Malatya denince, hepimizin zihninde beliren ilk görüntü; güneşte sarıdan kehribara dönen, mis kokulu, şeker gibi kayısılardır. Bu meyve, şehrin kimliğinin, ekonomisinin, kültürünün ve hatta ruhunun ayrılmaz bir parçası. Peki, bu kadar değer verdiğimiz, "altın" diye nitelendirdiğimiz bir hazineyi, onu layıkıyla anlatacak, gelecek kuşaklara ve dünyaya tanıtacak bir "hazine evi"ne, yani bir Kayısı Müzesi'ne hala niye kavuşmadık?
Malatya, dünyanın en iyi kayısısına sahip ama bu değerin "müzesine" henüz sahip değil. Gastronomi turizmi dünyada devasa bir pasta ve biz bu pastanın en tatlı meyvesine sahibiz.
Turisti otobüsten indirip çarşıda yarım saat gezdirmek, Malatya’nın potansiyeline haksızlıktır. O turisti bir müzede iki saat ağırlayıp; ona kayısı yağından krem yaptırıp, kayısı çekirdeğinden kahve içirip, kayısının tarihini bir film gibi izletirseniz, o turist şehirden sadece bir müşteri olarak değil, bir kültür elçisi olarak ayrılır.
Modern müzecilik artık pasif izleyici istemiyor. Ziyaretçi, bir VR gözlükle sanal bir kayısı bahçesinde dolaşabilmeli, baharın pembe-beyaz çiçeklerinin kokusunu duymalı, yazın hasat coşkusunu hissedebilmeli. Bir interaktif ekrandan, kendi sanal kayısı ağacını dikip büyütebilmeli. En önemlisi, farklı çeşitleri tatma, kayısının reçelini, pestilini deneme şansı bulmalı. Müze, beş duyuya hitap eden bir şölene dönüşmeli.
Malatya Kayısı Müzesi, sadece bir turistik çekim noktası değil, şehre olan aidiyet duygumuzu da pekiştirecek, gurur kaynağımızı somutlaştıracak bir abide olacak. Yerli ve yabancı her ziyaretçi, çıkışta sadece kayısının ne olduğunu değil, Malatya’nın nasıl bir şehir olduğunu da anlayacak. Bu müze, şehrin merkezine dikilecek en anlamlı "kayısı ağacı"dır. Onu hep birlikte, heyecanla, özenle büyütme zamanı geldi de geçiyor bile.
Çünkü kayısımız, bu kadar emeğe, bu kadar sevgiye, bu kadar övünce fazlasıyla layık. Ve onu anlatacak müzemiz de öyle.