Takvim yaprakları hızla düşüyor. Yılbaşına sadece 15 gün kaldı… Ama insanın içindeki muhasebe çoktan başladı bile.
Bu son 15 gün, aslında sadece yeni bir yıla değil; yarım kalanlara, ertelenenlere, “seneye artık” denilen hayallere de açılan bir kapı. Kimimiz için umut, kimimiz için yorgunluk, kimimiz içinse sessiz bir sorgulama zamanı.
Bu yıl ne oldu?
Ne eksildi, ne fazlalaştı?
Kime kırıldık, kimden vazgeçtik, kimlere sarılamadık?
Yılın sonuna yaklaşırken şehirler ışıklarla süsleniyor ama herkesin içi o kadar aydınlık mı, orası tartışılır. Ekonomi konuşuluyor, geçim derdi konuşuluyor, gelecek kaygısı konuşuluyor… Ve tüm bunların arasında insanlar “Yeni yıl bize ne getirecek?” sorusuna tutunuyor.
Belki de asıl soru şu:
Biz yeni yıla ne götürüyoruz?
Kırgınlıkları mı, dersleri mi?
Umutsuzluğu mu, sabrı mı?
Yorgunluğu mu, direnci mi?
Bu 15 gün; aceleyle alışveriş yapılan, süslenen vitrinlerden çok daha fazlası. Bu 15 gün; durup düşünme, biraz yavaşlama, biraz da kendimize dürüst olma zamanı. Çünkü takvim değişiyor ama biz değişmezsek, yılın adının pek de önemi kalmıyor.
Yeni yıl mucize değil.
Ama yeni bir başlangıç için bahane olabilir.
Belki bu son 15 günde;
Bir özür borcunu öderiz,
Bir telefonu açarız,
Bir defteri gerçekten kapatırız.
Ve belki de en önemlisi…
Kendimize biraz daha adil oluruz.
Yılbaşına son 15 gün kaldı.
Takvimden çok kalbimizi hazırlama vakti.