Eğitim kurumları, bir toplumun zihinsel ve ahlaki inşasının yapıldığı kutsal alanlardır. Ancak son yıllarda bu kalelerin duvarları, dışarıdan gelen şiddet dalgalarıyla sarsılıyor. Malatya’da bir özel okulda müdür yardımcısının darp edilmesi haberi, sadece yerel bir asayiş vakası değil; toplumsal bir çürümenin, kuralsızlığın ve "benim dediğim olur" barbarlığının dışavurumudur.
Şiddetin Mazereti Olmaz
Hangi sebep, hangi öfke, hangi anlaşmazlık bir eğitimciye el kaldırmayı haklı çıkarabilir? Hiçbiri. Bir velinin ya da herhangi bir şahsın, okul çatısı altında sorun çözme yöntemi olarak kaba kuvveti seçmesi, en başta kendi çocuklarına bıraktığı en kötü mirastır. Eğitimciye yönelen şiddet, aslında toplumsal hiyerarşiye ve ortak yaşam kültürüne yönelen bir saldırıdır.
Cezasızlık Algısı Şiddeti Besliyor
Toplumun en saygın figürlerinden biri olması gereken eğitimciye kalkan o el, aslında adaletin zayıf düştüğü her boşluktan cesaret almaktadır. "Bana bir şey olmaz," ya da "Gider ifadesini verir çıkarım," sığlığıyla hareket eden zihniyet, okul koridorlarını birer ringe çevirmeye yelteniyor. Oysa bir müdür yardımcısına, bir öğretmene saldırmak; sadece bir bireyin canını yakmak değil, o okulun tüm öğrencilerine "kaba kuvvet haklılıktan üstündür" mesajını vermektir.
Okul Bir Pazar Yeri Değildir
Eğitim kurumlarını "hizmet satın alınan bir ticarethane", eğitimciyi de "her dediğine boyun eğmesi gereken bir personel" olarak gören çarpık bakış açısı, bu şiddetin ana kaynağıdır. Özellikle özel okullarda, velinin kendini "müşteri" sanıp müdür yardımcısının odasına hiddetle dalması, liyakate ve emeğe yapılmış bir hakarettir. Unutulmamalıdır ki; okul bir pazar yeri, eğitimci de emir eri değildir.