Malatya’nın binlerce yıllık hafızası Arslantepe, bugün hâlâ toprağın altından bizlere sesleniyor. Devletin, üniversitelerin ve sınırlı imkânlarla çalışan bilim insanlarının omzunda yükselen bu büyük miras, aslında bu şehrin zenginlerine de bir çağrı yapıyor: Bu topraklar sizi büyüttü, peki siz ona ne verdiniz?
Arslantepe yalnızca bir kazı alanı değil; Malatya’nın dünya sahnesindeki yüzü, markası, geçmişle kurduğu en güçlü bağdır. UNESCO tescilli bu alanın her metrekaresi, Malatya’nın tanıtımına, turizmine ve geleceğine hizmet eder. Buna rağmen kazı sponsorlugu denildiğinde Malatyalı iş adamlarının çoğu ya kulağını tıkıyor ya da bu sorumluluğu “devlet işi” diyerek üzerinden atıyor.
Oysa Türkiye’nin birçok şehrinde iş dünyası, tarihî mirasa sponsor olmayı bir itibar meselesi olarak görür. Doğuş Grubu’nun Şanlıurfada’ki Göbeklitepe’ye 20 yıl boyunca kazı sponsoru olması buna en güzel örnektir. Kültüre yatırım, reklama verilen paradan çok daha kalıcıdır. Ama Malatya’da durum farklı: Betonun, tabelanın ve kısa vadeli kazancın gölgesinde Arslantepe sessiz bırakılıyor.
Malatya’da doğan, büyüyen, bu şehrin suyunu içen, emeğini ve kazancını bu topraklardan elde eden, bulundukları her yerde Malatyalı olmakla ile övünen iş insanları; söz konusu şehrin kadim mirası olunca neden bu kadar sessiz kalırlar? Neden bir kazı alanına isim vermek, bir fabrikanın duvarına logo asmaktan daha değersiz görülüyor?
Bu suskunluk sadece ilgisizlik değil, bir vizyon eksikliğidir. Arslantepe’ye sponsor olmak, geçmişe para harcamak değil; geleceğe yatırım yapmaktır. Turizm, kültür ve şehir kimliği dediğimiz şey, tam da bu noktada inşa edilir.
Malatya’nın iş dünyasına düşen görev nettir: Arslantepe’ye sahip çıkmak. 5-10 yıllığına kazı alanına sponsor olmak, devasa bir fedakârlık değil; sadece samimi bir sorumluluk duygusu ister.
Unutmayalım: Arslantepe’yi ayağa kaldıranlar, yarın Malatya’nın adını dünyada yaşatacak olanlardır. Ve tarih, sadece kazıyı yapanları değil; seyirci kalanları da yazar.