şu sözü, içinde bulunduğumuz durumu özetliyor:
“Endişelenmeyin Oktay Bey, vatandaş olarak tüm tedbirimizi aldık. Lütfen sakin olun.”
Evet, biz vatandaş olarak yangına su taşıyoruz, yardım kampanyası organize ediyoruz, orman gönüllüsü oluyoruz.
Peki siz ne yapıyorsunuz? Bir danışman olarak göreviniz; kriz masası mı kurmak, halkı bilgilendirmek mi, yoksa yangın videolarına “amin” demek mi? Devletin başında oturan biri, halktan önce panik yapıyorsa, bu ülkede güvenin, umudun ve yönetimin yandığı yerdir asıl. “İmdat” diyecek olan halktır.
Siz “hazırız”, “şu önlemler alındı”, “şuraya şu uçak sevk edildi” demekle mükellefsiniz. Samimi olalım: Bu paylaşım, çaresizliğin değil; sorumsuzluğun itirafıdır. Bu ülke sosyal medyadan yönetilmiyor. Dualarla, temennilerle, "yandık, bittik!" nidalarıyla da kriz çözülmüyor.
Yangın dua ile değil; tedbir, planlama ve görev bilinciyle söndürülür. O koltuklar, dua yazmak için değil; vatandaşa güven vermek için var. Ya sorumluluğunuzu hatırlayın, ya da o koltuğu bırakın. Çünkü ülke yanıyor, ve halk artık alkış değil, aksiyon istiyor.